บทที่ 19 กลิ่นหอมที่แปลกประหลาด

ซ่าวกวนเย็นเห็นว่านางอึ้งไปเลย ก็ขมวดคิ้วโดยสังเกตไม่ได้ จากนั้นพูดว่า"พี่สาวไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?ไม่งั้นเย็นเอ๋อร์......"

นางยังพูดไม่จบ เย่เฟยหลีที่อยู่ข้างหลังก็รู้สึกลำคอมีความหวานปรากฏ แล้วพ่นเลือดออกมาอย่างแรง!

หลายคนล้วนอึ้งไปเลย

ซ่างกวนเย็นรีบหันไปให้คนเชิญหมอหลวงมา

ฉู่เนี่ยนซีเดินหน้าไปสองก้าว จับชีพจรของเย่เฟยหลี และกั้นหายใจเอาไว้เพื่อตรวจสอบอย่างเงียบๆ

"พี่หลี เจ้าเป็นอะไรหรือ?"น้ำตาของซ่างกวนเย็นหลั่งไหลลงทันที น้ำเสียงยังมีความสั่นอยู่ในนั้น

ลักษณะนั้นดูเสียใจมาก แต่ยังมีความบรรลุผลปรากฏอยู่ในสายตา

เหลียงหยวนก็ขมวดคิ้วอย่างแน่น สายตามองไปทางฉู่เนี่ยนซี เห็นว่านางยังคงใจเย็นเหมือนเดิม อดไม่ได้ที่จะถามว่า"พระชายา นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

ฉู่เนี่ยนซีตอบว่า"ชีพจรของเขา......"

ยังไม่ทันรอนางพูดอะไร หมอหลวงมาถึงอย่างเร่งรีบ หลังจากตรวจเช็คให้เย่เฟยหลีแล้ว ขมวดคิ้วอย่างแน่น นานมากถึงพูดว่า"ชีพจรของฝ่าพระบาทเลื่อนลอย สาเหตุที่อาเจียนเลือดออกมาก็เป็นเพราะว่าชีพจรไม่มั่นคงทำให้เกิดการแน่นหน้าอก"

ซ่างกวนเย็นจับมือของเย่เฟยหลีไว้อย่างแน่น เหมือนจะร้องไห้"อันตรายถึงชีวิตหรือเปล่า?"

หมอหลวงแก่ลูบคราวของตัวเอง ไม่ได้ตอบโดยตรง แต่กลับหันมองไปทางฉู่เนี่ยนซี ถามว่า"ผลายวันนี้พระชายาเป็นคนฝังเข็มให้ฝ่าพระบาทหรือเปล่า?ใช้วิธีการฝังเข็มที่ไม่ได้บันทึกเลยไหมพ่ะย่ะค่ะ?"

"ใช่"

"พระชายาเคยมีประสบการณ์รักษาโรคให้คนหรือเปล่า?"

"มีหรือเปล่าสำคัญหรือ?"

หมอหลวงแก่ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม"ขอร้องให้พระเชษฐาอย่าฝังเข็มให้ฝ่าพระบาทอีกเลยพ่ะย่ะค่ะ!ข้าใช้เข็มมาหลายปี ไม่เคยเห็นวิธีฝังเข็มที่แปลกประหลาดและอันตรายเช่นนี้ หากฝ่าพระบาทเกิดอะไรขึ้นมา พระชายาคงรับผิดชอบไม่ได้......"

"เจ้าไม่เคยเห็น ก็ควรจะเรียนรู้ แต่ไม่ใช่ว่ามาเถียงข้า"น้ำเสียงที่เย็นชาของฉู่เนี่ยนซีมีความโหดเหี้ยมด้วย ขัดจังหวะการพูดของเขาอย่างไม่เกรงใน

"ชีพจรของฝ่าพระบาทเลื่อนลอยก็จริง แต่หัวใจของเขาได้รับผลกระทบอะไรหรือเปล่าล่ะ?คนที่โดนพิษนั้นต้องดูที่หัวใจ ถึงแม้ชีพจรจะมั่นคงขนาดไหน หากพิษเข้าไปในปอดหรือหัวใจ จะยังมีโอกาสช่วยได้อีกหรือเปล่าล่ะ?"

สีหน้าของหมอหลวงแก่แดงไปเลย ตวาดว่า"นี่......"

ฉู่เนี่ยนซีหัวเราะเย็นชาออกมา"ใช้แค่ชีพจรเท่านั้นก็มาใส่ร้ายข้าที่นี่ ถ้าเป็นเช่นนี้งั้นเจ้าไปรักษาคนตายเลยดีกว่าไหม ชีพจรของคนตายมั่นคงที่สุดแล้ว!"

พูดจบ นางก็ขี้เกียจไปสนใจหมอหลวงที่โมโหอยู่ หยิบเข็มเงินและเดินขึ้นไปข้างหน้า แต่กลับถูกเหลียงหยวนห้ามเอาไว้

"เจ้าจะห้ามข้าหรือ?"ฉู่เนี่ยนซีหงายหัว น้ำเสียงราบเรียบแต่มีอำนาจบารมีในตัว

เหลียงหยวนขยับปาก เหมือนจะพูดอะไร แต่กลับเห็นว่าซ่างกวนเย็นหันไปทางนางอย่างน่าสงสาร ร้องไห้และพูดว่า"พระชายาเพคะ ถึงแม้ปกติท่านอ๋องไม่ค่อยสนใจเจ้าเท่าไหร่ แต่ยังไงเขาก็เป็นสามีของเจ้านะ!"

"เขาเป็นสามีของข้า แต่ก็เป็นสามีของเจ้าด้วย"ฉู่เนี่ยนซีมองนางไว้ และพูดทีละคำ