บทที่ 101

“เมื่อได้เวลา ฉันก็จะไปตามทุกคนมาเจอเฟิงอ๋องกับฉินเยี่ยนฟางที่อยู่ด้วยกันในห้อง” หลี่ชิงหงยกยิ้ม “ถึงเวลานั้น เฟิงอ๋องก็ต้องรับฉินเยี่ยนฟางเป็นพระชายารองอย่างแน่นอน”

ฉินเจียวเยี่ยนเลิกคิ้วอย่างท้าทาย “เธอมั่นใจได้ยังไงว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนที่เธอว่า?”

หลี่ชิงหงหรี่ตา “เธอหมายความว่ายังไง?”

“หลี่ชิงหง เธอเองก็อยู่ในกองละครตั้งแต่ต้นจนจบไม่ใช่เหรอ?” ฉินเจียวเยี่ยนเอียงคอถามด้วยดวงตาเปล่งประกาย เมื่อเจอช่องโหว่ของแผนการร้ายของคนตรงหน้าได้ “เธอไม่รู้หรือไง ว่าเฟิงอ๋องมีวิทยายุทธ์นะ กำยานแค่นั้น ปลุกเร้าเขาไม่ขึ้นหรอก”

“ทำไม? ของเขาใช้การไม่ได้หรือไง?”

ฉินเจียวเยี่ยนกลอกตามองบน

'ใช้การไม่ได้อะไรล่ะ? ใช้การไม่หยุดหย่อนต่างหาก!!'

“ถ้ากำยานนั้นใช้การได้ คืนวันเกิดซ่านเต๋อโหว เฟิงอ๋องจะหนีไปได้หรือไง?”

หลี่ชิงหง “!!!”

บัดซบ!! เธอลืมไปเสียสนิท

ต้องบอกก่อนว่า เธออยู่ในกองละคร ตั้งแต่เริ่มเรื่องก็จริง แต่ด้วยความจำยอม เธอจึงไม่ได้สนใจเนื้อหาจริงจัง หลายครั้งที่แต่งหน้าเสร็จ เธอก็เลือกที่จะหามุมเงียบ ๆ พักผ่อน ไม่ได้สนใจรายละเอียดเนื้อเรื่องสักเท่าใดนัก

แตกต่างจากฉินเจียวเยี่ยนที่เล่นละครเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้นจนจบ ที่จะรู้จักและเข้าใจความคิดของทุกตัวละครได้เป็นอย่างดี

หลี่ชิงหงมีสีหน้าซีดเผือด ท่าทางจากความมั่นใจเมื่อครู่จางหายไปราวกับหมอกควัน นางรีบวิ่งไปทางประตู เพื่อไปดูว่า ตอนนี้ เซียวชิงเฟิงยังอยู่กับฉินเยี่ยนฟางหรือไม่

หากแต่เมื่อมือของหลี่ชิงหงเปิดประตูโรงเก็บฟืน กลับปรากฏร่างสูงใหญ่ที่ยืนทะมึนอยู่หน้าประตู ขวางทางหนีของนางด้วยใบหน้าขุ่นเคือง

“เฟิงอ๋อง!!” หลี่ชิงหงร้องเรียกเสียงดัง ด้วยความตกใจทำให้นางก้าวถอยหลัง จนสะดุดเท้าตัวเองล้มลงบนพื้น ไปกองอยู่ตรงหน้าฉินเจียวเยี่ยนที่กำลังนั่งไขว่ห้าง

เซียวชิงเฟิงมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร!?

ไม่ใช่ว่า เขาต้องอยู่ในห้องกับฉินเยี่ยนฟางหรอกหรือ?

หลี่ชิงหงแทบจะเป็นลมกองอยู่ตรงนั้น นางยกมือขึ้นมากดจุดเหนือริมฝีปาก เพื่อประคองสติตัวเอง