บทที่ 280

“ไหนจะสามีอีก การที่ได้ไท่จื่อหรือกู้ซื่อจื่อมาเป็นคู่ครองก็นับว่าเป็นวาสนาของพวกเจ้าที่หลายคนอิจฉาแล้ว ข้าไม่คิดว่า ตนเองจะโชคดีอย่างพวกเจ้าหรอก” หลี่ชิงหงผงกศีรษะไปทางประตู “ในสมัยโบราณเช่นนี้ บุรุษที่ดีมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย มิเช่นนั้น ลูกค้าของโรงน้ำชาเชิ่งเยี่ยนเกอจะมากมายป่านนี้รึ?”

“ข้ามีโอกาสได้นั่งคุยกับฮูหยินหลายคน มีไม่น้อยที่สามีหลงอนุจนละเลยภรรยา รับอนุเข้ามาจนเต็มจวน ไปแอบมีอนุที่นอกเรือน ซ้ำร้าย หากภรรยาและอนุทะเลาะกัน เขายังเข้าข้างอนุ ตบตีภรรยาเอกเสียด้วยซ้ำ”

“หากสามีไม่หลงอนุก็ตั้งใจทำงานจนละเลยภรรยา มองภรรยาเป็นเพียงไม้ประดับเรือนที่ต้องมีไว้ เพื่อเป็นหน้าเป็นตาของจวน หากแต่ลับหลังแล้ว พวกนางจะเป็นอยู่อย่างไรก็ไม่สนใจ”

“ยิ่งบรรดาฮูหยินที่ไม่อาจมีบุตรชายให้แก่จวนของสามีได้อีก กลายเป็นแม่ไก่ที่ไม่สามารถออกไข่ได้ ก็เป็นที่รังเกียจของตระกูลสามีอีก โอ๊ย! สารพัดปัญหาหากคิดจะแต่งงานมีคู่ครอง”

ฉินเจียวเยี่ยน “...”

ข้าถามเจ้าเพียงประโยคเดียว ไยเจ้าจึงสรุปปัญหาชีวิตคู่ของคนทั้งเมืองมาให้ข้าฟังเล่า?

“เช่นนั้น เจ้าจึงเลือกที่จะสนุกกับเสี่ยวเอ้อร์ที่นี่แทนหรอกรึ?” ฉินเจียวเยี่ยนถามอีกครั้ง แต่กลับได้สายตาคมปราดตวัดมองอย่างขุ่นเคือง

“เจ้านี่ฉลาดจริงหรือไม่?” หลี่ชิงหงย้อนถามอย่างดูแคลน “การแพทย์ในสมัยนี้เป็นอย่างไร เจ้าไม่รู้หรือ? ในเมื่อไม่สามารถตรวจโรคร้ายได้ ข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่า บุรุษเหล่านั้นจะสะอาดและปลอดภัย เพราะฉะนั้น ข้าว่าข้าอยู่ตัวคนเดียวเสียดีกว่า สะอาด ปลอดภัย ไร้โรค มีเงิน แค่นี้ก็มีความสุขมากแล้ว”

ฉินเจียวเยี่ยนเม้มริมฝีปากอย่างจำยอมในเหตุและผลของอีกคน “...”

“อ๊ะ! จริงสิ” หลี่ชิงหงร้องอย่างนึกขึ้นได้ “ข้าเพิ่งได้เสี่ยวเอ้อร์คนใหม่มา เป็นหนุ่มน้อยน่ารัก ยังไม่เคยผ่านมือสาวใดมาก่อน แต่จำต้องมาเป็นเสี่ยวเอ้อร์ที่นี่ เพราะต้องการหาเงินไปซื้อยารักษาพ่อที่ไม่สบายน่ะ”

“เช่นนั้นก็น่าสงสารนัก แล้วเจ้าให้เขาไปดูแลลูกค้าแล้วรึ?” ฉินเจียวเยี่ยนถามอย่างไม่ใส่ใจ พลางคีบเนื้อแพะลงหม้อเพิ่ม

“ยัง ข้าเพิ่งอบรมเขาได้ไม่นาน จึงยังไม่กล้าให้ไปรับแขก” หลี่ชิงหงส่ายหน้า “ว่าแต่เจ้ามาพอดีเลย ข้าจะลองให้เขาดูแลเจ้าก็แล้วกัน ดูสิว่า เขาจะทำให้เจ้าพอใจได้หรือไม่?”