บทที่ 105

“ไม่!!” เซียวชิงเฟิงขมวดคิ้วมุ่น เมื่อนึกถึงเสี่ยวหงที่ตั้งใจวางแผนให้เขารับฉินเยี่ยนฟางเป็นพระชายารอง รังสีสังหารแผ่ซ่านอีกครั้ง จนฉินเจียวเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังสัมผัสได้

นางลอบอมยิ้มอย่างชอบใจ จึงได้หยอกล้อ “แต่ถ้าท่านอ๋องต้องการ หม่อมฉันก็ไม่ขัดข้องหรอกนะเพคะ”

เซียวชิงเฟิง “???”

“เพราะถ้าหากท่านอ๋องรับอนุเข้าจวนจริง ๆ หม่อมฉันก็จะไปหาความสุขที่หอนางโลมของท่านอ๋องแทน”

“เจ้าจะไปหาความสุขที่หอนางโลมของข้าได้อย่างไร? ให้นางเหล่านั้นนวดให้รึ?” เซียวชิงเฟิงถามอย่างสงสัย เพราะอย่างไร เขาก็ไม่เข้าใจความคิดของคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

“หม่อมฉันก็จะเปลี่ยนนางโลมในหอเป็นบุรุษหนุ่มน้อยแทนอย่างไรเล่าเพคะ?” เสียงหวานเจื้อยแจ้วอย่างไม่เกรงกลัว “เหตุใดจึงมีเพียงบุรุษไปหอนางโลม ซื้อความสุขนอกจวนได้ สำหรับสตรีที่ออกเรือนแล้ว หากสามีไม่สามารถทำให้มีความสุขได้ ก็ควรจะสามารถออกไปหาความสุขนอกจวนได้เช่นกันสิเพคะ”

เซียวชิงเฟิง “...”

“หม่อมฉันจึงคิดว่า หากมีหอคณิกาชายบ้างก็คงจะดี แต่จะให้เปิดอย่างเปิดเผยก็คงมิได้” ฉินเจียวเยี่ยนก้มหน้าครุ่นคิดการค้านี้อย่างจริงจัง ท่ามกลางบรรยากาศความเย็นเยียบรอบตัวที่ต่ำลงเรื่อย ๆ จากคนข้างตัว

“หม่อมฉันรู้แล้ว!!” ฉินเจียวเยี่ยนร้องด้วยความดีใจ “ใช้โรงน้ำชาดีกว่าเพคะ เพราะอย่างไร แม่นางในห้องหอหรือสตรีสูงศักดิ์ต่างนัดพบกันในห้องส่วนตัวตามโรงน้ำชาอยู่แล้ว ดังนั้น การมาที่โรงน้ำชาก็มิใช่เรื่องแปลกอันใด”

“ท่านอ๋องน่าจะมีโรงน้ำชาบ้างใช่หรือไม่เพคะ? หม่อมฉันขอลองเปลี่ยนเป็นโรงคณิกาชายสักแห่งได้... อุ๊บ”

เสียงหวาน ๆ ถูกริมฝีปากหนาดูดกลืนลงคอไปจนหมดอย่างมันเขี้ยว

ให้ตายเถอะ เขาไม่เคยเจอแม่นางในห้องหอคนใดเป็นเช่นนางเลย

ต่อไป เขาคงไม่สามารถคลาดสายตาไปจากนางได้

จะเป็นเพราะความรักใคร่ก็สองสามส่วน แต่อีกเจ็ดแปดส่วนน่าจะเป็นความกังวลว่า นางจะแอบไปแผลงฤทธิ์ที่ใดมากกว่า!!

แม้ว่า ตัวนางจะยังไม่ได้อภิเษกเข้าจวนเฟิงอ๋อง แต่ก็อุตริคิดจะเปิดโรงคณิกาชายเสียแล้ว

นางอยากให้เสด็จพ่อมาบั่นคอเขาหรืออย่างไร!?

เป็นแค่ท่านอ๋องเจ้าสำราญกับคุณหนูไม่ได้ความกันสองคนยังไม่พอ ยังหวังให้สตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงกลายเป็นฮูหยินเจ้าสำราญไปด้วยอีกหรือ?

“คืนนี้ เปิดประตูเรือนรอข้าด้วย” เซียวชิงเฟิงสั่งเสียงเข้ม “หากคืนนี้ ข้าไม่ได้ลงโทษเจ้า อย่ามาเรียกข้าว่า เซียวชิงเฟิง!!”