บทที่ 252

ตึ่ง!!

จงเซิ่งโหวเซล้มทั้งยืน ก้นกระแทกพื้น เหล่าขุนนางที่อยู่รายรอบต่างถอยตัวออกห่างราวกับว่าจงเซิ่งโหวติดโรคร้ายที่อาจจะแพร่กระจายติดพวกเขาได้

“ไม่! ไม่จริง... ลูกข้า ไม่ใช่...” จงเซิ่งโหวได้แต่พึมพำ สติหลุดลอยอย่างไม่เชื่อคำกล่าว “ชวนเอ๋อร์ของข้าเป็นคนดี! เขาไม่มีทางทำเช่นนั้นเป็นแน่!”

“เสด็จพ่อ ลูกขอถวายรายงานคดีวางยาราษฎรของหออวี่หลินและคำสารภาพของฟางเหวินเฟย ขุนนางแคว้นต้าถังที่สมคบคิดกับหลิงอี้ชวนพ่ะย่ะค่ะ” เซียวชิงเฟิงยกสองมือทูลเกล้าถวายรายงานในมือให้แก่โจวกงกงที่เดินลงมารับไปถวายต่อฮ่องเต้เจิ้นหลง

ฮ่องเต้เจิ้นหลงกางรายงานออกอ่าน สองเนตรกวาดไปมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตบโต๊ะดัง ปัง!!

“บังอาจนัก!! ไปจับกุมหลิงอี้ชวน คนทรยศบัดเดี๋ยวนี้!! อย่าให้มันหนีหลุดรอดไปได้!”

กู้เหวยประสานมือรับคำสั่งในทันที “กระหม่อมได้จัดทหารล้อมจวนจงเซิ่งโหวไว้เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทมิต้องกังวล”

กู้เหวยส่งสัญญาณให้คนใต้สังกัดรีบออกจากท้องพระโรงไปจับกุมหลิงอี้ชวนที่จวนจงเซิ่งโหวในทันที

“ไม่! ฝ่าบาท อย่าจับกุมเขา บุตรของข้าเป็นคนดีพ่ะย่ะค่ะ” จงเซิ่งโหวยันตัวคลานเข่าไปเบื้องหน้าบัลลังก์ เอ่ยอ้อนวอนด้วยน้ำตานองหน้า “ข้าไม่เชื่อว่า เขาจะลงมือทำเช่นนั้น ใส่ร้าย... ต้องมีผู้ใส่ร้ายเขาแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!!”

“เฮอะ!” ฮ่องเต้เจิ้นหลงแค่นเสียงอย่างดูแคลน ก่อนจะโยนรายงานยาวเหยียดใส่หน้าจงเซิ่งโหวที่คุกเข่าอยู่ด้านล่าง “บุตรคนดีของเจ้า แต่มิใช่คนดีของแคว้น! เจ้าลองอ่านรายงานนี้ดูเถิด จะได้ตาสว่างว่า บุตรกตัญญูของเจ้าทำสิ่งใดไว้บ้าง!”

จงเซิ่งโหวรีบหยิบรายงานนั้นขึ้นมาอ่าน ยิ่งได้เห็นความจริงบนกระดาษ ใบหน้าของเขาก็ยิ่งซีดเผือด

รายงานของแม่ทัพหน้ากากเหล็กอธิบายไว้อย่างชัดเจน ตั้งแต่ศึกสงครามในแดนเหนือเมื่อสามปีก่อน หลิงอี้ชวนก็ได้เริ่มติดต่อกับขุนนางต่างแคว้นไม่ว่าจะเป็นแคว้นต้าถังหรือแคว้นต้าจิ้ง