บทที่ 63 นี่คือแขกของข้า

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิ่วเซิงเซิง เสี่ยวเหลียนก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากมองหน้ากันแล้ว ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ? ไม่อยากให้หลิวเล่ารอนาน?"

เสี่ยวเหลียนชี้ไปที่หลิ่วเซิงเซิงและเยาะเย้ย: "เจ้ารู้ตัวเองบ้างหรือเปล่าว่าเจ้าคือตัวอะไร? เจ้าคิดว่าใครก็สามารถเจอหลิวเล่าได้อย่างงั้นเหรอ?"

ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดว่า: "ใช่แล้ว หลิวเล่าเป็นหมอเทวดาที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมือง คนปกติทั่วไปจะไม่ได้เจอเขา แม้แต่คนที่มีอํานาจต้องการเจอเขา ก็ต้องนัดหมายก่อน แค่เจ้า? แม้แต่ถือรองเท้าให้หลิวเล่าก็ยังไม่คู่ควร"

"หน้าตาขี้เหร่ก็อย่าออกมาเจอใครเลย ใส่หน้ากากทั้งวันทําอะไร? ดูเสื้อผ้าที่ชํารุดทรุดโทรมที่เจ้าใส่และปิ่นผมบนหัวสิ น่าจะเป็นของสองอีแปะข้างถนนสินะ? ฮ่าฮ่าฮ่า ชาหนึ่งถ้วยที่นี่ยังแพงกว่าปิ่นของเจ้าสิบอัน เจ้าอย่ามาทำให้ตัวเองต้องอับอายที่นี่เลย"

เสี่ยวเหลียนพูดจบด้วยท่าทีดูถูกเหยียดหยามและเรียกเสี่ยวเอ้อมา

"หอชมดอกไม้ของพวกเจ้าอย่ารับแขกไปทั่วได้ไหม? คนแบบนี้ก็สามารถเข้ามาได้ ซึ่งทำให้คุณภาพของสถานที่นี้ลดลงโดยตรง และทำให้คุณหนูอย่างข้าไม่อยากมาที่นี่อีกต่อไป"

เสี่ยวเอ้อถูกพูดจนทำอะไรไม่ถูก เขาย่อมรู้จักสถานะของคนเหล่านี้ และไม่กล้ารุกรานพวกเขา จึงมองหลิ่วเซิงเซิงพูดว่า: "แม่นาง ต้องขอโทษด้วย ไม่งั้นข้าน้อยจะจัดให้ท่านนั่งที่มุม?"

เสี่ยวเอ้อร้านนี้ค่อนข้างเป็นมิตร แต่เสี่ยวเหลียนไม่พอใจ "ข้าให้เจ้าไล่เธอออกไป ทําไมเจ้าไม่มีวิจารณญาณเลย? เจ้าทำธุรกิจกันอย่างไร?"

"พวกเจ้าต้องการไล่ใครเหรอ?"

ทันใดนั้นเสียงสงบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง คนรอบ ๆ ก็มองไป ไม่รู้ว่าหลิวเล่าเดินลงมาจากชั้นบนตั้งแต่เมื่อไหร่

ก็เห็นเขาเดินไปหาหลายคนด้วยสีหน้ามืดมน พูดด้วยน้ําเสียงอึมครึมว่า: "แม่นางผู้นี้เป็นแขกของข้า พวกเจ้ากี่คนจะไล่เธอออกไปต่อหน้าข้า ช่างไม่ไว้หน้าข้ากันเลยนะ?"

จู่ ๆ ก็เห็นหลิวเล่า เสี่ยวเหลียนและคนอื่น ๆ ก็ตกตะลึง ผู้คนรอบ ๆ ก็ทำหน้าตาประหลาดใจ ทุกคนดูเหมือนจะสงสัยว่าทำไมหลิวเล่าถึงออกมาช่วยพูดให้หญิงสาว...

เสี่ยวเหลียนพูดอย่างประจบประแจง "หลิวเล่า นี่คือสาวบ้านนอก ท่านจะรู้จักเธอได้อย่างไร..."

"การตัดสินคนจากรูปร่างหน้าตาเป็นพฤติกรรมที่หยาบคายที่สุด แม่นางไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว ทำไมถึงไม่รู้เรื่องพวกนี้?"

หลิวเล่าขัดจังหวะเธออย่างเฉยเมย จากนั้นเดินไปหา หลิ่วเซิงเซิงแล้วพูดว่า "แม่นาง เราขึ้นไปคุยกันข้างบนเถอะ"

ทุกคนตกใจอีกครั้ง ทำไมหลิวเล่าถึงสุภาพกับสาวน้อยขนาดนี้ได้?

นี่มันน่าเหลือเชื่อมาก?

หลิ่วเซิงเซิงไม่สนใจสายตารอบตัว ได้แต่เดินตามหลิวเล่าขึ้นไปชั้นบนทีละก้าว

เมื่อเดินได้ครึ่งทาง เธอจึงหยุดพูดประโยคหนึ่งว่า "แม่นางเสี่ยวเหลียน การกดดันเสี่ยวเอ้อของร้านถือว่าไม่มีความสามารถ คนอื่นทําธุรกิจ ย่อมเอาเงินไว้ก่อน ถ้าเจ้าไม่พอใจ เจ้าสามารถออกไปเองได้"

หน้าเสี่ยวเหลียนแดงด้วยความโกรธ "เจ้ารู้ว่าข้าเป็นใครยังกล้าทําแบบนี้อีก ครั้งที่แล้วยังสั่งสอนเจ้าไม่เพียงพอใช่ไหม?"

"เจ้าหมายถึงเรื่องที่เจ้าหาคนมาทำร้ายข้าเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มเยาะ "ที่แท้เจ้าไม่ได้หันกลับไปดูเลยเหรอ? คนเหล่านั้นยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า กลัวว่าเจ้าคงจะไม่รู้เลยใช่ไหม?"

เสี่ยวเหลียนตกใจ "เจ้าหมายความว่าไง?"

แต่หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้สนใจเธออีกต่อไป ได้แต่ตามหลิวเล่าขึ้นไปบนชั้นสอง ทิ้งให้เสี่ยวเหลียนมีสีหน้าสับสนวุ่นวายอยู่กับที่

มองดูคนรอบข้างกําลังชี้มาที่ตัวเอง เสี่ยวเหลียนก็ตระหนักว่าตัวเองติดกับแล้ว

สาวบ้านนอกบ้านี่ คาดไม่ถึงว่าจะพูดในสิ่งที่ตัวเองทำต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ใจร้อนไปหน่อย ตัวเองยังยอมรับไปแล้วด้วย บ้าเอ๊ย!

เธอจะไม่มีวันปล่อยผู้หญิงคนนี้ไป!