บทที่ 91 ชอบเขาจะมีประโยชน์อะไร?

"มีผู้ร้าย! รีบปกป้องพระชายา!"

เสี่ยวถังซึ่งอยู่ไม่ไกล กรีดร้องและวิ่งไปที่ศาลาอย่างรวดเร็ว

องครักษ์ที่ยืนอยู่รอบ ๆ เห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบวิ่งไป

มู่ชิงชิงลุกขึ้นจากพื้นด้วยความสับสน แต่จู่ ๆ ก็มีลูกศรอีกดอกหนึ่งยิงมาอีก หลิ่วเซิงเซิงรีบกระโจนไปหาเธอให้หมอบลง

"รีบปกป้องพระชายา!"

"ปกป้องคุณหนูสาม! เร็ว!"

องครักษ์กว่าสิบคนล้อมศาลาไว้ทันที เมื่อมู่ชิงชิงลุกขึ้นจากพื้น ก็เห็นชายชุดดําหลายคนรีบวิ่งเข้ามาและต่อสู้กับองครักษ์เหล่านั้นทันที

ปิ่นปักผมของหลิ่วเซิงเซิงหลุดออก และเธอก็ดึงมู่ชิงชิงรีบซ่อนตัวอยู่หลังเสา

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ ๆ ถึงมีคนร้าย?"

มู่ชิงชิงมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงอย่างประหม่า แต่หลิ่วเซิงเซิง กล่าวว่า: "ลูกศรทั้งสองนี้เกือบจะแทงหัวเจ้าแล้ว เจ้าต่อสู้ไม่เป็นเหรอ? ทำไมไม่รู้จักหลบ?"

มู่ชิงชิงพูดอย่างว่างเปล่า: "ฝีมือกระจอกของข้าเจ้าก็เคยเห็นแล้ว ข้าก็แค่เก่งวิชาตัวเบาเท่านั้น นับประสาอะไรกับไม่เคยมีใครลอบสังหารข้า คนพวกนั้นไม่ใช่มาฆ่าเจ้าใช่ไหม?"

มู่ชิงชิงพูดตรงไปตรงมาจริง ๆ และพูดสิ่งที่อยู่ในใจของเธอโดยตรง

หลิ่วเซิงเซิงพยักหน้า "น่าจะมาฆ่าข้า รีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ"

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็ดึงมู่ชิงชิงและวิ่งออกจากฝูงชน

เสี่ยวถังรีบตามหลิ่วเซิงเซิง ไป "พระชายา รีบหนีเร็วเข้า มีคนชุดดำมากมาย! ข้าน้อยจะตามหลังพระชายา!"

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างกังวลใจ: "ตามหลังบ้าอะไร! เจ้าพาคุณหนูสามไปซ่อนตัวในป่าดอกท้อ ข้าจะหยุดคนเหล่านั้น"

มู่ชิงชิงรีบพูดว่า: "ข้าก็จะอยู่ด้วย ข้าสามารถปกป้องเจ้าได้!"

ขณะพูด เธอก็หยิบกริชออกมาจากแขนของเธอแล้วโยนมันออกไปทันที

ปรากฏว่าผิดคาด คาดไม่ถึงว่าจะแทงชายชุดดำคนหนึ่งจริง ๆ แต่ด้วยการล้มลงของชายชุดดำ ทันใดนั้นก็มีชายชุดดำอีกสองสามคนกระโจนเข้ามา

หลิ่วเซิงเซิงหยิบเข็มเงินออกมาแล้วโยนออกไป แต่ถูกชายชุดดำขวางไว้อย่างง่ายดาย

เธอหยิบปืนอีกกระบอกออกมาและกำลังจะเล็งไปที่ชายชุดดำ ทันใดนั้นมีดก็ฟันอย่างแรงจนทำให้ปืนหลุดจากมือของเธอ

"หัวหน้าแก๊งออกคำสั่งให้ฆ่าทุกคนที่นี่"

หนึ่งในชายชุดดําพูดอย่างดุร้ายและองครักษ์เหล่านั้นถูกฆ่าตายทั้งหมดไปนานแล้ว ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายชุดดําเลย

หลิ่วเซิงเซิงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องดึงเสี่ยวถังและมู่ชิงชิงรีบวิ่งเข้าไปในป่าดอกท้อ

ให้ตายเถอะ ทำไมหนานมู่เจ๋อยังไม่มา!

จิ่งฉุนล้อตัวเองเล่นหรือเปล่า?

"อ๊าย…"

ทันใดนั้นเสี่ยวถังก็เท้าแพลง และเธอก็ร้องออกมาด้วยความกลัว "พระชายาหนีไป ไม่ต้องสนใจข้าน้อย! หนีไป!"

มู่ชิงชิงกัดฟันแล้วหันกลับไปและรีบพุ่งไปหาชายชุดดำทันที

"พวกเจ้าสองคนรีบหนีไป ที่นี่ให้ข้าจัดการเอง!"

เธอมีทักษะศิลปะการต่อสู้อยู่บ้าง แต่ฝีมือกระจอกอย่างเธอสองสามท่าก็โดนเตะล้มแล้ว

เมื่อเห็นดาบกำลังจะฟันใส่มู่ชิงชิง หลิ่วเซิงเซิงก็ตะโกนใส่ชายชุดดำ: "มู่เหยียนซี เธอเป็นน้องสาวของเจ้า!"

ชายในชุดดำที่ถือดาบตกใจ มู่ชิงชิงก็ตกตะลึงเช่นกัน

ในเวลาเพียงเสี้ยววินาที หลิ่วเซิงเซิงรีบวิ่งไปข้างหน้าและเตะมือของมู่เหยียนซีออกไป จากนั้นคว้าฝักออกจากเอวของเขาด้วยความเร็วสูงแล้วโยนมันเข้าไปในมือมู่ชิงชิง