บทที่ 63

“เจ้าเป็นคุณหนูเจ้าสำราญหรือไร? ถึงได้ข้าไปแล้วก็ทิ้งขว้างอย่างไม่ไยดี” เซียวชิงเฟิงแทรกนิ้วมือเข้าไปให้ลึกขึ้น

“อึก ทะ ท่านอ๋อง อะ อ่า”

เมื่อถูกล้วงลูกลึกขนาดนี้ ฉินเจียวเยี่ยนจึงนึกเรื่องเมื่อคืนออกในทันที นางมองค้อนคนข้างเตียง พร้อมทั้งหุบขา หวังหนีบมือของเขาไว้แน่น

“เจ้าคิดว่า หนีบมือข้าไว้เช่นนั้น แล้วจะหยุดข้าได้รึ?” คิ้วคมราวกับกระบี่เลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย แล้วดันฝ่ามือแทรกปลายนิ้วเข้าไปจนสุดโคน

“อ๊า~~ พะ พอแล้วเพคะ” สองมือเล็กรีบไปตะครุบมือหนาที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม

ผ้าห่มผืนหนาถูกคนใช้งานขยับตัวไปมา มันจึงเลื่อนต่ำลง เปิดเผยเรือนร่างเปลือยเปล่าท่อนบนอย่างไม่ตั้งใจ

เซียวชิงเฟิงกลืนน้ำลายอย่างกระหาย เสียงในลำคอแหบพร่าในทันที

แต่เขารู้ดีว่า ถ้าหากเขากระโจนเข้าหาฉินเจียวเยี่ยนในตอนนี้ ฉินเจียวเยี่ยนจะไม่สามารถไปชมงานดอกเหมยได้อย่างแน่นอน

“ทะ ท่านอ๋อง ปะ ปล่อยก่อนเพคะ” ฉินเจียวเยี่ยนออดอ้อนเสียงกระเส่า

เซียวชิงเฟิงข่มตัวเองอย่างแรงกล้า “ลุกขึ้นมาห้ามข้าสิ”

จากบทเรียนที่เซียวชิงเฟิงสั่งสอนฉินเจียวเยี่ยนมานานหลายคืน ประโยคนี้ ทำให้ฉินเจียวเยี่ยนรู้ได้ทันทีว่า นางจะต้องทำอย่างไรเขาจึงจะยอมหยุด

ฉินเจียวเยี่ยนข่มความรู้สึกพลุ่งพล่านในส่วนลึกที่ถูกกระตุ้นจากปลายนิ้วของเขา ขยับยันกายลุกขึ้นนั่ง โดยไม่สนใจว่า ผ้าห่มจะหลุดร่วงลงไปกองที่เอว จนอวดโฉมร่างเปลือยเปล่าต่อหน้าเขาไปเพียงใด

นางยกสองแขนคล้องลำคอของเขาไว้ เลื่อนริมฝีปากบางไปประกบเรียวปากเขาแน่น ใช้ปลายลิ้นเลียไปทั่ว แล้วสอดเข้าไปในโพรงปากเขาอย่างอุกอาจ

เซียวชิงเฟิงถอนปลายนิ้วออกจากกลีบดอกเหมยเย้ายวนนั้นในทันที สอดสองมือไปรั้งร่างบางเข้ามากอดแนบแน่น ปลายลิ้นตวัดไล้สู้อยู่ในโพรงปากอย่างรุนแรง

“อึก อื้อ” เสียงครางในลำคอชวนให้เซียวชิงเฟิงเคลิบเคลิ้มและเตือนสติเขาในคราวเดียวกัน

สุดท้าย เขาก็ต้องหักห้ามใจ ถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง

“ดูเหมือนว่า ข้าจะติดเจ้าเสียแล้ว” เสียงทุ้มกระซิบแหบพร่า เซียวชิงเฟิงตัดใจปล่อยมือจากเรือนร่างหอมกรุ่น แล้วลุกขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง ตะโกนเรียกสองสาวใช้ประจำตัวของฉินเจียวเยี่ยนให้เข้ามาดูแล

ชุนเถาและชุนหลิ่วเปิดประตูเข้ามา พร้อมอ่างล้างหน้า ต่างช่วยฉินเจียวเยี่ยนทำความสะอาดร่างกายและแต่งตัวด้วยชุดใหม่ ท่ามกลางสายตาคมกริบของเซียวชิงเฟิงที่จ้องมองมาไม่ห่างจากร่างของนางเลย

“เหตุใดจึงไปงานชมดอกเหมยของจวนหย่งอันโหว?”

“เซี่ยฮูหยินส่งเทียบเชิญท่านแม่ พี่หญิง และหม่อมฉันเพคะ”