บทที่ 228

เซียวชิงเฟิงและฉินเจียวเยี่ยนได้แต่ตกตะลึงกับคำกล่าวนั้นของกู้เหวย

ด้วยสถานะของกู้เหวยคือบุตรชายคนโตสายตรงของจวนเจิ้นหย่วนโหว ได้รับตำแหน่งกู้ซื่อจื่อ ตั้งแต่วัยเยาว์ เรื่องการแต่งงานของซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นหย่วนโหวจึงเป็นเรื่องที่สำคัญและพิถีพิถันเป็นอย่างมาก

เพราะตระกูลที่จะมาเกี่ยวดองกับตระกูลแม่ทัพอย่างตระกูลกู้ย่อมต้องสามารถเกื้อกูลและสนับสนุนกู้เหวยในราชสำนักได้ นอกจากนี้ บุตรชายของกู้เหวยยังมีโอกาสที่จะได้เป็นกู้ซื่อจื่อ ขึ้นรับตำแหน่งครอบครองจวนเจิ้นหย่วนโหวต่อไปอีกด้วย

แต่การที่กู้เหวยกล่าวว่า ตนไม่ต้องการจะแต่งงานนั้น กลับเป็นเหมือนการฉีกกระชากความหวังของคนทั้งตระกูลให้พังภินท์ หากซื่อจื่อสายตรงไร้ทายาทสืบทอด ตระกูลกู้มิต้องไปหวังพึ่งอนาคต เพื่อเชิดหน้าชูตากับตระกูลสายรองหรอกหรือ?

นั่นมิเป็นการหมิ่นเกียรติตระกูลแม่ทัพที่มีอายุมานับร้อยปีหรือ?

“ดะ เดี๋ยวก่อน...” ฉินเจียวเยี่ยนยกมือห้าม ความคิดของนางมึนงงสับสนไปหมด “ข้าเพียงแต่ให้ท่านรับผิดชอบลี่เอ๋อร์เพียงเท่านั้น นี่ท่านรังเกียจนางจนถึงขั้นปฏิเสธที่จะแต่งงานทั้งชีวิตเลยหรือ?”

“ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ!!” กู้เหวยรีบเงยหน้าขึ้นปฏิเสธ “กระหม่อมมิได้รังเกียจคุณหนูรองเมิ่งแต่อย่างใด”

ฉินเจียวเยี่ยนรีบถามต่อในทันที “แล้วเพราะเหตุใด?”

“...” กู้เหวยลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มอธิบาย “จวนเจิ้นหย่วนโหวของกระหม่อมเป็นตระกูลแม่ทัพที่ออกรบอยู่ในสงครามชายแดนมาโดยตลอด สิ่งที่กระหม่อมเห็นตั้งแต่วัยเยาว์คือความสูญเสียของตระกูล ท่านย่า ท่านป้าสะใภ้ ท่านแม่ ท่านอาสะใภ้ ล้วนแต่ต้องเศร้าโศกเสียใจ เมื่อได้ยินข่าวร้ายจากสงคราม”

“กระหม่อมไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับสตรีที่กระหม่อมไม่ได้รัก” กู้เหวยถอนหายใจ “แต่เมื่อกระหม่อมได้แต่งงานกับสตรีที่รักแล้ว กระหม่อมก็ไม่อยากให้นางต้องมานั่งเสียใจในวันที่กระหม่อมไม่อยู่แล้วเช่นกัน”

“การแต่งงานเข้าจวนเจิ้นหย่วนโหวล้วนอยู่บนความเสี่ยงที่อาจจะต้องสูญเสียสามีได้ทุกเมื่อ นางอาจจะกลายเป็นหม้ายได้ทุกเมื่อเชื่อวัน ตราบใดที่แคว้นยังมีสงคราม กระหม่อมก็ไม่อาจหักใจทำร้ายสตรีที่รักได้พ่ะย่ะค่ะ”

‘อืม ช่างเป็นความรักบริสุทธิ์ เพราะไม่อยากเห็นคนที่รักต้องมานั่งเสียใจ ต้องมาเป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาวนี่นะ’

ฉินเจียวเยี่ยนคิดได้เช่นนั้นก็หวนมานึกถึงตนเอง แล้วเหลือบมองพระสวามีข้างตัวที่มีสถานะซ่อนเร้นเป็นแม่ทัพหน้ากากเหล็กที่คอยออกรบในสงครามด้วยเช่นกัน

‘ช้าก่อน สามีข้าก็เป็นแม่ทัพด้วยเช่นกัน เหตุใดท่านพี่จึงไม่คิดเช่นเดียวกับกู้เหวยบ้างเล่า?’

เซียวชิงเฟิงได้ยินเช่นนั้น ถึงกับเริ่มร้อนรน รีบหันมาถลึงตามองกู้เหวยที่อยู่ดี ๆ ก็หางานมาให้เขา แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใด พลันได้ยินความคิดของคนข้างตัวอีกครั้ง

‘แต่ถ้าหากท่านพี่เป็นสิ่งใดไป ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตำหนักบูรพา... ไม่สิ ยามนั้น คงต้องกลับไปเป็นพระชายาเฟิงอ๋องดังเดิม แต่เพียงสมบัติของจวนเฟิงอ๋องก็เพียงพอที่จะอยู่สุขสบายไปทั้งชีวิตแล้ว’