บทที่ 254

กว่าผู้ใดจะไหวตัวทัน มือแก่ชราก็เอื้อมไปหยิบดาบที่แขวนอยู่ของทหารใกล้ตัว ปลายดาบแหลมคมสะท้อนเข้าสู่ดวงตา ก่อนที่เขาจะหลับตาหมุนมือ หมายปาดคอตนเองให้ดับสูญตามบุตรชาย

แต่รอแล้วรอเล่า โลหะคมก็มิได้ตวัดลงบนคอของตนเสียที เมื่อจงเซิ่งโหวลืมตาขึ้นมอง จึงได้เห็นหยดเลือดที่หลั่งลงบนพื้นเป็นวงกว้าง มือสากของใครบางคนกำรอบดาบคมไว้แน่น

ดวงตาทุกคู่ในท้องพระโรงต่างเบิกกว้าง

“เฟิงเอ๋อร์!!” เสียงร้องของฮ่องเต้เจิ้นหลงดังขึ้นกว่าผู้ใด

กู้เหวยที่ได้สติก่อนใคร รีบพุ่งตัวไปถีบจงเซิ่งโหวให้ล้มลง เป็นจังหวะเดียวกับที่เซียวชิงเฟิงปล่อยมือจากดาบ ทำให้ดาบใหญ่เปื้อนเลือดหล่นลงบนพื้นเสียงดัง ปลุกให้ทุกคนตื่นจากความตกใจ

“หมอหลวง!” ฮ่องเต้เจิ้นหลงตวาดเรียกหมอหลวงเสียงดังลั่น โจวกงกงรีบวิ่งออกไปตามหมอหลวงในทันที

เซียวชิงเฟิงไม่สนใจบาดแผลที่มีเลือดไหลรินเป็นสาย เขาย่างเท้าสามขุมเข้าไปใกล้จงเซิ่งโหวที่ถูกทหารจับกุมตัวไว้อย่างแน่นหนาแล้ว “มิรู้ว่า จงเซิ่งโหวหวังฆ่าตัวตาย เพื่อชดใช้ความผิดจริง ๆ หรือเพียงแค่ต้องการหลบเลี่ยงความลำบากที่ต้องเผชิญในแดนเหนือ...”

“กระหม่อม... กระหม่อม...” จงเซิ่งโหวอึกอัก เมื่อถูกจับความคิดที่ซ่อนเร้นได้ “กระหม่อมต้องการชดใช้ความผิดจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

หมอหลวงร่างท้วมวิ่งอุ้ยอ้ายมาวางกล่องยาที่พื้น รีบจับมือของเซียวชิงเฟิงมาตรวจดูอาการ จึงได้เห็นบาดแผลลึก เลือดไหลไม่หยุด หากแต่ใบหน้าของไท่จื่อกลับนิ่งสงบ ราวกับมิได้รู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างใด

เขาจึงรีบใส่ยาห้ามเลือด ถวายการดูแลรักษาอย่างเร่งด่วน

เซียวชิงเฟิงที่ไม่ได้สนใจหมอหลวง เพียงแต่แบมือ เอื้ออำนวยความสะดวกให้หมอหลวงทำแผลให้เขา ก่อนจะหันกลับมาสนใจชายชราตรงหน้าต่อ

“หากเจ้าต้องการชดใช้ความผิดจริง ก็จงถนอมชีวิต ไปชดใช้ให้แก่ชาวเมืองในแดนเหนือที่ถูกทำร้ายเสียเถิด” เซียวชิงเฟิงกำชับทหาร “จับกุมทุกคนในตระกูลหลิง ให้เดินทางไปถึงแดนเหนืออย่างปลอดภัยครบทุกคน เพื่อให้พวกเขาได้ใช้แรงกายชดใช้ความเสียหายให้แก่คนที่นั่น”

“ฝ่าบาท... ฝ่าบาท...” เสียงร้องของจงเซิ่งโหวแผ่วเบาลงตามระยะทางที่ถูกทหารลากออกไป โดยที่กู้เหวยก้มคำนับ ขอตัวไปจัดการตามรับสั่ง

เมื่อฮ่องเต้เจิ้นหลงเห็นทุกอย่างในท้องพระโรงเริ่มคลี่คลาย จึงได้รีบถามหมอหลวงถึงอาการของรัชทายาทของเขา