บทที่ 97 ไม่ได้โดนจุดสำคัญ

"พี่รองยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ที่ผ่านมาเป็นพี่ใหญ่ที่โกหกท่านมาตลอด คนที่อยู่เคียงข้างท่านก่อนหน้านี้ก็เป็นข้ามาตลอด ข้ารู้ว่าคนที่ท่านชอบคือพี่ใหญ่ ดังนั้นข้าจึงไม่ได้วางแผนที่จะแย่งพี่ใหญ่ แต่ถ้าท่านยังเห็นแก่ความรักตอนแรกอยู่ ฟังข้าสักคํา ปล่อยท่านพ่อไปก่อนได้ไหม?"

เมื่อเห็นการแสดงออกที่มุ่งมั่นของมู่ชิงชิง มู่เหยียนซีก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

ความทรงจำของเขาถูกดึงย้อนกลับไปในปีนั้นอย่างกะทันหัน

ในปีนั้น ผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างเขานั้นอ่อนโยนและรู้เรื่องมาก...

แต่หลังจากที่ตัวเองหายดี เธอก็กลายเป็นคนเฉยเมยมากขึ้นเรื่อย ๆ และถึงกับแสดงความรังเกียจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

หรือว่า...

ขณะที่มู่เหยียนซีเสียสมาธิ มู่หาวเทียนก็แทงเขาด้วยดาบ...

"ระวัง!"

จู่ ๆ มู่ชิงชิงก็เบิกตากว้าง!

ชายในชุดดำที่อยู่รอบตัวเขาก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วและรีบไปหามู่หาวเทียน

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป เมื่อมู่เหยียนซีตอบสนอง มู่หาวเทียนก็ต่อสู้กับชายชุดดําเหล่านั้นแล้ว

ใบหน้ามู่เหยียนซีมืดมนราวกับหมึก "นี่เป็นวิธีเบี่ยงเบนความสนใจของเจ้าเหรอ? ไม่เสียแรงที่เป็นพ่อลูกกัน ต่ำช้าทั้งคู่"

มู่ชิงชิงส่ายหัวอย่างตื่นเต้น "ไม่ใช่ ข้าพูดความจริง ตอนนั้นจริง ๆ แล้ว..."

"เพื่อความอยู่รอด เจ้าพูดอะไรก็ได้จริง ๆ มู่ชิงชิง ข้าไม่มีน้องสาวแบบเจ้า!"

มู่หงตะโกนและสาปแช่งอย่างตื่นเต้น สภาพแวดล้อมโดยรอบเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย และมู่หาวเทียนก็แยกออกจากชายชุดดำไม่ได้

ท้ายที่สุดเขาคืออาจารย์ของหนานมู่เจ๋อ แม้ว่าตอนนี้จะอายุมากแล้ว แต่เขาไม่ใช่คนที่ชายชุดดำไม่กี่คนจะสามารถเอาชนะได้

มู่เหยียนซีนำดาบอีกเล่มมาและเดินทีละก้าวไปยังมู่ชิงชิงและมู่หง

"ดูเหมือนว่าเจ้าวางแผนจะตายพร้อมกับลูกสาวของเจ้าจริง ๆ"

เมื่อเห็นว่ามู่เหยียนซีกำลังจะลงมือ ในที่สุดมู่หาวเทียนก็หยุดการตอบโต้และถูกเตะลงพื้นหลังจากนั้นครู่หนึ่ง

มู่เหยียนซีหมดความอดทน "ข้าจะนับถึงสาม ข้าตัวตาย ไม่งั้น..."

"ได้ ข้าจะฆ่าตัวตาย!"

มู่หาวเทียนพูดอย่างรวดเร็ว และแม้กระทั่งเอาดาบจ่อที่คอของเขา "เจ้าอย่าทำร้ายพวกเธอ ข้ายินดีแลกชีวิตของข้าเพื่อความปลอดภัยของพวกเธอ"

"ไม่! ไม่ได้!"

มู่ชิงชิงร้องไห้อย่างตื่นเต้น "มู่เหยียนซี! ท่านเป็นคนโง่ คนโง่มาก! ข้าบอกท่านแล้ว ทำไมท่านไม่เชื่อล่ะ? ข้าจริง ๆ! ท่านไม่สามารถ..."

มีเสียง "ปัง" และทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังขึ้น จากนั้นกระสุนก็ถูกยิงอย่างรวดเร็ว

มู่เหยียนซีคุ้นเคยกับเสียงนี้มาก ในขณะที่เสียงดังขึ้น เขาต้องการหลีกเลี่ยงโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่ว่าเขาจะหลบเร็วแค่ไหน ข้อมือของเขาก็ยังถูกกระสุนแทง

ทันใดนั้นดาบในมือก็หล่นลงกับพื้นและมีเลือดกระเซ็นไปทั่วมู่เหยียนซี เขาทนต่อความเจ็บปวดสาหัสและคำรามเสียงดัง: "หลิ่วเซิงเซิง! ออกมาซะดี ๆ!"

ทันใดนั้นเมื่อได้ยินชื่อนี้ ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ตกตะลึง

บนหลังคา จิ่งฉุนมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงด้วยความไม่เชื่อ เพียงแต่เห็นหลิ่วเซิงเซิงถือปืนและเล็งไปที่มู่เหยียนซีอีกครั้ง

แต่ว่ามู่เหยียนซีหยิบดาบขึ้นมาด้วยมืออีกข้างแล้วฟันไปที่มู่หาวเทียน

ไม่นานหลังจากนั้น จิ่งฉุนก็กระโดดลงจากหลังคาและเตะมือของมู่เหยียนซีออกไป

การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนตกใจ และทุกคนในชุดดำที่อยู่รอบตัวเขาก็รีบไปหาจิ่งฉุนทันที

ทุกคนเริ่มต่อสู้กันในขณะนี้ มู่เหยียนซีก็เริ่มวิ่งไปเรื่อย ๆ และยังมีชายชุดดําจํานวนมากขวางหน้าเขาและบังสายตาของหลิ่วเซิงเซิง

ในเวลานี้ไม่สามารถแอบโจมตีได้แล้ว เธอได้แต่ฉวยโอกาสจากความวุ่นวายและแอบปีนลงหลังคาจากอีกทิศทางหนึ่ง

แต่เมื่อหลิ่วเซิงเซิง มาที่สวนหลังบ้านอีกครั้ง จิ่งฉุนก็ถูกรายล้อมไปด้วยชายชุดดำ

เจ้านี่เก่งมากไม่ใช่เหรอ?

ทำไมนานขนาดนี้ยังไม่จัดการให้สะอาด?

ก็เห็นว่ามู่เหยียนซีได้ตัดเชือกที่ผูกมู่ชิงชิงออกแล้ว มือหนึ่งกระชากมู่ชิงชิงขึ้นจากพื้นแล้วพูดขู่ว่า "มู่หาวเทียน เจ้าจะลงมือไหม?"

เมื่อเห็นชีวิตมู่ชิงชิงแขวนอยู่บนเส้นด้าย มู่หาวเทียนก็ตะโกน: "ปล่อยเธอไป ข้าจะลงมือทันที!"

ฉากนี้วุ่นวายมากจนไม่มีใครสังเกตเห็นว่าจู่ ๆ หลิ่วเซิงเซิงก็รีบวิ่งเข้ามาแล้วโบกผงพิษจำนวนหนึ่ง

มู่เหยียนซีตอบสนองและผลักมู่ชิงชิงออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นยื่นมือออกมาปิดปากและจมูก

โชคดีที่หลิ่วเซิงเซิงกลัวที่จะทำร้ายมู่ชิงชิง ดังนั้นไม่ได้ใช้ผงพิษใด ๆ เพียงแค่พวกเขาสูดผงพิษเข้าไป พวกเขาจะสูญเสียกําลังในช่วงเวลาสั้น ๆ

มู่ชิงชิงล้มลงกับพื้นหลังจากถูกผลัก ขณะที่มู่เหยียนซีตะโกนเสียงดัง "ฆ่าพวกมันให้หมด! อย่าปล่อยให้ใครรอดไปได้!"

ในขณะที่เขากำลังพูด หลิ่วเซิงเซิงก็รีบไปช่วยมู่ชิงชิง