บทที่ 102 ฉู่เนี่ยนซีเป็นลม

นอกห้อง พวกฝ่าบาทเฝ้ารออย่างร้อนรน มองเข้าไปในห้องเป็นระยะ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ภายในห้องมีเสียงดังขึ้นมา “อู่แว๊อู่แว๊.......” เสียงร้องของเด็ก ทุกคนพากันลุกขึ้น ฝ่าบาทหยุดท่าทางในมือ เดินไปที่หน้าประตู

ภายในห้องฉู่เนี่ยนซีอุ้มเด็กไว้ในสองมือ ในที่สุดมุมปากก็มีรอยยิ้มอันอ่อนเพลีย

“ใครก็ได้ มาอุ้มเด็กไปล้างทำความสะอาดนอกห้อง”

ฝ่าบาทได้ยินใบหน้าก็มีรอยยิ้มทันที รีบสั่งหมอตำแยด้านข้าง “เร็ว รีบเข้าไปดูหน่อย”

หมอตำแยสีหน้าก็ตื่นเต้น รีบเข้าไปในห้อง

หมอหลวงด้านข้างต่างก็พากันเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ต่างมองตากัน ตื่นเต้นอย่างปิดปังไม่ได้

ไม่นาน หมอตำแยก็ห่อเด็กไว้อย่างดี กลับมาถึงนอกห้อง “กราบเรียนฝ่าบาทฮองเฮา คือพระโอรส!”

“ดี ดี รีบให้ข้าอุ้มหน่อย!” ฝ่าบาทสีหน้าตื่นเต้น

ฮองเฮาด้านหลังเมื่อได้ยินว่าคือพระโอรส ในสายตาก็มีแววความโกรธเกลียด แต่ก็กลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว

เย่เฟยหลีมองเด็กในอ้อมกอดฝ่าบาทไปทีหนึ่ง มองเข้าไปในห้องอย่างเป็นห่วง “ทำไมพระชายาหลียังไม่ออกมา?”​

“เรียนอ๋องหลี พระชายาหลีกำลังช่วยฉิงกุ้ยเหรินเย็บแผล” หมอตำแยที่ยืนด้านข้าง มองดูอ๋องหลีที่สีหน้ามืดครึ้ม ในใจอดกลัวไม่ได้

.......

ในห้องนอน ฉู่เนี่ยนซีกำลังเย็บแผลอย่างถนัดและละเอียด บนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ นางห่อไหล่ เช็ดเหงื่อบนหน้าผากทีหนึ่ง เย็บแผลต่อ

“เจ็บ.......” ทันใดนั้นคนบนเตียงร้องครวญครางไปทีหนึ่ง

ฉู่เนี่ยนซีตกใจ รีบตรวจสอบสถานการณ์ของนาง

“เจ็บ.......” ฉิงกุ้ยเหรินยังคงพึมพำอยู่ นี่ทำให้ฉู่เนี่ยนซีแอบรู้สึกไม่ดี

ร่างกายของนางกลับต่อต้านยาชา

หากเป็นเช่นนี้ต่อไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ฤทธิ์ยาชาก็จะไม่มีประโยชน์แล้ว

“แต่ว่า.......” ฉู่เนี่ยนซีมองดูเข็มห้ามเลือดบนร่างนาง “ยาชาไม่มีประโยชน์แล้ว หากฝังเข็มก็สามารถชายับยั้งความเจ็บได้ แต่เช่นนี้แล้วก็ไม่สามารถพึ่งเข็มห้ามเลือดแล้ว”

ก่อนหน้าที่นางยังไม่มา ฉิงกุ้ยเหรินก็มีการเสียเลือดแล้ว ระหว่างการผ่าตัดก็สูญเสียไปส่วนหนึ่ง หากเสียเลือดต่อไป ก็จำเป็นต้องถ่ายเลือดแล้ว

ฉู่เนี่ยนซีขมวดคิ้ว ถอนหายใจ ความคิดเคลื่อนไหว หยิบถุงถ่ายเลือดและเข็มออกจากช่วงว่าง

เจาะเลือดจากร่างตัวเองก่อน600cc จากนั้นก็ถ่ายเลือดให้นาง ถึงได้ถอดเข็มเงินออกอย่างคล่องแคล่ว ฝังเข้าไปบนชีพจรอื่น

เนื่องจากเปลี่ยนการฝังเข็มไปในจุดชีพจรแก้ปวด คิ้วที่ขมวดแน่นของฉิงกุ้ยเหรินถึงได้คลี่คลายลง หยุดเสียงครวญคราง ถึงสีหน้าจะอ่อนเพลีย แต่กลับเงียบสงบลง

ฉู่เนี่ยนซีโล่งอก เย็บแผลต่อ

เนื่องจากการผ่าตัดต้องใช้สมาธิแน่วแน่ เพราะฉะนั้นถึงแม้จะใช้กำลังไม่มาก แต่กลับสูญเสียพลังงานยิ่งเยอะ บวกกับฉู่เนี่ยนซีทำการถ่ายเลือดให้ฉิงกุ้ยเหริน เพราะฉะนั้นตอนนี้ยิ่งอ่อนเพลีย หน้าทั้งใบมีความซีดขาวอย่างผิดปกติ

เวลาผ่านไปทีละนิด เย็บแผลสิ้นสุดลง

ขนตายาวของฉิงกุ้ยเหรินสั่นเล็กน้อย ลืมตาขึ้นมาก็เห็นใบหน้าอันเย็นชาของฉู่เนี่ยนซี ถึงแม้บนหน้าจะมีแผล แต่ว่าฉู่เนี่ยนซีในตอนนี้กลับมีแสงอบอุ่นปกคลุมอยู่ ความงามที่อ่อนเพลีย

“ลูก.......”

“ท่านวางใจ เด็กแข็งแรงมาก” ฉู่เนี่ยนซียิ้มขึ้นเล็กน้อยที่มุมปาก

ขอบตาของฉิงกุ้ยเหรินอดร้อนขึ้นมาไม่ได้ พยักหน้าเล็กน้อย “ขอบคุณ........”

ดวงตาสดใสของฉู่เนี่ยนซีกะพริบ สุดท้ายหน้ามืดสลบไปแล้ว

วินาทีที่หลับตา ได้ยินเพียงเสียงร้องอันอ่อนเพลียของฉิงกุ้ยเหริน จากนั้นก็คือใบหน้าอันงดงามและเต็มไปด้วยความห่วงใยของเย่เฟยหลี

........

ท้องฟ้าค่อยๆเข้าสู่ยามราตรี แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาจากหน้าต่าง จากเสียงเทียนที่สว่างเล็กน้อยทำให้ท่ามกลางความอ้างว้างมีความอบอุ่นเล็กน้อย