บทที่ 244

“มิทราบว่า กู้ฮูหยินหมายความว่า มีคนตั้งใจผลักคุณหนูรองเมิ่งอย่างนั้นรึ?”

“ก็ต้องจริงน่ะสิ คุณหนูรองเมิ่งมิได้ตั้งใจตกน้ำเองเสียหน่อย”

“แล้วผู้ใดกัน ช่างกล้าผลักคุณหนูรองเมิ่งตกน้ำกลางเหมันต์ฤดูเช่นนี้”

เสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่อีกครา ก่อนที่ปู้หมัวมัว คนสนิทของกู้ฮูหยินจะผลักแม่นางน้อยนางหนึ่งออกมาจากฝูงชนจนมาล้มอยู่ตรงหน้ากู้ฮูหยินและเมิ่งฮูหยิน

“คุณหนูเจ็ดตระกูลหลิงนี่!” คุณหนูที่รู้จักแม่นางที่ถูกผลักให้ล้มอยู่ตรงหน้าเอ่ยขึ้น ทำให้ทุกคนได้รู้จักนางโดยพร้อมเพรียงกัน

“เหตุใดจึงถูกหมัวมัวคนสนิทของกู้ฮูหยินผลักออกมาเล่า?”

“หรือว่า นางจะเป็นผู้ผลักคุณหนูรองเมิ่ง?” คุณหนูท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย

“มีความเป็นไปได้ หากนางมิใช่คนผลัก หมัวมัวของกู้ฮูหยินจะผลักนางออกมาด้วยเพราะเหตุอันใด?”

“คุณหนูเจ็ดตระกูลหลิงมิใช่บุตรสาวอนุของท่านชายรองตระกูลหลิงหรอกหรือ?”

“บุตรอนุ... เช่นนั้นก็ไม่น่าแปลกใจที่นางจะกล้าลงมือโหดร้ายเช่นนี้”

“เป็นเพียงบุตรอนุ แต่กล้าลงมือกับคุณหนูสายตรงของจวนเมิ่งหลี่ปู้ซ่างซู อีกทั้งยังเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ของกู้ฮูหยินอีก” ฮูหยินท่านหนึ่งส่งเสียงดังขึ้น หวังสร้างความประทับใจให้แก่กู้ฮูหยิน “ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย”

“ไม่! ไม่ใช่! ข้าไม่ได้ทำ!” หลิงหลัน คุณหนูเจ็ดตระกูลหลิงร้องขึ้นด้วยใบหน้าซีดเผือด ส่งเสียงกรีดร้อง “พวกท่านปรักปรำข้า!”

ปู้หมัวมัวตวัดสายตามองด้วยความขุ่นเคือง ที่หลิงหลันบังอาจมาผลักว่าที่ฮูหยินน้อยของนาง “ข้าไม่ได้ปรักปรำ ท่านจะยอมรับเสียโดยดี หรือให้สาวใช้ของท่านมายืนยัน”

“!!!” หลิงหลันเบิกตากว้าง มิคิดว่า ฝั่งกู้ฮูหยินจะลงมือรวดเร็วเช่นนี้ เพราะความจริงแล้ว นางไม่ใช่คนผลักจริง ๆ หากแต่เป็นคนสั่งให้สาวใช้ของนางเป็นผู้ผลักเมิ่งลี่ลงไป แล้วรีบให้สาวใช้นางนั้นกลับไปรอที่รถม้าของจวนจงเซิ่งโหว