บทที่ 1 หญิงขี้เหร่กล้าคิดร้ายต่อข้านัก

"ฉู่เนี่ยนซี ไอ้หญิงขี้เหร่ เจ้ากล้าวางยาใส่ข้าอย่างงั้นหรือ?"

ดวงตาของเย่เฟยหลีแดงก่ำ ใช้สายตาที่โหดร้ายจ้องไปที่ฉู่เนี่ยนซีที่ใส่ชุดสีแดงบางๆอยู่บนเตียง

"เราแต่งงานมาสามเดือนแล้ว เจ้าไม่เคยแตะต้องข้าเลย ก็แค่อยากรอให้ซ่างกวนเย็นแต่งเข้าจวนพรุ่งนี้ไม่ใช่หรือ?ก่อนที่จะแตะต้องข้า เจ้าฝันไปเถอะว่าจะได้แตะต้องนางก่อน!"

ฉู่เนี่ยนซีเชิดหน้าชูตา ดวงตาคู่หนึ่งเต็มไปด้วยความอิจฉา

บนใบหน้าที่ไม่ใหญ่ของผู้หญิง มีตุ่มหนองสีดำออกม่วงที่ยาวหนึ่งเมตร มองขึ้นไปแล้วน่ากลัวมาก

"เจ้านี่ทำให้คนน่าขยะแขยงจริงๆเลย!"

ไม่ทราบว่าเป็นเพราะการกระตุ้นของฉู่เนี่ยนซี หรือเป็นผลของยา เย่เฟยหลีรู้สึกแต่ว่าเลือดในร่างกายล้วนเร่าร้อนมาก

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นข้าก็ตามใจเจ้า แต่ชีวิตนี้เจ้าอย่าคิดว่าข้าจะแตะต้องเจ้าครั้งที่สอง!"

สายตาของเย่เฟยหลีเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ฉีกเสื้อบางๆบนร่างกายของผู้หญิงลง

หลังจากผ่านคืนแห่งการร่วมประเวณี เย่เฟยหลีใส่เสื้อแล้วลุกขึ้น

เมื่อเห็นสายตาที่เย็นชาและเกลียดชังของผู้ชาย ฉู่เนี่ยนซีหายใจไม่ออกเลย

"มาสิ ขังไอ้หญิงคนนี้เข้าไปในคอกม้า!ข้าไม่อยากเห็นนางในงานแต่งพรุ่งนี้!"

พูดเสร็จ เย่เฟยหลีปิดผ้าม่านอย่างแรง

ทันใดนั้นผ้าม่านก็ตกกระจายลง ร่างกายและหัวของฉู่เนี่ยนซีล้วนถูกปกคลุม

ใจที่เดิมตกลงไปถึงจุดต่ำสุดนั้น ตอนที่รับรู้ถึงความอบอุ่นที่อยู่บนร่างกาย ทันใดนั้นก็รู้สึกปลื้มใจ

ถึงแม้เขาพูดในปากแบบนี้ แต่จริงๆแล้วก็ยังใส่ใจนางอยู่ใช่ไหม ไม่งั้นคงไม่ปกปิดให้ตัวเองหรอก

นางอาจจะยังมีความหวังอยู่ ใช่ไหม......

แต่เสียงที่ใจร้ายของผู้ชายที่อยู่นอกผ้าม่านนั้นทำลายความงดงามทั้งหมดของฉู่เนี่ยนซี และทำให้นางหยุดท่าทางที่จะเอาผ้าม่านที่อยู่บนหัวลง

"ข้าเห็นใบหน้าที่ขี้เหร่นี้ของเจ้าก็รู้สึกเกลียดชัง!"

ทันใดนั้นโลกของฉู่เนี่ยนซีก็ราวกับว่าหยุดลง จนกว่าองครักษ์เข้ามาในประตู เย่เฟยหลีถึงจากไป

"พระชายา เชิญพ่ะย่ะค่ะ"เสียงขององครักษ์ส่งมา ถึงแม้ใช้คำที่เคารพ แต่น้ำเสียงและสีหน้ากลับเต็มไปด้วยความดูถูกและเหยียดหยาม

"ข้าจะเปลี่ยนเสื้อ!"น้ำเสียงที่เย็นชาของฉู่เนี่ยนซีดังขึ้นมาจากผ้าม่านรอบเตียง

องครักษ์สองคนนั้นล้วนอึ้งไปเลย มองหน้าเข้าหากัน และอ้าปากพูดว่า"งั้นพระชายาต้องเร็วหน่อยนะ อย่ารอให้ท่านอ๋องกล่าวโทษ"

พูดเสร็จ สองคนก็ถอยลงไป เดินไปด้วยยั่วเย้าไปด้วย

"หน้าตาอย่างนาง ขอแต่เป็นผู้ชายล้วนไม่มองนางสักตาหนึ่งหรอก ยังกลัวคนเห็นอีกหรือ"

"เจ้าพูดน้อยหน่อยสิ ยังไงนางก็เป็นพระชายา ถึงแม้ท่านอ๋องจะเกลียดนางขนาดไหน ก็จะไม่ปล่อยให้นางเสียหน้าของตัวเองหรอก"

"ท่านอ๋องไม่มีเวลาสนใจนางหรอก พรุ่งนี้คุณหนูซ่างกวนก็จะแต่งเข้าบ้านแล้ว นางเป็นตั้งสาวสวยอันดับหนึ่งในเมืองเลยนะ!"

เสียงของทั้งสองคนห่างไกลเรื่อยๆ จนกว่าได้ยินไม่ชัดเจน มือที่กำอย่างแน่นของฉู่เนี่ยนซีถึงค่อยๆปล่อยออก และค่อยๆดึงผ้าม่านที่คลุมอยู่บนหัวลงมา

หลังจากแต่งกายเรียบร้อยแล้ว นางนั่งอยู่หน้ากระจกอย่างเงียบๆ มองตัวเองที่อยู่ในกระจก สายตาใจเย็นราวกับน้ำตายแหล่งหนึ่ง

"ท่านพ่อ ลูกสาวผิดเอง!"

ฉู่เนี่ยนซีหยิบขวดๆหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก สายตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก"นี่อาจจะเป็นความศักดิ์ศรีสุดท้ายที่ลูกสาวสามารถรักษาไว้ได้แล้ว"

พูดจบ ฉู่เนี่ยนซีก็เงยหน้ากินของในขวดลงไป

......

ภายในตำหนัก

"พระชายา ฮือๆ......ท่านรีบตื่นมาเถอะ......"

"ทำไมท่านถึงคิดสั้นขนาดนั้น ท่านอย่าทำให้เสี่ยวเถากลัวเลยนะ!"

"นายท่านให้เสี่ยวเถาดูแลท่าน แต่ตอนนี้ท่านไปแล้ว เสี่ยวเถาจะตามท่านไปเพคะ!"

"หนวกหูจริงๆ......"เสียงที่แหบแห้งและรู้สึกรำคาญดังขึ้น ทำให้ห้องนอนไม่มีเสียงในทันทีทันใด

ฉู่เนี่ยนซีนวดตาที่แห้งกร้านของตัวเอง ค่อยๆนั่งขึ้นมา ริมเตียงมีสาวใช้ที่ร้องไห้จนตาบวมกำลังฟุบอยู่

"นี่เป็นที่ไหน!"ฉู่เนี่ยนซีสังเกตห้องนอนที่เป็นแบบโบราณ รวมถึงชายหญิงทั้งหลายที่แต่งกายเป็นแบบโบราณ อดไม่ได้ที่จะอึ้งไปเลย

นางกำลังทำการทดลองทางการแพทย์ในแล็บ เพื่อทำให้ซากศพเกิดใหม่ไม่ใช่หรือ ในที่สุดการทดลองล้มเหลว นางโดนระเบิดตายไม่ใช่หรือ?เหตุใดถึงอยู่ที่นี่?

"พระชายา......พระชายาเพคะ กว่าท่านจะตื่นมา เสี่ยวเถาก็ว่าท่านจะไม่ทิ้งบ่าวไปแบบนี้หรอกเพคะ!"

"พระชายา?ใครคือพระชายา คุณเป็นไรหรือเปล่าเนี่ย?"

ฉู่เนี่ยนซีได้ยินคำเรียกของนาง อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว อยากจะลุกขึ้นจากไปจากที่นี่โดยตรง