บทที่ 135

“เยี่ยนเอ๋อร์?” เสียงร้องทักอย่างงุนงงดังขึ้นที่หน้าประตูโถง “เหตุใดวันนี้ เจ้าจึงกลับจวนอีกแล้ว? ท่านอ๋องไม่ว่าเจ้าหรือไร?”

“ท่านพี่ / ท่านพ่อ” สองแม่ลูกเรียกขานพร้อมกัน เมื่อเห็นซ่านเต๋อโหวเพิ่งกลับมาจากงานราชสำนัก

ฉินเจียวเยี่ยนจึงนึกขึ้นได้ถึงอีกวัตถุประสงค์ที่มาเยือนจวนซ่านเต๋อโหวในวันนี้

“ลูกมาแจ้งข้าวพี่หญิงเรื่องเสี่ยวหงเจ้าค่ะ ท่านพ่อ” แววตาเศร้าสร้อยของฮูหยินและบุตรสาว ทำให้เขาเข้าใจได้ในทันทีว่าเป็นข่าวเช่นไร

ซ่านเต๋อโหวถอนหายใจ “ประเดี๋ยว เจ้าจัดสาวใช้ให้ฟางเอ๋อร์เพิ่มแล้วกัน”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่” หลินซื่อรับคำ “ข้ายังคิดว่า ช่วงนี้ จะหมั่นไปเยี่ยมฟางเอ๋อร์ให้บ่อยขึ้นเจ้าค่ะ”

“ดี เรือนหลังมีเจ้าคอยดูแล ข้าก็วางใจ” ซ่านเต๋อโหวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ลูกมีอีกเรื่องที่ต้องแจ้งท่านพ่อท่านแม่เจ้าค่ะ” ฉินเจียวเยี่ยนดึงความสนใจของทั้งสองคนกลับมา “ท่านอ๋องเองก็ประชวรเช่นกันเจ้าค่ะ”

“หา!! ว่าอย่างไรนะ” ซ่านเต๋อโหวและหลินซื่อประสานเสียงด้วยความตกใจ “ละ แล้วท่านอ๋องเป็นอย่างไรบ้าง?”

“หมอหลวงต่างตรวจดูอาการแล้ว ท่านอ๋องเพียงแค่เป็นไข้ไม่สบาย เพราะโดนลมเย็นเท่านั้นเจ้าค่ะ”

“ฮู่ว แล้วไป” หลินซื่อตบอกตนเองอย่างปลอบประโลมเพราะตั้งแต่ได้รับข่าวของเสี่ยวหง นางก็รู้สึกจิตใจไม่สงบมาโดยตลอด ครั้นได้ยินข่าวผู้ใดไม่สบายอีก ก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก

“ลูกจึงตั้งใจมาบอกท่านพ่อท่านแม่ว่า อย่างไรช่วงนี้ ลูกคงไม่ได้ออกจากจวนเฟิงอ๋องนะเจ้าคะ”

ซ่านเต๋อโหว “ก็สมควรแล้ว บัดนี้ เจ้าเป็นพระชายา เมื่อท่านอ๋องไม่สบาย เจ้าก็สมควรต้องอยู่ดูแลท่านอย่างใกล้ชิด”

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ” ฉินเจียวเยี่ยนรับคำอย่างนอบน้อม

“เฮ้อ พอหมิงอ๋องหายป่วย เฟิงอ๋องก็มาป่วยแทน อีกทั้งฉีอ๋องยังสร้างเรื่องขึ้นมาอีก”

ฉินเจียวเยี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกแปลกใจในคำของบิดา เรื่องเฟิงอ๋องและฉีอ๋อง นางทราบรายละเอียดดี แต่เรื่องของหมิงอ๋องนี่สิ แต่ครั้นนางจะเอ่ยถามแต่เรื่องที่นางสงสัยก็มิได้