บทที่ 43

“หม่อมฉันมาแล้วเพคะ”

เสียงสดใสร่าเริงเจื้อยแจ้วดังขึ้น ตั้งแต่หน้าประตูเรือน ขัดจังหวะเซียวชิงเฟิงที่กำลังนั่งอ่านตำราเพลิน ๆ

เขาจึงเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะเห็นร่างระหงในชุดบุรุษคุ้นตา

“เหตุใดเจ้าจึงใส่ชุดบุรุษอีกแล้วเล่า?” เซียวชิงเฟิงวางตำราในมือลง พิศมองชุดบุรุษที่นางช่างสรรหามาใส่อย่างพอดีตัว ราวกับคุณชายน้อยที่เพิ่งผ่านวัยสวมกวานมาไม่นาน

“หากมีผู้ใดมาเห็นว่า คุณหนูรองตระกูลฉินเดินเข้ามาในจวนเฟิงอ๋อง ใต้เท้าซ่านเต๋อโหวจะไม่เตรียมไม้โบยหม่อมฉันหรือเพคะ?” ฉินเจียวเยี่ยนมองค้อน แสร้งบ่นถึงความลำบากในวันนี้ “นี่ หม่อมฉันยังต้องแอบเข้าประตูหลังของจวนเลยนะเพคะ”

หยางเซิงแทบสำลัก เพราะแท้จริงแล้ว ไม่ว่าจะเป็นประตูหน้าหรือประตูหลังของจวน ก็ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์ได้เข้ามาได้ทั้งสิ้น หากท่านอ๋องไม่อนุญาต คงมีเพียงแต่คุณหนูรองท่านนี้ที่ได้รับอภิสิทธิ์ให้เข้ามาอย่างไม่รู้ตัว

เซียวชิงเฟิงหรี่ตามองคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้าที่หาทางแอบอ้างความลำบาก หวังเรียกร้องบางสิ่งบางอย่างเป็นแน่ “หากเจ้าลำบากนัก มิสู้ยกเลิ...”

“ไม่ลำบากเลยเพคะ” ฉินเจียวเยี่ยนรีบร้องขัดขึ้นอย่างฉับไว ด้วยเกรงว่า ถังข้าวสารถังใหญ่ตรงหน้าจะเปลี่ยนใจ “หม่อมฉันไม่ลำบากเลยแม้แต่นิดเดียว หม่อมฉันพร้อมให้บริการท่านอ๋อง โดยไม่เก็บค่าเดินทางแม้แต่อีแปะเดียว”

เซียวชิงเฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจในความหัวไวของนาง “เช่นนั้น เจ้าจะเริ่มนวดเลยหรือไม่?”

“เพคะ” ฉินเจียวเยี่ยนกระชับกระเป๋ากล่องไม้ที่บรรจุขวดน้ำมันนวดไว้แน่น “ท่านอ๋องจะให้หม่อมฉันนวดให้ที่ใดเพคะ?”

“ไปนวดที่ห้องหนังสือ”

เซียวชิงเฟิงลุกขึ้นยืน แล้วเดินนำไปที่ห้องหนังสือด้านข้าง โดยมีฉินเจียวเยี่ยนก้าวเดินตามไปติด ๆ เมื่อทั้งสองคนก้าวเข้าไปในห้องหนังสือแล้ว หยางเซิงจึงปิดประตูให้อย่างรู้หน้าที่ โดยไม่กังวลถึงความเหมาะสมใด ๆ

เพราะท่านอ๋องของเขากับคุณหนูรองก้าวข้ามเส้นความเหมาะสมไปนานแล้ว นอกจากนี้ ที่นี่คือจวนเฟิงอ๋อง ผู้ใดจะกล้าปากมาก นำเรื่องท่านอ๋องออกไปพูดนอกจวนกัน หากมิใช่ว่า ไม่ต้องการมีลมหายใจต่อไป

ฉินเจียวเยี่ยนหยุดยืนอยู่ที่หน้าฉากกั้นบังลมผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ ที่ถูกปักลวดลายนกกระเรียนสีทองอย่างประณีต ขนนกแต่ละเส้นเรียงร้อยงดงาม สะบัดปีกสีขาวที่กางออกราวกับมีชีวิต

'สวยจัง...'

'ไว้ถ้ามีเงินมากพอ ข้าจะสั่งทำเจ้า แล้วนำไปไว้ที่เรือนของข้าบ้างนะ'

'หรือว่าจะเอาไปประดับที่หอนางโลมดีนะ...'