บทที่ 233

“นายท่าน” ชิงเหลียนเดินก้าวเข้ามาในห้องอย่างหวาดกลัว โดยมีจื่อถังเดินนำอยู่ด้านหน้า ส่งสัญญาณให้นางหยุดยืนอยู่หลังฉากบังลม ไม่ให้เห็นหน้าของเจ้าของหออวี่หลิน

“เจ้าเป็นผู้รับแขกของห้องรับรองทางทิศเหนืออย่างนั้นรึ?” เสียงทุ้มต่ำที่ดัดเสียงดังขึ้น

ชิงเหลียนพยักหน้ารับ “ใช่เจ้าค่ะ”

“เจ้าจงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดมาอย่างละเอียด”

ชิงเหลียนเหลือบมองจื่อถังอย่างสงสัย จึงได้เห็นจื่อถังถลึงตาดุใส่ แล้วเร่งให้นางตอบ “ตอบนายท่านเสีย”

“เจ้าค่ะ เอ่อ... ข้าน้อยกำลังยืนรอรับแขกอยู่ที่หน้าประตูหอ แล้วคุณชายเย่และพี่ชายก็ลงมาจากรถม้า แจ้งว่าพวกเขาได้จองห้องรับรองทางทิศเหนือไว้เรียบร้อยแล้ว” ชิงเหลียนพยายามนึกทบทวน “คราแรก ข้าน้อยได้เอ่ยขอหมวกจากพี่ชายของคุณชายเย่ แต่คุณชายเย่กล่าวว่า ฮูหยินของพี่ชายหึงหวงรุนแรงนัก จึงไม่กล้าให้ผู้ใดเห็นแล้วนำความไปฟ้องได้เจ้าค่ะ”

“เมื่อข้าน้อยพาทั้งสองคนไปส่งที่ห้องรับรองแล้ว พวกเขาสั่งสุราและอาหารสองสามอย่าง แต่ยังไม่ให้พวกข้าน้อยเข้าไปดูแล คุณชายเย่อ้างว่าจะคุยธุระกันเสียก่อน”

“ผ่านมาครู่ใหญ่ ก็มีเสี่ยวเอ้อร์ไปตามข้าน้อยให้เข้าไปดูแล แต่ข้าน้อยก็เพิ่งสังเกตเห็นว่า ในห้องรับรองมีนางโลมหน้าใหม่คอยดูแลคุณชายเย่อยู่ก่อนแล้วเจ้าค่ะ อ๊ะ! ใช่แล้ว” ชิงเหลียนเอ่ยขึ้นเสียงดัง

“นายท่านเจ้าคะ หลังจากที่ข้าน้อยออกมา ข้าน้อยก็ไปไล่ถามนางโลมคนอื่นว่า เคยเห็นนางโลมผู้นั้นหรือไม่ แต่ละคนล้วนตอบว่าไม่เคยเจ้าค่ะ!! ข้าน้อยว่า นางโลมผู้นั้นน่าสงสัยเป็นอย่างยิ่ง มิรู้ว่านางเป็นใคร ลอบเข้ามาในหออวี่หลินของเราได้อย่างไร?”

ดวงตาของหลิงอี้ชวนที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หลังฉากบังลมเข้มขึ้น ฝ่ามือกำจอกชาในมือแน่น “แล้วในระหว่างที่เจ้าเข้าไปดูแล เกิดสิ่งใดขึ้นบ้าง?”

“ตอนแรก นางโลมคนนั้นดูแลคุณชายเย่เจ้าค่ะ ส่วนพี่ชายได้เมาเหล้าฟุบหลับไปเสียแล้ว ข้าน้อยเข้าใจเช่นนั้น จึงได้ดึงแขนนางออกให้ไปดูแลพี่ชายแทน เพื่อที่ข้าน้อยจะได้ดูแลคุณชายเย่ที่ยังมีสติอยู่บ้าง” ชิงเหลียนอธิบายด้วยใบหน้าแดงก่ำที่จำใจต้องเล่าความโลภในจิตใจ

“เมื่อข้าน้อยได้มีโอกาสดูแลคุณชายเย่ ข้าน้อยก็เทสุรา ตั้งใจจะป้อนให้ แต่คุณชายเย่กลับบ่ายเบี่ยง ตั้งใจจะป้อนสุราแก่ข้าน้อยแทนเจ้าค่ะ ตะ… แต่ข้าน้อยมิได้ดื่มเข้าไปนะเจ้าคะ!” ชิงเหลียนรีบอธิบาย เพราะตามกฎของหออวี่หลินนั้น มีข้อห้ามที่เข้มงวดคือ ห้ามนางโลมรับประทานหรือดื่มสุราของแขกอย่างเด็ดขาด