บทที่ 235

“ช่างเป็นโชคดีโดยแท้ ที่ฝ่าบาทรับสั่งให้ไท่จื่อเป็นผู้รับผิดชอบคดีวางยาราษฎรของหออวี่หลิน” ฉู่ซิงปู้ซ่างซูกล่าวด้วยความชื่นชมจากใจจริง โดยมีจิงจ้าวฟู่ที่เดินตามหลังพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย “ไท่จื่อช่างเลือกใช้คนได้ดียิ่งนัก กระหม่อมไม่คิดเลยว่า ท่านรองแม่ทัพกู้จะสั่งทหารปิดล้อมและจับกุมทุกคนในหออวี่หลินได้รวดเร็วและฉับไวเช่นนี้”

เซียวชิงเฟิงไม่ได้ตอบสิ่งใด เพียงแต่ยิ้มจางรับคำชมนั้น เช่นเดียวกับกู้เหวยที่เดินอยู่ด้านหลัง

หลังจากที่ฮ่องเต้เจิ้นหลงมีรับสั่งให้เซียวชิงเฟิงรับผิดชอบต่อคดีวางยานี้ ขุนนางบางรายก็เริ่มดูแคลน เพราะไม่คิดว่า ไท่จื่อที่ไร้ความสามารถจะสามารถแก้คดีที่มีผู้คิดร้ายซ่อนตนอยู่เบื้องหลังเช่นนี้ได้

เซียวชิงเฟิงได้ออกคำสั่งเรียกกองทัพตระกูลกู้ รวมถึงตัวผู้บังคับบัญชาอย่างกู้เหวยให้เป็นกองหน้าในการจัดการปิดล้อมและจับกุมทุกคนในหออวี่หลินไปสืบสวน

เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ ไม่จำเป็นต้องถึงมือกองทัพเงาพยัคฆ์ของเขาหรอก...

นอกจากนี้ ยังถือว่าเป็นการเปิดโอกาสให้ตระกูลกู้ได้แสดงความสามารถในเมืองหลวงอีกด้วย แม้ว่า ความดีความชอบของกองทัพตระกูลกู้ที่ชายแดนจะเป็นที่เลื่องลือ แต่เมื่อกลับมาประจำการที่เมืองหลวงแล้ว ก็ยังจำเป็นต้องแสดงศักดาให้เห็นว่า ไม่ว่าอยู่ที่ใด ตระกูลกู้ก็ยังเป็นดาบคมของแคว้นต้าเซี่ย ไม่ต่างจากแม่ทัพหน้ากากเหล็กและกองทัพเงาพยัคฆ์ที่ยังคงเป็นปริศนา

“ฉู่ซิงปู้ซ่างซูกล่าวหนักเกินไปแล้ว” กู้เหวยก้มศีรษะขอบคุณสำหรับคำชื่นชมนั้น

ฉู่ซิงปู้ซ่างซูโบกมือ “ข้ากล่าวหนักเกินไปที่ใด ท่านไม่เพียงแต่จับกุมได้ทั้งหมด แต่ท่านยังสอบปากคำจนได้ความมาด้วยแล้วมิใช่รึ?”

เพราะกองทัพตระกูลกู้ประจำอยู่ที่ชายแดน สู้รบกับทหารของแคว้นศัตรูมาอย่างโชกโชนและช่ำชอง การทรมานนักโทษเพื่อให้ปริปาก จึงไม่ใช่เรื่องยากแต่อย่างใด