บทที่ 7

สองปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันอยู่ภายใน ลิ้นสากสอดแทรกบุกรุกเข้าไปยึดครองอย่างเป็นเจ้าของ สลับกันรุกสลับกันรับจนเกิดเสียงสัมผัสดังก้องภายในหู

ฉินเจียวเยี่ยนยกแขนเรียวขึ้นโอบ รั้งอีกฝ่ายให้ลงมาแนบชิดมากยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับฝ่ามือสากที่ลูบไล้ไปตามเนื้อนวลเนียนใต้ร่าง

อาภรณ์สีขาวถูกสะบัดโยนลงจากเตียงอย่างไม่ไยดี ในขณะที่ชุดคลุมสีดำถูกกางออกกลายเป็นผ้าปูเตียงอีกชั้นหนึ่ง

เซียวชิงเฟิงแยกสองขาเรียวออกกว้าง เพื่อแทรกตัวเข้าไปตรงกลางหว่างขา หน้าท้องของเขาสัมผัสได้ถึงความเปียกแฉะที่เจิ่งนอง

เซียวชิงเฟิงหอบหายใจหนัก ก่อนจะผละริมฝีปาก กดจูบไปตามซอกคอชื้นเหงื่อ “นี่ เจ้ายังไม่เคยจริงหรือ?”

“อ๊ะ อา อ่า” เสียงครางกระเส่าดังขึ้นเป็นจังหวะ โดยเฉพาะยามที่ปลายลิ้นร้อนแตะลงบนจุดอ่อนไหวทีละจุด

ยิ่งออกแรงมากเท่าใด หยาดเหงื่อที่เจือกลิ่นดอกเหมยประจำตัวนางก็ยิ่งลอยอบอวล ชวนให้เขาสูดดมเข้าเต็มปอด

ปลายเล็บจิกลงบนบ่าหนา ร่างบางแอ่นตัวไปด้านหน้าตามการเล้าโลมของชายหนุ่ม

ฉินเจียวเยี่ยนตอบเสียงกระเส่า “ยะ ยังไม่เคย”

“แต่เจ้าดูไม่เหมือนแม่นางในห้องหอเลยนะ” เซียวชิงเฟิงเค้นถาม พร้อมใช้ฝ่ามือเค้นคลึงไปทั่วเนื้อเนียน

“อ่ะ อา ฤทธิ์ยาน่ะ อื้อ”

ยิ่งเขาออกแรงลูบไล้ เอวบางก็ยิ่งยกสูง กระสันบางสิ่งบางอย่างให้เข้ามาเติมเต็มความกระหายที่ร้อนรุ่มอยู่ในใจ

เซียวชิงเฟิงไม่ตอบสิ่งใด แต่เลือกที่จะใช้การกระทำในการตามหาความจริงแทน เขาสอดมือหนึ่งล้วงต่ำไปที่ใจกลางร่าง ก่อนจะไล้ปลายนิ้วไปตามกลีบบุปผางามที่กำลังบานสะพรั่ง

สวบ

'อื้อ รู้สึกดีจัง อา'

มุมปากเซียวชิงเฟิงยกขึ้นสูง เมื่อได้ยินเสียงความในใจที่บ่งบอกถึงความพึงพอใจของแม่นางตรงหน้า

แต่แล้ว รอยยิ้มของเขาก็ค่อยจางลง กลับกลายเป็นความประหลาดใจ เมื่อรู้สึกถึงความคับแน่นที่โอบล้อมปลายนิ้วของเขาอยู่ ผิวสัมผัสอ่อนนุ่มตอบรับสิ่งแปลกปลอมอย่างไม่ออมมือ

มิใช่ว่า นางเคยผ่านมือชายมาก่อนหรือ ถึงได้มีท่าทางอาจหาญเสียปานนั้น...

ความคับแน่นที่เขาสัมผัสได้นั้น บ่งบอกว่า นางยังไม่เคยผ่านชายใดมาก่อนอย่างแน่นอน

นั่นยิ่งสร้างความพึงพอใจให้แก่เขาเป็นอย่างมาก

ช่างน่าสนุกเสียจริง...

เซียวชิงเฟิงถอนปลายนิ้วที่กำลังแวววาวไปด้วยหยาดแห่งความสุข ก่อนจะยันกายขึ้นคุกเข่า พลางกวาดสายตาคมปราดมองไปทั่วร่างงามที่กำลังบิดเร่าด้วยฤทธิ์ยากำหนัดอยู่บนเตียง