บทที่ 54 ดูซิว่าเธอจะขายหน้าแบบไหน

"พระชายายังกล้ามาอีก"

เสี่ยวเจียงมองเธอด้วยความโกรธ พูดพลางเอื้อมมือไปผลักเธอไปข้าง ๆ ดูเหมือนจะรังเกียจเธอที่ขวางทาง

เมื่อมองดูท่าทางรังเกียจของเขา หลิ่วเซิงเซิงก็สับสน ทัศนคติของชายคนนี้เปลี่ยนไปเร็วเกินไปหรือเปล่า?

เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว?

ทำไมรู้สึกว่าตัวเองอยู่ดี ๆ ก็โดนรังเกียจ?

เห็นเสี่ยวเจียงกำลังจะนั่งรถม้าออกไป หลิ่วเซิงเซิงก็พูดอย่างรวดเร็ว: "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าแค่อยากให้เจ้ามอบจดหมายนี้ให้กับท่านอ๋อง นี่คือ..."

"ท่านยังนิสัยแบบนี้ไม่เปลี่ยนเลยเหรอ?"

เสี่ยวเจียงอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างโกรธเคืองว่า: "พระชายา ไม่ใช่ว่าข้าน้อยไม่ไว้หน้าท่าน ท่านไม่รู้ความจริง ๆ ไร้ยางอายเกินไป ทุกอย่างต้องทําซ้ำแล้วซ้ำอีก ท่านไม่คิดว่าท่านปัญญาอ่อนมากและไร้ความปราณีเกินไปเหรอ?"

"ข้าทำอะไรอีก?"

"ท่านรู้อยู่แก่ใจ ข้าน้อยก็ไม่มีสิทธิ์พูดเยอะ ขอให้พระชายาโชคดีเถอะ!"

พูดจบรถม้าก็มุ่งไปข้างหน้า

หลิ่วเซิงเซิงถูกด่าจนสีหน้างงงวย เดินไปที่รถม้าก็ตะโกนว่า: "เห้ย ไม่จําเป็นมั้ง? พูดให้ชัดเจนสิ!"

"ไปให้พ้น!"

เสียงของหนานมู่เจ๋อดังมาจากภายในรถม้า เสียงที่เย็นชาและโกรธเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

เมื่อเห็นรถม้าหายไป หลิ่วเซิงเซิงพูดไม่ออกว่าสับสนแค่ไหน เกิดอะไรขึ้น?

หลังจากนั้นไม่นานดูเหมือนเธอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ถนนเต็มไปด้วยผู้คน และผู้คนนับไม่ถ้วนพูดว่ามีคนเสียชีวิตในหอชมดอกไม้ และยังโยนคนลงมาจากชั้นสองจนตาย

ไม่มีใครรู้สถานการณ์บนชั้นสอง แต่เมื่อเห็นทุกคนข้างในวิ่งออกมา สถานการณ์ก็ไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด

ด้วยเครื่องหมายคำถามใหญ่ หลิ่วเซิงเซิงเดินเข้าไปในหอชมดอกไม้

เมื่อเธอขึ้นไปบนชั้นสอง เธอเห็นศพหลายศพ หนังตาของเธอกระตุกมาก พวกนี้คงไม่ใช่หนานมู่เจ๋อฆ่านะ?

แต่พวกอยู่ดี ๆ ทำไมพวกเขาถึงผยองขนาดนี้?

"โอ้พระเจ้า ท่านพี่ ท่านกำลังทำอะไรอยู่?"

ทันใดนั้นเสียงของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็ดังมาจากด้านหลัง หลิ่วเซิงเซิงจึงพบว่าหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนไม่รู้ว่าขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เสี่ยวเยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ เธอก็ยิ่งกรีดร้อง

"อ๊า! ท่านน่ากลัวมาก ทำไมถึงฆ่าคนได้มากมายขนาดนี้!"

ริมฝีปากหลิ่วเซิงเซิงกระตุก "ตาไหนของพวกเจ้าเห็นว่าข้าฆ่าคนพวกนี้?"

"ที่นี่มีแต่ท่าน นอกจากท่านจะมีใครอีก?"

เสี่ยวเยี่ยนปกป้องหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนด้วยความกลัว "คุณหนู เรารีบหนีกันเถอะ ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้ว..."

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนแสร้งทำเป็นปลอบใจหลิ่วเซิงเซิง "ท่านพี่ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมท่านถึงฆ่าคนไปมากมาย? บอกน้องมา แล้วน้องช่วยท่านคิดหาวิธีแก้ปัญหา"

หลิ่วเซิงเซิงพูดไม่ออก "เจ้าสองคนบ้าหรือเปล่า? คนพวกนี้..."

"ข้าน้อยรู้แล้ว คุณหนู คนเหล่านี้อาจจะเป็นชู้ที่เธอหามา เดิมทีตั้งใจจะแอบคบชู้ แต่คิดว่าเราจะมาเร็ว ๆ กลัวว่าเรื่องจะถูกพวกเรารู้ เธอจึงฆ่าคนให้หมด จุ๊ ๆ สกปรกมาก น่ารังเกียจมาก ชั่วร้ายมาก..."

ทันทีที่เสี่ยวเยี่ยนพูดจบ หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนสีหน้าหวาดกลัว

"ท่านพี่ นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ? ท่านก็รู้ว่าข้าจะมาที่นี่ แต่ยังกล้าหาผู้ชายมาสนุกด้วยมากมายขนาดนี้ ท่านโง่เขลาขนาดนี้ได้ยังไง?"

หลิ่วเซิงเซิง: "..."

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนกล่าวเสริมว่า: "ถ้าท่านต้องการหาผู้ชายจริง ๆ ท่านควรทำแบบลับ ๆ มาที่นี่ได้ยังไง? กลางวันแสก ๆ ท่านทำอย่างนี้ได้ยังไง?"

เสี่ยวเยี่ยนแสร้งทำเป็นพูดว่า: " ท่านอ๋องคงจะเย็นชาเกินไปและเมินเธอ ดังนั้นเธอจึงเป็นเช่นนี้ เห้อ คุณหนูเรายังต้องเข้าใจเธอ"