บทที่ 231

เซียวชิงเฟิงใช้สองมือในการควบคุมจังหวะการทิ้งตัวของคนในอ้อมแขน พร้อมทั้งผลักดันแกนกายของตนเข้าหาอีกฝ่าย บดเบียดเสียดสีสัมผัสเนื้ออ่อนนุ่มข้างใน ทะลุทะลวงเข้าหาอย่างต้องการให้ไปได้ลึกที่สุด

ร่างบางด้านบนสั่นคลอนไปตามแรงโยก จนเมื่อเซียวชิงเฟิงทนไม่ไหวจึงได้พลิกร่างของฉินเจียวเยี่ยนให้กลับลงมานอนบนเตียง เรือนผมนุ่มสลวยสีดำสยายยาวล้อมกรอบดวงหน้าแดงก่ำจากการออกแรงของเขา

ฉินเจียวเยี่ยนปรือตามองเสือร้ายที่กำลังคร่อมร่างของนางอยู่ ทั้งที่ช่วงล่างของทั้งสองยังคงผสานเป็นหนึ่งเดียวกัน

ดวงตาดอกท้อโลมเลียเรือนร่างอรชรใต้ร่าง ผ้าโปร่งที่นางสวมใส่เริ่มหลุดลุ่ยจนเปิดเปลือยเนื้อตัวบางส่วนให้เขายลได้ด้วยตาเปล่า แม้ว่ากระโปรงช่วงล่างจะขยับขึ้นมากองบนหน้าท้องเนียนก็ตาม

“ท่าน... นายท่าน” ฉินเจียวเยี่ยนเรียกอีกครั้ง ฉับพลันนางรู้สึกได้ถึงความแข็งขึงที่ผงาดล้ำอยู่ภายในร่างของนาง

‘หรือที่เขาบอกกันว่า ยามอยู่บนเตียงให้เป็นนางคณิกาของสามี จะเป็นเรื่องจริง?’

เสียงความคิดนั้น ทำให้เซียวชิงเฟิงขมวดคิ้วเพียงเล็กน้อย

ผู้ใดหนอ ช่างสั่งสอนไท่จื่อเฟยของเขาได้ดีจริง ช่างน่ามอบรางวัลให้อย่างงาม...

แต่ยามนี้ เขาคงต้องมอบรางวัลให้นางคณิกาใต้ร่างของเขาเสียก่อน

เร็วเท่าความคิด เซียวชิงเฟิงช้อนแขนข้างหนึ่งไปใต้ข้อพับ บังคับให้ขาเรียวพาดอยู่บนท่อนแขนของเขา ทำให้ช่องทางเร้นลับของฉินเจียวเยี่ยนถูกขยายทางให้กว้างขึ้นในทันที

“อ๊ะ ยะ อย่า... อึก อื้อ” เสียงห้ามปรามยังไม่ทันจบประโยค สะโพกสอบก็เริ่มขยับอีกครา หากแต่คราวนี้ เซียวชิงเฟิงออกแรงกระแทกเข้าหาอีกฝ่ายอย่างเต็มอัตราศึก พุ่งทะลวงเข้าชนผนังนุ่มภายในทุกครั้งที่แทรกเข้าไป