บทที่ 276

นับตั้งแต่วันที่เขาได้ค้นพบความสามารถที่ได้ยินเสียงของบุตรชาย เซียวชิงเฟิงก็สนุกกับการเย้าแหย่เซียวชิงเจ๋อเป็นอย่างมาก

ชายหนุ่มมิได้คิดแปลกใจอันใดให้มากความกับความคิดที่เป็นเหตุเป็นผลของบุตรชายแม้แต่น้อย เพราะอย่างไรเสียก็ยังเป็นเพียงความคิดความรู้สึกที่เรียบง่าย ไม่ว่าจะโกรธ โมโห หิว แค้นเคือง หวงแหน หรือดีใจ ซึ่งเซียวชิงเจ๋อยังไม่มีความคิดเชิงซับซ้อนที่สามารถวางแผนร้ายกับเขาได้

เซียวชิงเฟิงจึงยังคงชวนฉินเจียวเยี่ยนร่วมอภิรมย์ทุกค่ำคืน ยึดครองเวลายามราตรีของนาง จนทำให้นางตื่นสายขึ้นเรื่อย ๆ ส่งผลให้เซียวชิงเจ๋อได้เห็นหน้ามารดาของเขาน้อยลงทุกวัน

แต่สิ่งที่ทำให้เซียวชิงเจ๋อโมโหเซียวชิงเฟิงมากขึ้นไปอีกคือทุกเช้าบิดาของเขาจะไม่เหลือน้ำนมให้เด็กน้อยเลยสักหยดเดียว!!

‘พ่อยิสัยไม่ดี!!’

แม้ว่า ฉินเจียวเยี่ยนจะพยายามห้ามปรามพระสวามีเพียงใดก็ตาม แต่สุดท้ายก็กลายเป็นภาวะจำยอมให้เซียวชิงเฟิงทำตามใจไปเสียทุกคืน

แต่ยังโชคดีที่ช่วงเวลากลางวัน ฉินเจียวเยี่ยนกลับมามีน้ำนมให้เซียวชิงเจ๋อได้ดื่มกิน ช่วยให้เด็กน้อยได้รับสารอาหารที่มีประโยชน์จากมารดาอย่างครบถ้วน

อย่างบ่ายของวันนี้ ฉินเจียวเยี่ยนกำลังนอนเล่นกับลูกน้อยอยู่ในห้องนอนของเรือนอี้หง เซียวชิงเจ๋อนอนแผ่หลาขยับข้อไม้ข้อมืออย่างอารมณ์ดี หลังจากที่ได้ดื่มนมมารดาจนเต็มอิ่ม ก่อนที่รอยยิ้มเล็ก ๆ จะหุบลง เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของบิดา

‘มาทำไย?’

มุมปากของเซียวชิงเฟิงกระตุก เมื่อได้ยินความคิดของบุตรชายในไส้ ทันทีที่เขาโผล่เข้ามาในสายตา

“เสี่ยวเยี่ยนกำลังทำสิ่งใดอยู่หรือ?” เซียวชิงเฟิงเมินความคิดของเด็กน้อย ก่อนจะคลานขึ้นเตียงไปนอนแนบนางอีกฝั่ง ทำให้ฉินเจียวเยี่ยนอยู่ตรงกลางระหว่างสองหนุ่มสองวัย

ฉินเจียวเยี่ยนยิ้มหวาน ในขณะที่เซียวชิงเฟิงนอนตะแคง สอดมือมาโอบรอบเอวของนางอย่างรักใคร่ แต่ในสายตาของเซียวชิงเจ๋อกลับมองว่า บิดากำลังโอ้อวดความรักที่มีต่อมารดาต่อหน้าเขาเสียมากกว่า “หม่อมฉันกำลังจะร้องเพลงกล่อมเจ๋อเอ๋อร์อยู่เพคะ”

‘ใช่ นี่คือเวยาของข้ากับท่านแม่ ท่านไม่เกี่ยว! ออกไปเยยยะ!’

มุมปากของเซียวชิงเฟิงกระตุกอีกครั้ง สอดแขนรัดเอวบางมากยิ่งขึ้น วางคางลงบนไหล่เนียน ก่อนจะเอ่ยเสียงออดอ้อนเว้าวอน “ข้าโตมาจนถึงบัดนี้ ยังมิเคยได้ยินมารดาร้องเพลงกล่อมนอนเลยสักครั้ง”

‘โถ ท่านพี่...’

‘ท่านพ่อหย้าไม่อาย!’