บทที่ 67

กู้หลาน “???”

เซี่ยฮูหยิน “???”

ทุกคน “???”

ทุกคนต่างหันไปมองฉินเจียวเยี่ยนด้วยความสงสัย

เคยพบเจอแต่การเดิมพันที่ใช้สิ่งของหรือวาจา ยังไม่เคยเจอการเดิมพันที่ไหว้วานให้ผู้แพ้ไปกระทำสิ่งใดเลย

ฉินเจียวเยี่ยนยิ้มจาง อธิบายเสียงนุ่ม “ข้าเคยได้ยินท่านพ่อกล่าวถึงภัยพิบัติเมื่อคราก่อน ที่ทำให้มีผู้อพยพเข้ามาในเมืองหลวงมากขึ้น ครั้นเมื่อภัยพิบัติสิ้นสุดลง หลายคนก็ไม่ยินยอมกลับเมืองเดิมของตน ตั้งใจตั้งหลักปักฐานอาศัยที่เมืองหลวงต่อ”

“โดยเฉพาะในเขตปกครองของเซี่ยฮูหยินที่ยินดีรับผู้อพยพมากกว่าเขตปกครองของจวนอื่น จึงทำให้มีผู้ยากไร้ในเขตจำนวนมาก ข้าจึงคิดว่า คงเป็นการดี หากคุณหนูสามตระกูลกู้ที่เป็นหลานสาวของท่านแม่ทัพจะช่วยเกณฑ์ผู้คนมาสร้างเรือนอาศัยให้แก่ชาวบ้านเหล่านี้”

“หากหนึ่งเพลงพิณของข้าจะช่วยสร้างเรือนอาศัยให้แก่ชาวบ้านได้ ข้าก็คงยินดีมาก” ฉินเจียวเยี่ยนยิ้มอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะทำทีนึกขึ้นได้ แสร้งยกมือขึ้นปิดปาก เอ่ยถามอย่างเกรงใจ“โอ้ ข้าช่างเลอะเลือนนัก ข้ายังไม่ได้สอบถามความสะดวกใจของเซี่ยฮูหยินเลย ว่าต้องการสิ่งนี้หรือไม่”

“โอ้ ไม่เลย ๆ ข้ายินดีเป็นอย่างยิ่ง” เซี่ยฮูหยินระบายรอยยิ้มเกลื่อนใบหน้า “ว่าที่พระชายาเฟิงอ๋องช่างแสนดีนัก คำนึงถึงผลประโยชน์ของชาวบ้านเป็นหลัก ข้าจะขัดข้องความหวังดีนั้นได้อย่างไร”

ไม่นาน เสียงชื่นชมความดีของว่าที่พระชายาเฟิงอ๋องอย่างฉินเจียวเยี่ยนก็ดังขึ้นจากปากของฮูหยินเกือบทุกคน สร้างความขุ่นเคืองให้แก่กู้หลานเป็นอย่างยิ่ง

ทั้ง ๆ ที่นางเป็นคนบีบคั้นให้ฉินเจียวเยี่ยนบรรเลงพิณ เพื่อสร้างความอับอายว่า ว่าที่พระชายาเฟิงอ๋องนั้น ไร้ความสามารถ

แต่เพียงคำเดิมพันเดียวของฉินเจียวเยี่ยนกลับสร้างเสียงชื่นชมเป็นอย่างมาก หากเป็นเช่นนี้ ต่อให้ฉินเจียวเยี่ยนบรรเลงพิณได้จบเพลงหรือไม่ ตนก็ย่อมต้องทำตามเดิมพัน เพื่อรักษาหน้าตาของตระกูล

ฉินเจียวเยี่ยนนั่งบรรเลงพิณอย่างสบายใจ แต่ตนกลับต้องมาลำบากกายเกณฑ์ผู้คนสร้างเรือนอาศัยให้แก่ผู้ยากไร้ในเขตปกครองของเซี่ยฮูหยิน

แต่ความดีความชอบทั้งหมดกลับตกเป็นของฉินเจียวเยี่ยน!

อีกทั้งยังช่วยสร้างชื่อเสียงเรื่องความรักความเมตตาที่มีต่อชาวบ้านให้แก่ว่าที่พระชายาของเฟิงอ๋องอีก

จะมีผู้ใดสังเกตบ้างหรือไม่ว่า คำแรกที่ฉินเจียวเยี่ยนเรียกว่า ผู้ยากไร้ แต่เมื่อเพิ่มความห่วงใยของตนเองเข้าไป นางกลับเรียกพวกเขาว่า ชาวบ้าน!