บทที่ 107 คุมเชิงกัน

ฉู่เนี่ยนซีฟังคำพูดของพวกเขา ก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้ว

ตอนที่เขาออกจากห้องนอนของซ่างกวนเย็น มีเพียงเย่เหลียงคนเดียว ตอนนั้นในห้องยังมีกลิ่นของยาเสน่ห์หลงเหลืออยู่ นางก็ใจดีเตือนเขาแล้ว ให้เขารีบออกไป

หากว่าเย่เหลียนจากไปหลังจากที่นางจากไป ก็ไม่มีทางโดนยาพิษ มิหนำซ้ำเขาเป็นท่านอ๋องคนหนึ่งก็ไม่มีทางอยู่ในห้องนอนของซ่างกวนเย็น ยกเว้น........

นางอดมองไปที่ฉู่หว่านเอ๋อร์ไม่ได้ นอกจากเย่เหลียนถูกคนขวางเอาไว้ ถ้าเช่นนี้แล้ว ฉู่หว่านเอ๋อร์ตอนนั้นก็อยู่ข้างนอก!

ดูแล้วฉู่หว่านเอ๋อร์คนนี้ก็ทุ่มสุดตัวแล้ว! กลับใช้วิธีแบบนี้อยู่เมืองปู้เย่ต่อ มิหนำซ้ำยังเข้าไปในจวนอ๋องเหลียงอย่างราบรื่น เพียงแค่......ซ่างกวนเย็นนี่เป็นสะพานให้คนอื่นเสียแล้ว!

ฉู่หว่านเอ๋อร์ถูกสายตาของนางมองจนเสียวสันหลัง แต่ก็ยังแกล้งทำเป็นสงบสติ จากนั้นก็สีหน้าน่าสงสาร “อ๋องหลี ไม่ใช่อย่างที่ท่านคิด ตอนนั้นข้าแค่อยากมาดูว่าพี่พระชายาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วหรือยัง ถึงได้เข้าไป แต่ตอนนั้นเห็นเพียงอ๋องเหลียงอยู่ ดังนั้นก็พูดกันไปหลายประโยค แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกเวียนหัวเร่าร้อน เรื่องที่เกิดหลังจากนั้น หว่านเอ๋อร์ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร.......”

พูดไป ฉู่หว่านเอ๋อร์น้ำตาไหลพราก ดึงเสื้อบนตัวแน่น ท่าทางเหมือนทนรับเรื่องน่าสงสารอย่างมาก!

คิ้วที่ขมวดแน่นของซ่างกวนเย็นคลี่คลายออกทันที จากนั้นก็สีหน้าสงสัย “ออ? อ๋องเหลียนอยู่ในห้องของเย็นเอ๋อร์? แต่หม่อมฉันจำได้ว่า พี่สาวเปลี่ยนเสื้ออยู่ในตำหนัก.......นี่........”

ซ่างกวนเย็นยิ่งพูดยิ่งรู้สึกแปลก ทันใดนั้นก็ปิดปากไว้ สีหน้าหวาดกลัว

ฉู่เนี่ยนซีมองดูท่าทางแกล้งทำเป็นอ่อนโยนเสแสร้งของนาง อดขึงตาใส่นางไม่ได้ “แต่ไหนแต่ไรมาข้าทำอะไรคล่องแคล่ว แค่เปลี่ยนเสื้อไม่ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่! ตอนที่ข้าเตรียมจะออกไป ก็เจออ๋องเหลียงพอดี ด้วยฐานะแล้ว ก็แค่ทักทายแล้วก็จากไป!”

“เป็นเช่นนี้จริงหรือ? แต่ฟังคำพูดของน้องหว่านเอ๋อร์ พวกเขาสองคนกลับเหมือนถูกวางยาพิษ!” ซ่างกวนเย็นพูดขึ้นอีกครั้ง

เย่เหลียงมองซ่างกวนเย็นด้วยสีหน้าเย็นชา รอบตัวเต็มไปด้วยความโหดร้าย

ผู้หญิงอย่างซ่างกวนเย็นคนนี้ ตอนนี้จะหลอกใช้ข้าโค่นล้มฉู่เนี่ยนซีเหรอ!

คิดมาถึงบนหัวเขา นี่มันช่างใจกล้าเกินไปแล้ว

แต่ว่า........เย่เหลียนก็มองไปที่ฉู่เนี่ยนซีอีกครั้ง เห็นเพียงสายตานางเต็มไปด้วยความเรียบเฉย สายตานี้อดทำให้เขาเต็มไปด้วยความอยากพิชิตในขึ้นมาอีก

หากทำให้เย่เฟยหลีสงสัยฉู่เนี่ยนซี อาจจะมีผลลัพธ์ที่ต่างกันก็ได้

“ข้าก็แค่เดินผ่านพอดี เจอผู้ชายคนหนึ่งจากไปพอดี เป็นห่วงว่าเกิดเรื่องในห้อง นี่ถึงได้เข้าไปดู พอดีได้เห็น.......” พูดไป เขามองไปที่ฉู่เนี่ยนซี “เห็นนางกำลังดื่มชาพอดี”

“แต่ว่า......พวกเราสองคนไม่ได้มีคำสนทนาอะไรมากจริง น้องสะใภ้ก็จากไปแล้ว! สำหรับหลังจากนั้นพวกเจ้าก็รู้แล้ว”

“ออ.......ใช่แล้ว! ผู้ชายคนนั้นก็คือคนนี้!” พูดไป เย่เหลียนมองชายฉกรรจ์ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น แล้วก็ชี้ จากนั้นก็มองไปที่ฉู่เนี่ยนซีอีกครั้ง “อันนี้เจ้าต้องอธิบายหน่อยว่าคนคนนี้คือใคร”

สายตาทั้งหลายมองไปที่ชายฉกรรจ์ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าฉู่เนี่ยนซีปกติยักคิ้วเล็กน้อย “คนนี้ไม่รู้จัก เกรงว่าอ๋องเหลียงท่านดูผิดแล้ว! บางทีคนอาจจะออกไปจากห้องอื่นก็เป็นไปได้ มิหนำซ้ำ ในเรือนนี้มีผู้ชายแปลกหน้าปรากฏตัว เรื่องนี้ต้องถามพระชายารองซ่างกวนแล้ว เพราะว่าเรือนเป็นของนาง”

ฉู่เนี่ยนซีนำเป้าหมายสายตาของทุกคนหันไปบนตัวของซ่างกวนเย็นสำเร็จ