บทที่ 223

“อุ๊บ!! แหวะ!!” ชิงเหลียนตั้งสติได้ก็รีบคายเนื้อปลารสหวานในปากทิ้งทันที นางทรุดตัวลงจากเก้าอี้ ใช้มือล้วงปาก หวังคายรสหวานที่ค้างอยู่ในปากออกมาจนหมด ไร้การวางมาดใด ๆ ของนางโลมสวยงามอีกต่อไป “แหวะ! แหวะ! แค่ก! แค่ก!”

ทุกการกระทำของชิงเหลียนล้วนแต่ตกอยู่ในสายตาของฉินเจียวเยี่ยน เมิ่งลี่ และกู้เหวย ทั้งสามสบตากันอย่างมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตน แต่เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต พวกนางยังคงต้องแสดงละครต่อไป

“อ่า แม่นางชิงเหลียน เจ้าคายอาหารอร่อยของข้าทิ้งด้วยเหตุใด? เอิ้ก” ฉินเจียวเยี่ยนแสร้งโมโห ขึ้นเสียง ตบโต๊ะอย่างไม่พอใจ

ชิงเหลียนหันมามองด้วยดวงตาที่คลอน้ำตาจากการล้วงคอเพื่อให้อาเจียนเมื่อครู่ นางจึงตระหนักได้ว่า นางเสียอาการไปไม่น้อยเสียแล้ว “เอ่อ คุณชายเย่ ข้าน้อยแพ้เนื้อปลาเจ้าค่ะ หากทานเข้าไปแล้ว อาจจะเกิดอาการแพ้จนถึงชีวิตได้”

“อึก อ้าวเหรอ อ่อ อ่อ” ฉินเจียวเยี่ยนพยักหน้าเข้าใจหงึกหงัก ทำให้ชิงเหลียนพรูลมหายใจที่สามารถกลบเกลื่อนพิรุธไปได้ “เช่นนั้น ก็มาลิ้มรสไก่ตุ๋นนี่แทนสิ เอิ้ก”

ชิงเหลียน “!!!”

“เอ่อ ข้าน้อยก็แพ้ไก่ด้วยเจ้าค่ะ กิ... กินแล้วจะมีผื่นขึ้นเจ้าค่ะ”

“โอ๊ย ช่างน่าเบื่อ” ฉินเจียวเยี่ยนโวยวาย “กินนี่ก็ไม่ได้ กินนั่นก็ไม่ได้ ไป! ไป! ไม่ต้องไม่ดูแลข้าแล้ว ช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง”

ชิงเหลียนรีบรวบชุด ก้มศีรษะอย่างขออภัย “ข้าน้อยขอตัวก่อนนะเจ้าคะ ส่วนเจ้า... ก็ดูแลคุณชายทั้งสองให้ดี”

นางกล่าวทิ้งท้ายเพียงเท่านั้นก็รีบเปิดประตูออกจากห้องรับรองไปทันที

ฉินเจียวเยี่ยนชะเง้อคอ เมื่อเห็นว่า ไม่มีผู้อื่นแล้ว จึงได้แค่นเสียง “เฮอะ ที่แท้ก็กลัวว่า ตนจะเผลอกินอาหารที่มียาวิเศษเข้าไปด้วยสินะ พวกเจ้าว่าใช่หรือ...”

เมื่อฉินเจียวเยี่ยนหันกลับมาจึงได้เห็นว่า กู้เหวยยกมือขึ้นโอบไหล่ของเมิ่งลี่อย่างแนบชิด มือเนียนละเอียดของสหายรักยังคงถือจอกสุรา โดยที่มีมือสากของใครอีกคนช่วยประคองไว้อยู่ ดวงตาสองคู่สบกันราวกับว่าในห้องนี้มีเพียงพวกเขาสองคน

ฉินเจียวเยี่ยนกลอกตามองบนหนึ่งที

“อะแฮ่ม นางออกไปแล้ว” ฉินเจียวเยี่ยนเอ่ยขัดจังหวะ ทำให้ทั้งสองหลุดจากภวังค์ ดีดตัวออกห่างจากกันในทันใด “ลี่เอ๋อร์ ตามแผนเจ้าต้องนั่งอยู่ข้างข้ามิใช่รึ?”

“เยี่ยนเยี่ยน...” เมิ่งลี่เรียกเสียงแผ่วราวกับเด็กที่ทำผิดแล้วกำลังโดนดุ “ก็แม่นางชิงเหลียนอะไรนั่นไล่ให้ข้ามาดูแลกู้ซื่อจื่อนี่ หากไม่ทำ นางก็จะจ้องจับผิดว่าข้าไม่คุ้นหน้านางอยู่เช่นนั้นแหละ”

ฉินเจียวเยี่ยนหรี่ตามองสหายรัก ก่อนจะหันไปมองทางผู้ต้องหาอีกหนึ่งรายที่รีบยืดหลังตรง อธิบายรัวเร็ว โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “ข้าเห็นว่า คุณหนูรองเมิ่งกำลังลำบาก หากไม่ร่วมกลบเกลื่อนไปด้วย จะยิ่งทำให้นางน่าสงสัย”