บทที่ 75 ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน

มู่เหยียนซีรู้สึกอึดอัดในใจ ทําให้เขาทั้งโกรธและทําอะไรไม่ถูก "หนานมู่เจ๋อมีคนที่ชอบอยู่แล้ว! เจ้าก็ดูออกว่าเขา...."

"เธอเป็นแค่สาวใช้ไม่ใช่เหรอ แม้ว่าท่านพี่เจ๋อจะสนใจเธอ แต่เธอก็ไม่คู่ควรกับท่านพี่เจ๋อ! เธอเป็นเพียงคนรับใช้ที่ต่ำต้อย เธอจะไม่เป็นภัยคุกคามใด ๆ ต่อข้า!"

มู่หงพูดด้วยความโกรธ: "อีกอย่าง จัดการกับสาวใช้แค่คนเดียว มันง่ายมากสําหรับเจ้าไม่ใช่เหรอ?"

มู่เหยียนซีโกรธมากจนพูดไม่ออก

เมื่อเห็นสิ่งนี้ มู่หงก็ก้าวไปข้างหน้าและจับมือของเขาไว้

"เหยียนซี ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกยังไงกับข้า แต่ข้าก็เคยบอกแล้วว่า? ข้าเคยชอบเจ้ามาก่อน แต่ตอนนี้ความรักของข้ามันจืดจางลงไปแล้ว รอบตัวข้าไม่มีใครไว้ใจได้ ข้าสามารถเชื่อได้แค่เจ้า เจ้าช่วยข้าได้ไหม?"

เมื่อเผชิญหน้ากับความอ้อนวอนของคนรัก มู่เหยียนซีไม่สามารถต้านทานได้จริง ๆ "ข้ามีวิธีทําให้เขาตัดใจ"

"จริงเหรอ?"

มู่เหยียนซีพยักหน้าเบา ๆ "เจ้าไม่ได้เขา คนอื่นก็จะต้องไม่ได้ด้วย แบบนี้เจ้าดีใจไหม?"

ขณะที่พูด เขาก็ค่อย ๆ หยิบหน้ากากที่ชำรุดออกมา

ทันทีที่เธอเห็นหน้ากาก มู่หงก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาว่า "ทำไมของนางนั่นมาอยู่ที่เจ้าล่ะ? เจ้าฆ่าเธอไปแล้วเหรอ?"

"เปล่า"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ มู่หงก็ผิดหวังเล็กน้อย "แล้วเจ้าจะทำยังไงให้ท่านพี่เจ๋อตัดใจจากเธอ?"

มู่เหยียนซีปรบมือ จากนั้นร่างสีดำก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากมุม

หลังจากเห็นรูปร่างหน้าตาของบุคคลนั้นอย่างชัดเจน ดวงตามู่หงก็เบิกกว้างขึ้นทันที "เธอ ทําไมเธอยังอยู่ที่นี่?"

เห็นแต่คนมาใส่เสื้อผ้าขาด ๆ ที่หลิ่วเซิงเซิงเปลี่ยนทิ้งไว้ในวันนี้ ไม่เพียงแต่ทําทรงผมเหมือนกันเท่านั้น แต่ยังลงรายละเอียดว่าใส่เครื่องประดับหูและปิ่นผมเหมือนกัน แม้แต่เสื้อผ้าที่ขาดทุกจุดก็จงใจทํา

มู่หงไม่เคยเห็นใบหน้าภายใต้หน้ากากและคิดว่าเป็น เซินเอ๋อ ก็พูดด้วยความโกรธ: "นังบ้านี่ ไม่ได้ไล่เจ้าออกไปแล้วเหรอ? ทำไมเจ้ายังกลับมาอีก?"

"เธอไม่ใช่เซินเอ๋อ"

เมื่อได้ยินคำพูดของมู่เหยียนซี มู่หงก็ตกใจ "ไม่ใช่?"

มู่เหยียนซีกวักมือ ผู้หญิงคนนั้นก็เดินเข้ามาหาเขาแล้วพูดว่า "คุณชาย"

มู่เหยียนซีสวมหน้ากากบนใบหน้าของเธอ "ช่วงนี้ข้าหาคนที่คล้ายกับผู้หญิงคนนั้นมาตลอด ใบหน้าของเธอไม่เหมือน แต่เสียงของเธอเกือบจะเหมือนกับเซินเอ๋อ และรูปริมฝีปากและรูปร่างนี้ก็ด้วย สวมหน้ากากแล้ว เธอก็คือเซินเอ๋อ"

ตอนที่สวมหน้ากาก มู่หงก็อุทานออกมา เหมือนกันทุกประการ!

"ข้าคิดว่าในโลกนี้มีแค่ข้าเท่านั้นที่มีเสียงเดียวกันกับน้องสาม ไม่คิดว่าจะหาเสียงอื่นที่เหมือนกันเป๊ะได้ เหยียนซี เจ้าเก่งมาก!"

มู่เหยียนซีมองอย่างเจ้าเล่ห์ "ขอแค่ให้ผู้หญิงคนนี้ปลอมตัวเป็นเซินเอ๋อ แล้วทําอะไรที่ทําให้อ๋องชางผิดหวัง อ๋องชางก็จะต้องตัดใจแน่นอน..."

"ข้าเข้าใจแล้ว ถึงตอนนั้นข้าก็ไปปลอบใจท่านพี่เจ๋อใช่ไหม? เหยียนซีเจ้าฉลาดเกินไปแล้ว! พรุ่งนี้ก็ทำตามนี้เลย!"

มู่หงมีความสุขมาก แต่ก็กลัวที่จะถูกคนอื่นเห็น หลังจากมอบส่วนที่เหลือให้กับมู่เหยียนซีแล้ว เธอก็กระโดดโลดเต้นกลับไปพักผ่อน

ทันทีที่มู่หงจากไป ความอ่อนโยนในดวงตาของมู่เหยียนซีก็หายไปทันที เขาดึงผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ ไปที่มุมแล้วหาลูกศรมาและเสียบเข้าไปในหลังของเธออย่างแรง

"อ๊า หัวหน้าแก๊ง นี่ท่าน..."

"หุบปาก ข้าไม่ได้บอกว่าต้องทำให้เหมือนบาดเจ็บจริงทุกอย่างเหรอ!"

มู่เหยียนซีหรี่ตาลงและดึงลูกธนูออกมาอย่างไร้ความปราณี ร่างกายของหญิงสาวแข็งทื่อด้วยความเจ็บปวด

"ตั้งแต่นี้ไป เจ้าก็คือเซินเอ๋อ!"

"เจ้าค่า..."

ผู้หญิงคนนั้นคุกเข่าลงบนพื้นอย่างสั่นสะท้านโดยมีเลือดไหลออกมาจากหลังของเธออย่างดุเดือด มู่เหยียนซีไม่ได้ช่วยเธอจัดการกับมัน แต่พูดอย่างเย็นชา: "มีโอกาสแล้ว ก็ฆ่าเขาซะ"

"ข้าน้อย เข้าใจแล้ว..."

"..."

วันรุ่งขึ้นตอนเที่ยง

ตั้งแต่รุ่งเช้า ทั่วทั้งจวนเสนาบดีก็ยุ่งมาก เกือบทุกคนวิ่งเต้นเพื่อหนานมู่เจ๋อ

ในลานนอกห้องพัก ร่างผอม ๆ นั่งอยู่ที่มุมอย่างน่าสงสาร ริมฝีปากของเธอซีดและร่างกายของเธอเต็มไปด้วยเลือดมากขึ้น เพียงแค่มองก็ดูอ่อนแอมาก

แต่คนรับใช้ที่อยู่รอบ ๆ กลับไม่เห็นใจ

"ผู้หญิงคนนี้หน้าซื่อใจคดมาก เมื่อวานเธอบอกว่าอยากกลับบ้านไม่ใช่เหรอ? วันนี้เธอมาที่นี่อีกทำไม?"

"เธอเป็นวีรบุรุษที่ช่วยท่านอ๋องไว้ ทําไมต้องกลับไปโดยไม่ได้รับผลประโยชน์สักนิด? ดูสิ ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานทำความสะอาดให้เธอแล้ว แต่วันนี้เธอยังจงใจทําให้สกปรกอยู่ แค่รู้ว่าวันนี้ท่านอ๋องจะฟื้นขึ้นมาไม่ใช่เหรอ?"

"ไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นผู้ช่วยชีวิตของท่านอ๋อง ต่อให้เธออยู่ต่อเพื่อผลประโยชน์ก็เป็นเรื่องปกติ ต้องให้พวกเจ้าพูดมากด้วยเหรอ?"

"..."

พวกคนรับใช้มารวมตัวกันและพูดคุยกันทุกเรื่อง

ท่านเสนาบดีก้าวเข้ามาอย่างก้าวกระโดด

"ไม่ใช่บอกว่าวันนี้ฝ่าบาทจะฟื้นขึ้นมาเหรอ? นี่ก็เที่ยงแล้ว ทําไมเขายังไม่ฟื้น? ถ้ายังไม่ฟื้นอีก ฮ่องเต้ก็จะเสด็จมาด้วยตัวเองแล้ว!"

เมื่อเห็นท่านเสนาบดีมา คนรับใช้ทุกคนก็ก้มหน้าลง

ดูเหมือนว่าท่านเสนาบดีก็จะเห็นผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ตรงมุมด้วย เขาถอนหายใจ รู้สึกค่อนข้างดูถูกเล็กน้อย

เธอคงไม่คิดว่าตัวเองเอาอ๋องชางกลับมาแล้วจะได้ใจคนอื่นใช่ไหม?

เพียงแค่กลัวว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาและจะไม่มองเธอเลย