บทที่ 5 ทางที่ดีอย่าจำได้

ชั่วขณะหนึ่ง หลิ่วเซิงเซิงตกตะลึง

เธอตกตะลึงและค่อย ๆ ลดมือที่ปิดตาลง...

ก็เห็นว่าชายชุดดำตรงหน้าได้ดึงผ้าคลุมหน้าของเขาออกแล้ว และใบหน้าที่สวยงามที่มองเห็นได้ชัดเจนคือใบหน้าขององค์ชายเก้าหนานมู่เจ๋อ...

ก่อนที่เธอจะสงบสติอารมณ์ได้ หลิ่วเซิงเซิงก็ถูกดึงขึ้นแล้ว

หนานมู่เจ๋อสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรยกเธอขึ้นเหมือนไก่แล้วผลักเธอติดกับกำแพง "เจ้าอยากให้ข้าตายขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ปฏิกิริยาแรกในใจคือจะตอบว่า: อืม ทำไมจะไม่ใช่...

แต่ตอนนี้ชีวิตของเธออยู่ในมือของเขา และเสียงของเธอก็ค่อนข้างไม่สอดคล้องกัน "ไม่ ฮ่า ๆ เข้าใจผิดแล้ว…"

เสียงที่คุ้นเคยทำให้หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว เขาจำสาวใช้ในบ้านคนนี้ไม่ได้

ใบหน้านี้สกปรกมากจนไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้ชัดเจน เสื้อผ้าไม่พอดีตัว และยังเชี่ยวชาญทักษะทางการแพทย์อีกด้วย...

หนานมู่เจ๋อจ้องไปที่หลิ่วเซิงเซิง "เจ้าเป็นใคร? ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่จวนอ๋อง? ถ้าเจ้าอธิบายไม่ได้ ข้าจะฆ่าเจ้า"

หลิ่วเซิงเซิงกังวลมาก เธอสามารถพูดได้ไหม?

ยังจำสิ่งที่องค์ชายเก้าพูดในวันนั้น: ถ้าเธอก้าวออกจากจวนเย็นนี้แม้แต่ก้าวเดียว ทุกคนที่เฝ้าจวนเย็นจะต้องโดนฝังเป็นเพื่อนเธอ

เธอไม่กลัวที่จะถูกลงโทษ แต่เธอกลัวว่าจะทำร้ายเสี่ยวถังที่บริสุทธิ์ ในขณะนี้ ทางที่ดีอย่าจำได้...

"ข้าเป็นแค่สาวใช้ธรรมดา ขอประทานอภัยท่านอ๋อง สิ่งที่ข้าพูดเมื่อกี้มีไว้เพื่อปกป้องตัวเองเท่านั้น…"

"ปกป้องตัวเองเหรอ? ทำไมข้าถึงคิดว่าเจ้าต้องการให้ข้าถูกลอบสังหารล่ะ?"

"ไม่เลย ท่านดูข้าเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ถ้าข้าไม่พูดอะไรแบบนั้นให้ผู้ร้ายชอบ ข้าคงตายแน่ ๆ..."

พระเจ้า เธอไม่อยากยุ่งกับไอ้สารเลวนี่!

หน้าจะเป็นเพราะได้ยินเสียงดัง เสี่ยวเจียงและคนอื่น ๆ ก็วิ่งมา

"ท่านอ๋อง ท่านเป็นอะไรไหม?"

หนานมู่เจ๋อปล่อยหลิ่วเซิงเซิง และมองดูผู้ร้ายสองคนที่อยู่ไม่ไกลอย่างเย็นชา

เสี่ยวเจียงก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า: "วันนี้ผู้ร้ายมาอย่างกะทันหัน และทันทีที่พวกเขาถูกจับได้ พวกเขาก็ฆ่าตัวตายทันที สองคนนั้นก็ฆ่าตัวตายเมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่สามารถหลบหนีได้ ไม่มีทางรู้ได้ว่าใครเป็นคนสั่งพวกเขา..."

บางทีพิษที่เหลืออยู่อาจยังไม่ถูกกำจัดออกไป ดังนั้นใบหน้าของหนานมู่เจ๋อ จึงดูน่าเกลียดเล็กน้อย "กลับไปก่อน"

"ขอรับ!"

หนานมู่เจ๋อจากไปอย่างรวดเร็วและเสริมว่า "พาเธอไปด้วย"

ดวงตาหลิ่วเซิงเซิงกระตุกขณะที่เธอกำลังจะวิ่งหนี และเธอก็ทำได้แค่ติดตามเขาอย่างเงียบ ๆ

เสี่ยวเจียงเดินอยู่ข้าง ๆหนานมู่เจ๋อ "ฝ่าบาท จู่ ๆ ผู้ร้ายก็ปรากฏตัวขึ้น และข้าไม่สามารถคอยดูพระชายาดื่มยาได้..."

"งั้นก็เอาไปให้อีกถ้วย"

"แต่พระชายาบอกว่า เธอไม่ดื่ม..."

"งั้นก็กรอก"

หลิ่วเซิงเซิงที่ตามหลัง: "..."

เป็นผู้ชายใจร้ายจริง ๆ!

ไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้าของร่างเดิมชอบคนใจร้ายแบบนี้ได้ยังไง!

ขณะที่รู้สึกหดหู่ จู่ ๆ องครักษ์ก็วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก

"ท่านอ๋อง มีการลอบสังหารที่จวนเสนาบดีเจิ้นเป่ย ได้ยินมาว่าท่านเสนาบดีถูกวางยาพิษ จะไม่ไหวแล้ว!"

"อะไรนะ?"

เสี่ยวเจียงตกใจมาก

เสนาบดีเจิ้นเป่ยเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามของคนรุ่นก่อนและเป็นอาจารย์ของหนานมู่เจ๋อ และก็มีบุญคุณกับเขามาก

ทันใดนั้นสีหน้าของหนานมู่เจ๋อก็เปลี่ยนไป "พาข้าไปเร็วเข้า!"

เป็นผลให้ทุกคนหันกลับมาและมุ่งหน้าไปที่ประตูอีกครั้ง

หนานมู่เจ๋อเดินอย่างรวดเร็วและพูดว่า: "เสี่ยวเจียงไปเรียกโม่เล่ามา และเชิญหมอหลวงในวังมาทั้งหมด! เราต้องไม่ปล่อยให้อะไรเกิดขึ้นกับท่านเสนาบดี!"

"ขอรับ!"

เสี่ยวเจียงรีบถอยไป

เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของทุกคน หลิ่วเซิงเซิงก็รู้สึกว่าโอกาสของตนมาถึงแล้ว

ในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้ คงไม่มีใครสังเกตเห็นว่าจู่ ๆ สาวใช้ตัวน้อยก็หายตัวไปใช่ไหม?

เธอถอยกลับไปอย่างเงียบ ๆ...

"มากับข้า"

หลิ่วเซิงเซิง: "..."

หนานมู่เจ๋อหันกลับมาและจ้องมองเธอ "อย่าให้ข้าพูดเป็นครั้งที่สอง"

ผู้หญิงคนนี้ที่ปรากฏตัวมาจากไหนก็ไม่รู้ช่วยล้างพิษเขาได้อย่างง่ายดาย และอาจมีประโยชน์ถ้ามีเธออยู่ด้วย

อาจเป็นเพราะเห็นว่าหนานมู่เจ๋อ "ใส่ใจ" เกี่ยวกับสาวใช้ตัวน้อยมาก เสี่ยวเจียงที่ไม่ได้ไปไกลก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองหลิ่วเซิงเซิงอีกสองสามครั้ง ทำไมรู้สึกคุ้นตา

เสียงนั้นก็คุ้นเคยเช่นกัน