บทที่ 45 บอกแล้วว่าข้ากำลังช่วยเขา

สักครู่ต่อมา จวนอ๋องชาง

วันนี้จวนอ๋องคึกคักมาก ทันทีที่หลิ่วเซิงเซิงกลับมา เธอเห็นคนรับใช้จำนวนมากรวมตัวกันอยู่รอบประตู อาจรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้ตั้งใจที่จะให้ความสนใจและหันหลังกลับไปที่จวนชิงเฟิง

เสี่ยวถังกลับบ่นด้วยความโกรธ

"คุณหนูนั้นช่างไร้ยางอายจริง ๆ เป็นสาวเป็นนาง จะพาครอบครัวมาบีบบังคับแต่งงานได้ยังไง?"

หลิ่วเซิงเซิงเกาหู "บังคับแต่งงานอะไร?"

"ตอนพระชายากลับมาไม่ได้เห็นพวกเขาเหรอ? คุณหนูจวนเสนาบดีท่านนั้น พาพ่อของเขามาที่จวนอ๋องแล้ว! บอกว่าเธอตกน้ําโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วได้รับการช่วยเหลือจากท่านอ๋องของเรา แต่เดิมนี่เป็นเรื่องเล็กมาก ตามหลักแล้ว จวนเสนาบดีควรขอบคุณท่านอ๋องของเราต่างหาก แต่พวกเขากลับเนรคุณ ต้องการบังคับให้ท่านอ๋องแต่งงานกับเธอ!"

เสี่ยวถังพูดด้วยความโกรธ: "ที่ไร้ยางอายไปกว่านั้นคือเธอเลียนแบบท่านเมื่อก่อน ร้องไห้สร้างปัญหาและแขวนคอตาย บังคับให้ท่านเสนาบดีพาเธอมา เธอบอกว่าเธอกับท่านอ๋องกอดกันอย่างใกล้ชิดในน้ำ ความบริสุทธิ์ของแม่หญิงหายไปหมดแล้ว ถ้าท่านอ๋องไม่แต่งงานกับเธอ เธอจะถูกคนอื่นหัวเราะเยาะหรืออะไรสักอย่าง บอกว่าอยากให้ท่านอ๋องให้สถานะแก่เธอ แต่ในความเป็นจริงมันไม่ใช่แค่บังคับให้ท่านอ๋องแต่งงานกับเธอเหรอ?"

"อ๋อ"

เมื่อมองดูหลิ่วเซิงเซิงที่ดูสงบ เสี่ยวถังก็เริ่มกังวลและพูดว่า "พระชายา ทำไมท่านถึงยังสงบอยู่ล่ะ? ท่านอ๋องเคารพท่านเสนาบดีมาก และตอนนี้ท่านเสนาบดีก็มาเยือนที่นี่แล้ว การแต่งงานครั้งนี้อาจเกิดขึ้นจริง... "

"เกิดก็เกิดไปสิ"

"แต่มู่หงนั้นหยิ่งยโสและครอบงำและมีชื่อเสียงในเรื่องนิสัยไม่ดีที่สุดในเมือง ถ้าเธอแต่งงานกับท่านอ๋องจริง ๆ…"

"นั่นไม่เกี่ยวอะไรกับข้า ข้ายังไม่กังวล เองกังวลขนาดนี้ทำอะไร?"

"ข้าน้อยไม่กังวล ข้าน้อยกังวลแทนท่าน เพราะมู่หงนั่นหยิ่งผยองมาก ถ้านางแต่งเข้ามาจริง ๆ จวนอ๋องแห่งนี้จะไม่สงบสุขอีกต่อไป"

เสี่ยวถังพูดอย่างเสียใจ: "ข้าน้อย ไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน ได้ยินมาว่าท่านอ๋องอยู่แต่ในห้องหนังสือตั้งแต่กลับมา ขี้เกียจที่จะสนใจเธอด้วยซ้ำ แต่เธอก็ยังหน้าด้านอยู่ดี"

หลิ่วเซิงเซิงมองไปที่เสี่ยวถังอย่างช่วยไม่ได้ "ข้าไม่สนใจเรื่องนี้ ป้าหวังเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ป้าหวังเหรอ? เธอดูไร้ชีวิตชีวามาสองวันแล้ว อีกอย่าง ไม่รู้ว่าท่านยังจําอาหลินได้หรือไม่? ก่อนหน้านี้ป้าหวังมาหาท่านและได้พูดถึงเขา ข้าน้อยได้ยินว่าเขากําลังจะตาย..."

หลิ่วเซิงเซิงพยักหน้า "จำได้ ตอนหลังท่านอ๋องไม่ได้ส่งหมอหลวงไปดูเขาเหรอ?"

"เป็นเช่นนั้นจริง ๆ แต่หมอหลวงก็ทําอะไรไม่ได้กับบาดแพ้นั้น ก่อนหน้านี้โม่เล่าก็ไปที่นั่นอีกครั้ง บอกว่าอาหลินอยู่ไม่พ้นคืนนี้แล้ว ได้ส่งโรงศพไปให้แล้ว..."

เสี่ยวถังยิ่งพูดเสียงยิ่งเบา "แม้ว่าป้าหวังจะเคยรังแกคนอย่างไม่มีเหตุผลมาก่อน แต่ช่วงนี้กลายเป็นมิตรมากจริง ๆ และอาหลินก็เคยช่วยเรามาก่อน ตายแบบนี้ก็น่าสงสารจริง ๆ"

เปลือกตาของหลิ่วเซิงเซิงกระตุก "โลงศพ?"

"ใช่ ได้ยินมาว่าท่านอ๋องขอให้คนเตรียมมันให้เขาโดยเฉพาะ ท่านอ๋องใจดีมาก ถ้าเขาเป็นคนรับใช้ของคนอื่นถึงจะโตมาด้วยกัน จะมีเกียรติขนาดนี้ได้อย่างไร? ไม่แปลกใจเลยที่ครอบครัวป้าหวังทํางานให้ท่านอ๋องอย่างซื่อสัตย์มาตลอดชีวิต"

ขณะที่กำลังพูด จู่ ๆ ก็เห็นหลิ่วเซิงเซิงเดินออกไป เสี่ยวถังรีบพูดว่า: "พระชายา ท่าน..."

"เองรออยู่ที่นี่เถอะ ข้าจะไปดูป้าหวัง"

"เพคะ ได้เพคะ..."

"..."

ในไม่ช้าหลิ่วเซิงเซิงก็มาถึงบ้านป้าหวัง

ทันทีที่เห็นเธอ ป้าหวังก็รีบไปต้อนรับทันทีว "พระชายา ในที่สุดท่านก็มาแล้ว เมื่อกี้โม่เล่าเพิ่งส่งโลงศพมา เขาบอกว่าอาหลินจะไม่ฟื้นอีกแล้ว แต่ท่านบอกว่าอาหลินจะไม่เป็นอะไรไม่ใช่เหรอ? ท่านรีบช่วยดูหน่อยเถอะ!"

หลิ่วเซิงเซิงเดินเข้าไปในห้อง มองไปที่อาหลินที่ยังคงหมดสติอยู่บนเตียง จับชีพจร จากนั้นจึงตรวจดูบาดแผลของเขาเบา ๆ แล้วพูดว่า:

"เองออกไปข้างนอกแล้วฆ่าไก่เป็ดเพื่อทำซุป พรุ่งนี้เขาฟื้นแล้วก็จะได้ดื่ม"

ป้าหวังเบิกตากว้าง "อะไรนะ?"

"ข้าบอกว่า พรุ่งนี้เขาจะฟื้นแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงดึงมือของเธอกลับ "แต่ก่อนหน้านั้น ข้าต้องให้เลือดเขาอีก"

ป้าหวังหลั่งน้ำตาสองสาย

"แต่โม่เล่าบอกว่าเขาอยู่ไม่พ้นคืนนี้แล้ว พระชายา ท่านไม่ได้หลอกข้าน้อยใช่ไหม..."

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "ไม่ต้องกังวล ถ้าพรุ่งนี้เขาไม่ฟื้นก็ถือว่าทักษะทางการแพทย์ของข้าไม่ดีพอ แต่อย่างน้อยเขาก็จะฟื้นในวันมะรืน"

ป้าหวังคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความซาบซึ้งใจ และเริ่มโขกหัวใส่หลิ่วเซิงเซิง