บทที่ 192

ลูกธนูดำทะมึนหลายสิบดอก พุ่งตรงมาจากความมืดมิดบนกิ่งไม้สูงโดยรอบ ปักเข้ากลางลำคอและแผ่นอกของทหารที่ยืนรายล้อมฉินเจียวเยี่ยนอย่างแม่นยำและไร้ปรานี

เลือดสด ๆ สีแดงฉานพุ่งกระฉูด ทหารบางคนยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างก็ล้มตึงลงแน่นิ่งไปแล้วราวกับเชือกที่ถูกตัดขาดสะบั้น

กลุ่มขุนนางของเจิ่งลีปู้ซ่างซูที่เหลืออยู่แตกฮือด้วยความตื่นตระหนก ต่างก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ สายตาของเจิ่งลีปู้ซ่างซูเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด มองหาที่มาของห่าธนูนับร้อยนั้น

สีหน้าของเจิ่งลีปู้ซ่างซูถอดสีซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นลูกน้องล้มตายไปต่อหน้าต่อตา ในขณะที่ฉินเจียวเยี่ยนกลับเผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก รอยเลือดที่มุมปากทำให้เป็นรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความรู้ทันและความเหนือกว่า

“ก็เพราะพวกข้ารู้ทันพวกเจ้าตั้งแต่แรกอยู่แล้วอย่างไรเล่า!”

สิ้นเสียงของฉินเจียวเยี่ยน ร่างเงาดำทะมึนหลายสิบร่างก็ทะยานลงมาจากต้นไม้อีกครั้ง พวกเขาก็คือทหารของเซียวชิงเฟิงที่ฉินเจียวเยี่ยนสั่งให้บุกไปยังจวนหมิงอ๋อง โดยมีหยางเซิงเป็นผู้นำเดินตรงมาช่วยประคองฉินเจียวเยี่ยนให้ลุกขึ้นยืน

หยางเซิงใช้มีดสั้นตัดเชือกหนาที่มัดข้อมือของฉินเจียวเยี่ยนออกด้วยความปวดใจ รอยแดงช้ำที่ข้อมือและรอยตบที่ขึ้นครบทุกรอยนิ้วมือบนแก้มพระชายา ทำให้เขาหนาวสะท้านไปทั้งใจ

‘หากนางมีรอยขีดข่วนแม้แต่เพียงนิดเดียว เจ้าจงเตรียมหิ้วศีรษะมาพบข้าได้เลย’ คำเตือนของเซียวชิงเฟิงลอยเข้ามาในทันใด

อืม ให้ข้าบั่นศีรษะของตนเองรอเลยหรือไม่?

เจิ่งลีปู้ซ่างซูและขุนนางคนอื่นเห็นท่าไม่ดี จึงเตรียมจะเผ่นหนี ก่อนจะร้องสั่ง “คุ้มกันพวกข้า! ฆ่าพวกนั้นให้หมด!”