บทที่ 197

“ส่วนพวกท่านทั้งหลายบนกำแพงเมือง” เซียวชิงเฟิงไม่ปล่อยโอกาสตีเหล็กตอนร้อนให้หลุดรอด “หากผู้ใดยอมจำนน ข้าจะทูลขอชีวิตจากเสด็จพ่อ โดยบอกว่า พวกท่านถูกบังคับ จึงจำใจต้องทำตามคำสั่งของกบฏอย่างหมิงอ๋องอย่างเลี่ยงไม่ได้”

เซียวชิงหมิง “???”

สรุปว่า อุบายที่เจ้าวางแผนไว้ มิใช้อาวุธ แต่ใช้วาจาแทน?

“พวกเจ้าไม่ต้องไปฟังคำพูดของเฟิงอ๋อง” เซียวชิงหมิงรีบดักคอ ก่อนที่จะมีผู้ใดเคลิบเคลิ้มแล้วหันมาทรยศเขา “พวกเจ้าลองตรองดู บัดนี้ ข้ามีทหารอยู่ในมือมากถึงแปดหมื่นนาย เสด็จพ่อไม่มีทางยอมเคลื่อนพลจากชายแดนเข้ามาในเมืองหลวงอย่างแน่นอน”

“ดังนั้น เมืองหลวงที่มีไพร่พลเพียงสามหมื่นนาย จึงต้องแบ่งกำลังออกมาถ่วงเวลาเราที่นี่ จำนวนสองหมื่นนาย นอกจากนี้ ยังต้องให้อ๋องเจ้าสำราญอย่างน้องหกเป็นผู้นำทัพอีก”

“หากตรองให้ดี นี่มิใช่การดูเบาความสามารถพวกเราหรอกหรือ? มิใช่โอกาสทองในการเปลี่ยนบัลลังก์ ไขว่คว้าอำนาจและเงินทองมาอยู่ในมือหรือ?”

“ขอเพียงแค่เราจัดการกองทัพสองหมื่นนายที่อยู่ตรงหน้าไปพร้อมกับเฟิงอ๋องได้ ทหารหนึ่งหมื่นนายที่เหลือในเมืองหลวงก็มิใช่คู่ต่อกรอีกต่อไป”

“สุดท้าย บัลลังก์ของเสด็จพ่อก็ย่อมตกเป็นของข้า พวกเจ้าที่คอยอยู่เคียงข้า ข้าย่อมต้องตอบแทนความจงรักภักดีอยู่แล้ว!!”

เหล่าขุนนางและแม่ทัพหันมามองหน้ากัน บ้างปรึกษา บ้างส่งสายตา ก่อนจะพยักหน้าเออออเห็นด้วยกับวาจาที่หมิงอ๋องเอ่ย

ผู้ใดที่มีอำนาจทหารอยู่ในมือย่อมเป็นผู้ที่มีอำนาจอย่างแท้จริง!!