บทที่ 241

“ท่านแม่...” กู้เหวยเรียกมารดาในลำคอ เสียงนี้เขาจำได้ตั้งแต่เกิด แม้ว่ามารดาของเขาจะยังไม่ปรากฏตัว

บรรดาฮูหยินและคุณหนูก้าวถอยหลังแหวกเว้นว่างทางตรงกลาง เผยให้เห็นสตรีวัยกลางคนในชุดพิธีการสีเขียวเข้ม ปิ่นหยกปักตกแต่งเรือนผมสวยงาม แม้จะดูเรียบง่ายแต่ก็ยิ่งขับเน้นให้ดวงหน้านั้นดูสูงศักดิ์จนมิมีผู้ใดกล้าล่วงเกิน

ท่วงท่าก้าวเดินดุดัน ดวงตาหงส์ตวัดมองแม่นางรอบตัวอย่างเย็นชา สมกับเป็นฮูหยินจวนแม่ทัพใหญ่ ก่อนจะผินมองร่างเล็กที่เปียกชุ่มตกอยู่ในอ้อมกอดของเมิ่งฮูหยินและไท่จื่อเฟย

เห็นเช่นนั้น กู้ฮูหยินก็ตวัดสายตาแหลมคมไปจ้องมองบุตรชายสายตรงที่มีสภาพเป็นลูกสุนัขตกน้ำอยู่ข้างกันอย่างไม่พึงพอใจนัก ส่วนกู้เหวยที่ได้เห็นสายตาของบุพการีก็ได้แต่รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ

กู้ฮูหยินหมุนตัวมายืนประจันหน้ากับบรรดาฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายราวกับกำลังปกป้องสตรีทั้งสามนางที่อยู่ด้านหลัง “จวนเจิ้นหย่วนโหวของข้าเป็นตระกูลแม่ทัพที่จงรักภักดี เฝ้าปกป้องและรักษาชายแดนให้สงบสุข มิให้ศัตรูแคว้นใดมารุกรานอย่างยาวนาน แม้แต่ฝ่าบาทก็ยังทราบดี”

“กู้เหวย บุตรชายคนโตของข้า ดำรงตำแหน่งกู้ซื่อจื่อและรองแม่ทัพแห่งกองทัพตระกูลกู้” กู้ฮูหยินแค่นเสียง “ดังนั้น แม่นางที่จะได้แต่งงานกับเขาย่อมต้องเป็นแม่นางที่เพียบพร้อม ชาติตระกูลดี มีคุณธรรม ทำให้ข้าคนนี้ยอมรับ”

บรรดาฮูหยินและคุณหนูต่างหันหน้าไปกระซิบกระซาบกัน ยิ่งได้เห็นท่าทางแข็งกร้าวของกู้ฮูหยินเช่นนั้น ก็ยิ่งนึกสงสารและดูแคลนที่ต่อไปคุณหนูรองเมิ่งอาจจะมิมีโอกาสได้คู่ครองที่ดี เพราะเหตุการณ์ตกน้ำในวันนี้

หากตระกูลกู้ไม่ยอมรับให้นางเป็นชายารอง แล้วนางจะได้คู่ครองอื่นที่ดีได้อย่างไร ในเมื่อตนเองถูกชายอื่นแตะต้องโอบรัดไปทั้งตัวเช่นนี้แล้ว อีกทั้งยังถูกแตะต้องท่ามกลางสายตาคนหมู่มากเช่นนี้อีกด้วย

“คุณหนูรองเมิ่งช่างน่าสงสารนัก แล้วเช่นนี้ ผู้ใดจะกล้าสู่ขอนางเล่า?”

“หรือว่า ที่นางตกลงไปในน้ำจะเป็นความจงใจ เพราะสหายของนางก็ได้อภิเษกเป็นไท่จื่อเฟยแล้ว นางจึงคิดที่จะจับคุณชายสูงศักดิ์ในงานวันนี้อีกเช่นกัน”