บทที่ 22 ฆ่าปิดปาก

อยู่ๆนางก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เหลือบตามองไปทางหยูตง

องครักษ์ใหม่สี่คนที่อีหญิงนี่พามานั้น มีอำนาจในยุทธภพหรือ?

เกิดความวิงเวียนขึ้นมาอีก เย่เฟยหลียกมือไปจับหน้าผาก ระงับความไม่พอใจและถามว่า"ข้าให้โอกาสครั้งสุดท้ายแก่พวกเจ้า พูดมาตรงๆ!"

พอเห็นว่าเขาโกรธขนาดนี้ คนที่วางยาใส่ก็รีบคลานไปข้างหน้า พยายามไปจับมุมเสื้อของเย่เฟยหลีเพื่อที่จะขอร้อง พร้อมตะโกนพูดว่า"ท่านอ๋องโปรดตัดสินให้ข้าน้อย!ตัดสินความเป็นธรรมให้ข้าน้อยพ่ะย่ะค่ะ!"

"ห้ามเขาเอาไว้!อย่าให้เขาไปโดนท่านอ๋อง!"ซ่างกวนเย็นตบโต๊ะและลึกขึ้นมา ฉวยโอกาสที่ยุ่งเหยิงอยู่ก็ใช้สายตาสะกิดกัวเสี่ยว

กัวเสี่ยวรีบเดินหน้าขึ้นไป ดึงเขาออกไปพร้อมกับองครักษ์หลายคน ตวาดว่า"ช่างบังอาจนัก!"

"ครอบครัวของข้าน้อยล้วนเป็นตัวประกัน ข้าน้อยไม่มีวิธีอื่นแล้วถึง......"

กัวเสี่ยวฉวยโอกาสที่จุดสนใจของทุกคนล้วนอยู่ในสถานการณ์ที่ยุ่งเหยิงนี้ ก็ใช้นิ้วมือแตะไปที่จุดบางจุดของคนนี้อย่างแรง

เห็นแต่คนนี้เบิกตากว้าง มีฟองน้ำลายออกมาจากปาก และเซล้มลงไปในท่ามกลางการจับคลุมขององครักษ์หลายคน และไม่สามารถตื่นมาได้อีก

"เกิดอะไรขึ้น!"ซ่างกวนเย็นถอยลงไปก้าวหนึ่ง และรับตวาดออกมา

กัวเสี่ยวทำเป็นเอามือไปลองลมหายใจของเขา และส่ายหน้า"น่าจะได้กินยาพิษมาล่วงหน้า พิษกระจายไปทั่ว ตายไปแล้ว"

เห็นว่าเพื่อนร่วมทีมกลายเป็นสถานการณ์แบบนี้ เจ้าของร้านหญ้าเงาหยกหวาดกลัวจนใจหายไปหมดแล้ว รีบกราบใส่พื้น พูดไปด้วยร้องไห้ไปด้วย"ข้าน้อยเคยได้เคยคนนี้เพียงครั้งเดียวเองเท่านั้น!ข้าน้อยไม่รู้จักเขา!ท่านอ๋องโปรดตรวจสอบให้ชัดเจน!"

สถานการณ์นี้ยุ่งเหยิงไปหมด มีเพียงฉู่เนี่ยนซีถอยไปข้างๆ พิงอยู่กับฉากกั้นครุ่นคิดอะไรอยู่

แผนของซ่างกวนเย็นวางแผนได้รีบร้อนเกินไป มีช่องโหว่บางอย่างสามารถหลีกเลี่ยงได้ อาจจะเป็นเพราะกลัวว่านางในฐานะพระชายารักษาเย่เฟยหลีได้จริงๆ กลัวฐานะและชื่อเสียงของนางล้วนยกระดับขึ้น ดังนั้นเลยรีบร้อนไปหน่อย

คนที่มีความสัมพันธ์โดยตรงกับซ่างกวนเย็น คงมีแต่คนวางยาที่ตายไปแล้ว

ดังนั้นนางน่าจะหลอกให้เขากินยาก่อน และตกลงกับเขาว่าหลังจากเสร็จสิ้นเรื่องนี้จะเอายาถอนพิษให้เขา แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีพิรุธเร็วขนาดนี้ ดังนั้นเลยให้กัวเสี่ยวฉวยโอกาสไปแตะจุดของเขา ทำให้สารพิษแพร่กระจายจนทำให้เขาเสียชีวิต

หญ้าเงาหยกกระถางนั้นซ่างกวนเย็นไม่ใช่คนที่เอาไปวางแน่นอน ถึงแม้ตรวจสอบลงไป อย่างมากก็แค่ตรวจได้ว่าเป็นคนใช้คนไหนที่ใช้มือที่ได้แตะต้องชุมเห็ดเทศมาก่อน ไปจับหญ้าเงาหยกเท่านั้น และเรื่องนี้ก็จะจบลง......

รอบนี้ ถือว่าเสมอกัน

ฉู่เนี่ยนซีเงยหน้าขึ้นมา ถอนหายใจอย่างไร้เสียง

นางคิดไม่ถึงว่าซ่างกวนเย็นจะโหดร้ายขนาดนี้ อนาคตจะไม่สามารถประมาทแล้ว

ท่ามกลางความยุ่งเหยิง ซ่างกวนเย็นเดินมาถึงหน้าเย่เฟยหลีแล้วคุกเข่า"ข้าทำงานผิดพลาดเอง ถึงทำให้พี่สาวต้องโดนใส่ร้าย แต่เรื่องนี้ต้องตรวจสอบให้ถึงที่สุด ปล่อยไม่ได้เด็ดขาด!"

ผู้หญิงคนนี้เพื่อที่จะทำให้ตัวเองบริสุทธิ์ อย่างที่คิดก็จะตรวจสอบให้ถึงที่สุดอยู่ดี

เย่เฟยหลีนวดขมับด้วยความเหนื่อยล้า แต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยนขึ้นมา"ลุกขึ้นมาเถอะ เรื่องนี้โทษเจ้าหมดก็ไม่ได้"

พูดจบ เขาก็หันหน้าทองไปทางฉู่เนี่ยนซี นานมาก ถึงค่อยๆถามว่า"พระชายาคิดยังไง?"

ได้ยินเช่นนี้ ฉู่เนี่ยนซีก็หันหน้ามองไปที่นาง หัวเราะอย่างกับไม่มีจิตใจ"เจ้าจะให้ข้าคิดยังไงล่ะ?"

เย่เฟยหลีย้ายสายตาออกไป พืงไปข้างหลังเหมือนเหนื่อยแล้ว"เหลียงหยวน เรื่องนี้มอบหมายให้เจ้าไปทำ ข้าเหนื่อยแล้ว พวกเจ้าล้วนออกไป"

คนในห้องล้วนถอยลงไป ฉู่เนี่ยนซีเพิ่งจะจากไป ก็ถูกเขาเรียกเอาไว้"เจ้าอยู่ต่อ ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า"

ซ่างกวนเย็นหยุดเดิน เหลือบตาจ้องไปที่ฉู่เนี่ยนซีอย่างโหดร้าย แต่จนปัญญามีแต่ต้องก้าวออกจากเรือน

เดิมทีห้องที่ยังยุ่งเหยิงอยู่ ก็กว่าจะสงบลง

ฉู่เนี่ยนซีรอมานานมากก็ไม่ได้ยินเขาอ้าปาก เลยพูดตรงๆว่า"ซ่างกวนเย็นอาจจะไม่ใช่แบบที่เจ้าคิด"

เย่เฟยหลีมองไปทางนาง"เจ้าอยากจะพูดอะไร?"

"ครั้งก่อนที่เจ้าอาเจียนเลือดออกมา ชีพจรไม่มั่นคง ก็เป็นเพราะว่าซ่างกวนเย็นได้ทาก้อนหอมอย่างหนึ่งของซีจุ้นที่เป็นอันตรายต่อพิษบนร่างกายของเจ้า ถึงส่งผลให้เจ้าอาเจียนเลือดดำออกมา และยังมีหญ้าเงาหยกในครั้งนี้ ล้วนดูอันตราย แต่ตามความเป็นจริงแล้วไม่มีผลกระทบที่แท้จริงต่อเจ้า พิษที่เจ้าโดนนั้นเป็นพิษของซีจุ้น และตอนนี้ยังมีก้อนหอมของซีจุ้นปรากฏอีก......"

น้ำเสียงของเย่เฟยหลีเย็นชามาก ขัดจังหวะพูดของนางโดยตรง"ดังนั้นเจ้าหมายความว่า นางวางยาพิษใส่ข้าเพื่อใส่ร้ายเจ้าหรือ?"

ดวงตาของฉู่เนี่ยนซีเย็นชามาก ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวอะไรมาก"ข้าแค่บอกความคิดให้เจ้าเท่านั้น ส่วนเจ้าอยากจะทำอะไรนั่นเป็นเรื่องของเจ้าเอง แต่ตอนนี้ชีวิตของเจ้ามีผลต่ออนาคตของข้าด้วย ดังนั้นดีที่สุดเจ้าก็ตรวจสอบให้ชัดเจนเถอะ"

ระหว่างที่พูด นางก็ให้เสี่ยวเถาไปเอายาที่ต้มเสร็จใหม่ และวางไว้ข้างเตียงอย่างเงียบๆ ไม่พูดอะไรอีก

เย่เฟยหลีเห็นท่าทางที่เงียบๆของนาง ก็มีความคิดหลายอย่างพาดผ่านในใจ