บทที่ 50 ถึงแม้ว่าจะฆ่าทุกคน

ในเวลาเดียวกัน จวนชิงหยุน

หลังจากฟังรายงานของโม่เล่าแล้ว ในที่สุดใบหน้าของหนานมู่เจ๋อที่อยู่หน้าโต๊ะหนังสือก็มีสีหน้าเล็กน้อย

โม่เล่าพูดสองสามคํา หลังจากเห็นท่านอ๋องไม่ตอบสนองก็ถอยกลับอย่างเงียบ ๆ

พอโม่เล่าถอยกลับ เสี่ยวเจียงก็พูดอย่างจริงจัง: "ท่านอ๋อง ครั้งนี้เราเข้าใจผิดพระชายาจริง ๆ เห็นท่าทางอ่อนแอของพระชายา คงใช้ความคิดอย่างมากในการช่วยอาหลิน"

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ก็กล่าวเสริมว่า "ไม่ว่าอย่างไร ครั้งนี้พระชายาก็ได้ช่วยอาหลินจริง ๆ คิดแล้วเธอก็คงเป็นผู้รู้จักตอบแทนบุญคุณ ช่วงนี้มา พระชายาก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย บางทีเธออาจจะใจดีจริง ๆ"

หนานมู่เจ๋อวางพู่กันในมือเบา ๆ "แล้วไงล่ะ?"

"คิดว่าตอนนี้พระชายาคงรอให้ท่านไปเยี่ยมเธอมาก..."

"ข้าไม่มีทางไป"

เสี่ยวเจียงก้มศีรษะลงเล็กน้อย ไม่กล้าพูดอีกต่อไป

จากนั้นก็ได้ยินหนานมู่เจ๋อพูดว่า: "ส่งเงินหนึ่งร้อยตำลึงไปให้ก็พอ"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เสี่ยวเจียงก็รู้สึกตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านอ๋องมอบรางวัลให้กับพระชายา!

ครั้งนี้พระชายาคงจะมีความสุขมากอย่างแน่นอน!

จวนเสนาบดี

"ไม่ให้พ้น ออกไปให้พ้นหน้าข้าให้หมด! อ๊ายอ๊าย! ข้าโกรธจริง ๆ!"

ในห้องส่วนตัวของมู่หง ถ้วยและเครื่องประดับจำนวนนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายไปทั่วพื้น เธอหยิบกาน้ำชาขึ้นมาแล้วโยนมันลงไปที่พื้นอย่างแรง สาวใช้ที่หวาดกลัวทั้งหมดก็ถอยออกไปข้างนอก

มู่เหยียนซีเข้ามาหลังจากได้ยินเสียง เขาโบกมือและสาวใช้ทุกคนก็ถอยกลับไป

เมื่อเห็นคนเข้ามา มู่หงก็คว้าอะไรบางอย่างแล้วโยนไป "ข้าบอกให้พวกเจ้าไปให้พ้นไม่ใช่เหรอ? ไม่ให้พ้น อย่ามายุ่งกับข้า!"

"ทำไมต้องไม่พอใจขขนาดนี้?"

มู่เหยียนซีหลบสิ่งนั้นได้อย่างง่ายดาย เมื่อเห็นว่าเป็นมู่เหยียนซี มู่หงก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ ด้วยความโกรธ

"เจ้ามาทำอะไรที่นี่?"

"ได้ยินมาว่าเจ้าไม่พอใจ เลยคิดว่าจะมาปลอบใจเจ้า"

"กลัวว่าจะไม่ใช่มาหัวเราะเยาะใช่ไหม?"

มู่เหยียนซีพูดว่า: "เจ้าคิดว่าข้าจะหัวเราะเยาะเจ้าเหรอ?"

"ฮ่า เห็นข้าเข้าไปในจวนอ๋องชาง แล้วกลับมาด้วยความสิ้นหวัง ทุกคนรู้ว่าข้าถูกไล่ออกมา และผู้คนนับไม่ถ้วนก็หัวเราะเยาะข้าลับหลัง เจ้าไม่ควรดีใจเหรอ? เขาไม่เอาข้า เจ้าก็ได้มีโอกาสแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ข้ามาที่นี่เพื่อปลอบใจเจ้า"

"ข้าไม่ต้องการการปลอบใจของท่าน ตอนนี้ข้าแค่ต้องการอยู่คนเดียวอย่างเงียบ ๆ!"

เมื่อมองดูผู้หญิงที่โกรธแค้นและทำอะไรไม่ถูกต่อหน้าเขา มู่เหยียนซีก็รู้สึกอึดอัดมาก "อ๋องชางมีภรรยาแล้ว เขาไม่เหมาะกับเจ้า และเขาจะไม่ชอบเจ้า"

"ข้าไม่รู้เหรอว่าเขามีพระชายา ผู้ชายที่มีเกียรติที่สุดในโลกนี้ยังมีสาวสวยอีกสามพันคน แต่สุดท้ายคนที่ได้รับความโปรดปรานก็มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น อ๋องชางไม่ได้ด้อยไปกว่าฮ่องเต้ ในใจของข้า เขาเป็นผู้ชายที่มีเกียรติและยอดเยี่ยมที่สุดในโลก มีเพียงเขาเท่านั้นที่คู่ควรกับข้า!"

มู่หงสีหน้าตื่นเต้นแล้วกล่าวเสริม: "คนอย่างเขา ต่อให้มีภรรยาสามคนและนางสนมสี่คนก็เป็นเรื่องปกติ อีกอย่างเขาไม่ชอบพระชายาของเขาเลย เขาเกลียดหลิ่วเซิงเซิงมาก การดํารงอยู่ของหลิ่วเซิงเซิงนั้นมีหรือไม่มีก็ได้ ไม่ได้คุกคามข้าเลย!"

"ตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อน เจ้าก็เห็นแล้ว หลิ่วเซิงเซิงไม่ใช่ผู้หญิงขี้เหร่อย่างที่เธอเคยเป็นอีกต่อไป ไม่เพียงแต่เธอสวยขึ้นเท่านั้น แต่นิสัยของเธอก็สะอาดและเป็นระเบียบมากขึ้นด้วย หากสิ่งต่าง ๆ เป็นเช่นนี้ต่อไป เป็นไปไม่ได้ที่อ๋องชางจะไม่มีใจ"

มู่เหยียนซีพูดอย่างจริงจัง: "ยิ่งกว่านั้นพวกเขาเป็นการแต่งงานที่ได้รับประทานจากฮ่องเต้ แม้ว่าอ๋องชางจะไม่ชอบหลิ่วเซิงเซิงในอนาคต หลิ่วเซิงเซิงก็ยังจะเป็นพระชายาตลอดไป ถ้าเจ้าเข้าไปจะเป็นนางสนมตลอดไป ถึงตอนนั้นเจ้าก็จะไม่พอใจ"

"แล้วไง เจ้าต้องการสื่ออะไร?"

"เจ้ารู้ใจข้าดี"

มู่เหยียนซีก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวและจับมือเธอเบา ๆ

ทันใดนั้นบรรยากาศก็ดูแปลก ๆ เล็กน้อย