บทที่ 15

“เสี่ยวหง? นางอาจจะแค่บังเอิญเดินมาทางเดียวกับเจ้าก็ได้” ฉินเจียวเยี่ยนปลอบใจอย่างไม่คิดสิ่งใดให้มากความ

“ไม่นะเจ้าคะ เพราะข้าลองไปแอบซ่อนที่หลังต้นไม้ เสี่ยวหงก็โผล่มามองหาข้าใหญ่เลยเจ้าค่ะ” ชุนเถารีบอธิบาย “อย่างไร คุณหนูต้องระวังไว้นะเจ้าคะ ไม่รู้ว่าเรือนฉางเอ๋อต้องการจะทำสิ่งใดกับพวกเราหรือไม่”

ชุนเถารู้สึกไม่สบายใจอย่างไรไม่ทราบ เพราะตามปกติ เรือนฉางเอ๋อของคุณหนูใหญ่กับเรือนเหมยฮวาของคุณหนูรองก็ไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกันอยู่แล้ว แต่การมาสอดส่องสะกดรอยตามกันเช่นนี้ ดูแปลกพิกลอยู่ไม่น้อย

“อืม ข้ารู้แล้ว เจ้าไปจัดการของในมือเถิด”

ชุนเถายอบกายอย่างว่าง่าย แล้วรีบไปจัดการตามที่ฉินเจียวเยี่ยนสั่ง

ฉินเจียวเยี่ยนจึงถือโอกาสไปนั่งพักที่โต๊ะแปดเหลี่ยม เพื่อจิบน้ำชา แล้วครุ่นคิดถึงคำบอกของชุนเถา

เสี่ยวหง... เสี่ยวหง สาวใช้คนสนิทของฉินเยี่ยนฟาง

ตามบทละคร เสี่ยวหงแทบจะไม่มีบทเด่นเลย เป็นเพียงตัวประกอบที่คอยแต่งตัวและติดตามฉินเยี่ยนฟางเท่านั้น

แล้วเหตุใดเสี่ยวหงจึงมาสะกดรอยตามชุนเถาได้เล่า?

ยามนี้ ทุกอย่างเริ่มผิดเพี้ยนไปจากเนื้อหาเดิมเป็นอย่างมาก

แต่เดิมที่นางจะต้องได้รับการประณามให้อับอาย เพื่อดันให้ชื่อเสียงของฉินเยี่ยนฟางขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุด หากแต่ตอนนี้ ทุกอย่างกลับสงบนิ่ง ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

แถมเรื่องเมื่อคืน ชุนเถาจะต้องเป็นคนไปแจ้งท่านพ่อท่านแม่ ซึ่งนางก็ได้สั่งห้ามไปแล้ว แต่ก็ยังมีคนไปรายงานท่านพ่ออยู่ดี ราวกับต้องการให้ทุกอย่างเป็นไปตามเนื้อหาเดิมให้จงได้