บทที่ 65

ฉินเยี่ยนฟางยังไม่ทันได้เดินเข้าไปหาหลินซื่อ เซี่ยฮูหยินซึ่งนั่งตำแหน่งประธานเรียกไว้

“เซี่ยฮูหยิน” ฉินเยี่ยนฟางยอบกายทำความเคารพ

“เห็นท่านหญิงหมิ่นมาตั้งแต่เด็ก ช่างเติบโตมาอย่างเพียบพร้อม สมกับที่เป็นไข่มุกแห่งเมืองหลวงจริง ๆ ”

“เซี่ยฮูหยินชื่นชมข้าเกินไปแล้ว ข้าเพียงแต่บังเอิญได้ช่วยฉีอ๋องไขคดีเพียงเท่านั้นเจ้าค่ะ”

เซี่ยฮูหยินยิ้มแย้ม “การไขคดีเป็นงานของราชสำนัก เจ้าสามารถช่วยงานราชสำนักได้ ย่อมสมควรได้รับความชื่นชม มานั่งทางนี้สิ”

“ขอบคุณเซี่ยฮูหยินเจ้าค่ะ” ฉินเยี่ยนฟางเดินไปนั่งที่ข้าง ๆ ประธานบ่งบอกถึงความสำคัญที่นางได้รับในงานชมดอกเหมยของวันนี้

“ไม่ใช่เพียงแต่ท่านหญิงหมิ่นเท่านั้นสิ ว่าที่พระชายาเฟิงอ๋องเล่า อยู่ที่ใดกัน?” เซี่ยฮูหยินเอ่ยถาม ฉินเยี่ยนฟางพลันยิ้มค้าง ก่อนจะเหลือบเห็นที่นั่งข้าง ๆ ของเซี่ยฮูหยินที่ยังว่างอีกหนึ่งที่

“ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ” ฉินเจียวเยี่ยนขานรับราวกับนักเรียนที่โดนเรียกชื่อว่า วันนี้มาเรียนหรือไม่

“ว่าที่พระชายาเฟิงอ๋องมานั่งข้างข้าเถิด”

ฉินเจียวเยี่ยนเหลือบมองมารดาตนเอง เมื่อเห็นหลินซื่อพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จึงได้ลุกไปนั่งข้างประธาน เมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพ บรรดาสาวใช้ได้ยกอาหารเลิศรสหลากหลายชนิดมาวาง พร้อมทั้งรินชาดอกเหมยให้อย่างดี