บทที่ 61

ร่างบางแอ่นอกขึ้นสูง เอวคอดร่อนไปมา ราวกับกระสันในบางสิ่งบางอย่าง

เซียวชิงเฟิงยกยิ้มที่มุมปาก แล้วจึงย้ายข้างมาจรดปลายพู่กันอีกฝั่งอย่างเท่าเทียม

ฉินเจียวเยี่ยนหลับตา สองมือกำเข้าหากัน เม้มริมฝีปากแน่น แม้ว่าจะมีเสียงครางในลำคอหลุดลอดออกมาบ้างในบางคราว

เซียวชิงเฟิงไล้พู่กันหยอกล้อเม็ดอิงเถาจนบวมเป่งน่าลิ้มลอง ทำให้เขาเผลอกลืนน้ำลายอย่างกระหาย

สายตาคมเหลือบไปเห็นกลีบดอกเหมยที่เริ่มหลั่งน้ำหวานออกมาจนเปียกแฉะ

“น้ำหมึกออกมาพอดีเลย”

ยังไม่ทันที่ฉินเจียวเยี่ยนจะเข้าใจความหมายนั้น นางก็รู้สึกถึงขนพู่กันหนานุ่มที่เบียดตัวแทรกเข้ามาไล้วนกวาดน้ำหมึกที่ตัวนางหลั่งออกมา “อ่ะ อ่า”

เซียวชิงเฟิงลากพู่กันที่ฉ่ำไปด้วยน้ำหมึกหวาน ๆ ไปทั่วเรือนร่างของนาง เมื่อพู่กันแห้งเหือด เขาก็วนกลับไปจุ่มน้ำหมึกและลากวนไปตามตัวนางอีกครั้ง

ทำซ้ำไปซ้ำมาจนฉินเจียวเยี่ยนแทบจะทนไม่ไหว โดยเฉพาะยามที่เซียวชิงเฟิงใช้พู่กันกดค้างตรงที่เม็ดอิงเถากลางอก จู่โจมจุดอ่อนไหวของนางอย่างไม่น่าให้อภัย

“อ่ะ อา ทะ ท่านอ๋อง ระ เร็ว” ใบหน้าเล็กแดงก่ำ ส่งเสียงครางกระเส่าอย่างอ้อนวอน

“อะไรกัน เพียงเท่านี้ เสี่ยวเยี่ยนก็ทนไม่ไหวแล้วรึ?” เซียวชิงเฟิงโยนพู่กันในมือทิ้งไป แล้วโน้มตัวมาคร่อมร่างบางที่นอนระทวยอยู่บนโต๊ะกว้าง “น้ำหมึกของเจ้ายังไม่มากพอ ข้าอาจจะทำให้เจ้าเจ็บได้”

สิ้นเสียง ปลายนิ้วอวบยาวก็สอดแทรกเข้าไปช่วยฝนหมึกที่ใจกลางร่าง ทำให้นางต้องสะดุ้งสุดตัว

ยิ่งนางคุ้นเคยกับเขามากเท่าใด เพียงเขาสัมผัสเพียงเล็กน้อย นางก็พร้อมที่จะพุ่งทะยานไปกับเขาเสียแล้ว

ใบหน้าเล็กหลับตา เม้มริมฝีปากแน่น รอรับความอภิรมย์ที่เขาบรรจงมอบให้ ดูเย้ายวนชวนให้เขาเชยชมมากกว่าเดิม

“อะ อา ท่านอ๋อง อึก อื้อ” เสียงหวานครางไปตามจังหวะปลายนิ้วที่กระแทกกระทั้นเข้าใส่ ทั่วร่างแดงก่ำไปด้วยพิษรัก จนกระทั่งน้ำหมึกหลั่งไหลออกมาเต็มฝ่ามือ

“ทะ ท่านอ๋อง” ฉินเจียวเยี่ยนปรือตามองอย่างเว้าวอน ทั่วร่างร้อนรุ่มต้องการการปลดปล่อย