บทที่ 215

สิ้นเสียงตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่าย กระเบื้องหลังคาแผ่นหนาก็พลัดตกลงมาแตกกระจายข้างฝ่าเท้าของหลิงซื่อจื่อ ทั้งสองต่างกระโดดหลบเศษกระเบื้องที่คมกริบกันพัลวัน

ใต้เท้าฟางรีบเงยหน้าขึ้นมองบนหลังคา รูโหว่จากแผ่นกระเบื้องเมื่อครู่ ทำให้เขามองเห็นเงาคนกระโจนเร้นผ่านไปอย่างแจ่มชัด “บัดซบ! มีคนแอบฟัง!”

“จับตัวมันมาให้ได้!!” หลิงซื่อจื่อตะโกนสั่งองครักษ์ของจวนจงเซิ่งโหว เส้นเงาหลายสายกระโจนติดตามร่างผู้ดักฟังไปในทันที

“ซวยแท้ ๆ หากมีผู้ใดรู้ว่า ข้าลักลอบนำยาวิเศษของแคว้นต้าถังมาขายให้เจ้าเช่นนี้” ใต้เท้าฟางเริ่มกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด “ฝ่าบาทย่อมไม่ปล่อยข้าไปเป็นแน่”

หลิงซื่อจื่อกลับมีท่าทีที่ใจเย็นกว่า “มิต้องกังวลไป หออวี่หลินที่ข้าสั่งปรับปรุงขึ้นมาใหม่ ไม่สามารถเล็ดลอดออกไปได้ง่ายถึงเพียงนั้นหรอก”

และเป็นจริงอย่างที่หลิงซื่อจื่อกล่าว บุรุษชุดดำที่แอบดักฟังความเมื่อครู่เร่งใช้กำลังภายใน กระโดดตัวเบาจากหลังคาเรือนเล็กที่อยู่ด้านในสุดของหออวี่หลิน เร้นผ่านยอดไม้ หวังทะลุอาคารไม้ด้านหน้าออกไป

ในขณะที่เขาแตะปลายเท้าลงบนกิ่งไม้ก็ไปแตะโดนกลไกที่ซ่อนอยู่ ลูกธนูดอกหนึ่งแล่นผ่านใบหน้าของเขาไปอย่างฉิวเฉียด ร่างบุรุษแอ่นหลบจนตัวงออย่างหวุดหวิด

เมื่อปลายนิ้วค้ำลงบนผนังอาคารสูง ปลายดาบก็ร่วงหล่นลงมาจากบนฟ้าปักลงจมดินจนมิดด้ามข้างฝ่าเท้าของเขา ใจของชายหนุ่มเต้นระส่ำ เพราะเพิ่งเฉียดความตายไปเมื่อครู่เพียงลมหายใจเดียว

บัดซบ! หลิงซื่อจื่อถึงกับติดตั้งกลไกเฉพาะจากแคว้นต้าจิ้งด้วย กลไกเหล่านี้เป็นความลับเฉพาะของแคว้นต้าจิ้ง หากไม่สนิทหรือติดต่อกันจนเกิดความไว้ใจ คนจากแคว้นต้าจิ้งย่อมไม่มีทางยอมปล่อยให้กลไกเหล่านี้หลุดออกมาจากแคว้นเป็นแน่

ส่วนยาวิเศษที่ใต้เท้าฟางกล่าวเมื่อครู่ก็เช่นเดียวกัน เขาเคยได้ยินข่าวลือว่าเป็นยาวิเศษที่ช่วยบำรุงร่างกาย แต่แท้จริงแล้ว กลับเป็นยาที่ทำให้ผู้คนลุ่มหลงและปรารถนาที่จะกินซ้ำอยู่ร่ำไป

การที่เขานำยาวิเศษของแคว้นต้าถังมาผสมในอาหารและสุราเช่นนี้ ย่อมทำให้ชาวเมืองตกอยู่ในการบังคับควบคุมของเขา โดยมียาวิเศษเป็นสิ่งต่อรอง

บัดซบ! คนหน้าเนื้อใจเสือนี้ติดต่อกับแคว้นศัตรูมากมายเพียงใดกัน!?