บทที่ 113

เซียวชิงเฟิงไม่ต่อความ เดินลิ่วไปรับรองแขก รับคารวะจอกเหล้ามงคลจากบรรดาราชวงศ์และขุนนางที่มาแสดงความยินดีกันอย่างคับคั่ง

เสียงร้องรำของคณะงิ้วเจื้อยแจ้วอยู่บนเวทีที่เรือนหน้า แขกเหรื่อสังสรรค์สนทนาถึงความยิ่งใหญ่ของขบวนสินเดิมของเจ้าสาว และความโอ่อ่าของจวนเฟิงอ๋อง

“เฟิงอ๋องเมาเสียแล้วหรือ?” หนิงซูเฟยยกผ้าขึ้นมาปิดปากแล้วหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทางการยืนโซเซของเซียวชิงเฟิง “เมาเช่นนี้ พระชายาคงจะกังวลใจแย่”

ฉีอ๋องกล่าวยิ้ม ๆ “กระหม่อมว่า ให้คนไปส่งเสด็จพี่เถิด หมู่เฟย”

เสด็จพี่หนอ เสด็จพี่ อยากรีบไปเข้าหอกับเจ้าสาวคนสวยก็ไม่บอก แสร้งทำเป็นเมาเช่นนี้ ผู้ใดจะเชื่อกัน?

ท่านเป็นอ๋องเจ้าสำราญของเมืองหลวงเชียวนะ ดื่มเหล้ามงคลเพียงห้าจอกก็เมาเสียแล้ว

ชื่อเสียงของท่านจะไปอยู่ที่ใด!?

“ไป ให้คนพยุงน้องหกกลับเรือนเถิด ให้น้องสะใภ้ช่วยดูแล” หมิงอ๋องที่ยืนอยู่ข้างฉีอ๋องร้องสั่งอย่างยิ้ม ๆ

หยางเซิงและตงไฮ่เดินเข้าไปช่วยพยุงร่างเซียวชิงเฟิงซ้ายขวา ช่วยกันประคองเฟิงอ๋องพาเดินออกจากเรือนรับรองตรงไปยังเรือนอี้หง

เมื่อเสียงครึกครื้นค่อย ๆ เงียบลงตามระยะทางที่ห่างมากขึ้น ท่าทางโซเซของใครบางคนก็ค่อย ๆ ลดลงด้วยเช่นกัน

“ไม่ต้องประคองแล้ว” ร่างอ่อนปวกเปียกกลับมายืดหลังตรง ดวงหน้าคมคายเฉยเมย

หยางเซิงและตงไฮ่รีบปล่อยมือมายืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองคนสบสายตากันอย่างอ่อนใจ ยิ่งมองคนตรงหน้าที่แทบจะวิ่งกลับเรือนอี้หง พวกเขาก็ยิ่งเหนื่อยใจ

ผู้ใดจะไปคาดคิดกันว่า แม่ทัพหน้ากากเหล็กผู้น่าเกรงขามจะมีวันเช่นนี้ด้วย?

ต่อไป พวกเขาคงต้องเกาะชายกระโปรงของพระชายาให้แน่น ๆ

หากทำสิ่งใดผิดพลาดไป ขอเพียงอ้างพระชายา ชีวิตของพวกเขาต้องยืนยาวนานอย่างแน่นอน!!

บานประตูของเรือนอี้หงเปิดกว้างอีกครั้ง ทำให้เห็นร่างอรชรในชุดคลุมบางเบาก้าวออกมาจากห้องสรงน้ำด้านข้าง โดยมีชุนเถาและชุนหลิ่วช่วยประคอง

ฉินเจียวเยี่ยนที่หันมาเห็นเขาเดินเข้าเรือนมาพอดี จึงเรียกด้วยความเคยชิน “ท่านอ๋อง”

“เพิ่งอาบน้ำเสร็จหรือ?” เซียวชิงเฟิงถาม สูดกลิ่นดอกเหมยหอมกรุ่นที่ลอยฟุ้งไปทั่วเรือน

“เพคะ” ฉินเจียวเยี่ยนพยักหน้า ส่งสัญญาณให้ชุนเถาและชุนหลิ่วล่าถอยออกจากเรือนไป “เหตุใดท่านอ๋องจึงกลับมาเร็วนักล่ะเพคะ?”