บทที่ 26 กินเหล้าแทนเย่เฟยหลี

ฉู่เนี่ยนซีสังเกตพฤติกรรมของทั้งสองคน ถึงแม้นางไม่ได้มีฝีมือการต่อสู้ที่เก่งอย่างเย่เฟยหลี หูถึงได้ยินได้ไกล แต่ตั้งแต่ที่นางรักษาพี่ชายและเย่เฟยหลีแล้ว ช่องว่างก็ยกระดับขึ้น ประสาทสัมผัสของตัวเองในตอนนี้เหนือกว่าคนธรรมดาไปแล้ว

ดังนั้นการสนทนาของทั้งสองคน นางฟังได้อย่างชัดเจน

นี่ทำให้นางอึ้งเล็กน้อย หรือว่าเขาตรวจสอบได้แล้วว่าคนที่ลอบสังหารคือเย่เหลียน?หรือว่านี่เป็นเพียงแค่การทดลอง?

แต่ดูจากความรังเกียจและความเป็นศัตรูของอ๋องเหลียนต่อเย่เฟยหลี เกรงว่าทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้จริงๆ

เย่เหลียนแค่อึ้งสักครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มอย่างแจ่มใสกว่าเดิม"น้องสามพูดอะไรเนี่ย?พี่สองฟังไม่รู้เรื่องเลย?"

เย่เฟยหลีเห็นเขาทำเป็นไม่รู้เรื่อง ก็ไม่ได้โกรธอะไร ถอยหลังลงไปสองก้าวโดยตรง น้ำเสียงใจเย็นมาก"สิ่งที่ข้าพูดนั้นหมายถึงอะไร พี่สองรู้อยู่แก่ใจก็พอ"

เย่เหลียนยักไหล่ จากนั้นมือที่ถือแก้วเหล้านั้นยกสูงขึ้นมาหน่อย"ดูเหมือนว่าน้องสามไม่ยอมไว้หน้าพี่ชายเลยนะ?"

พูดขู่ขนาดนี้ คนรอบข้างล้วนหายใจเข้าลึกๆ

คนที่ไม่ชอบเย่เฟยหลีในปกติล้วนเริ่มดูสนุกกัน อยากให้เย่เหลียนสามารถเหยียบเย่เฟยหลีให้แรงๆทีหนึ่ง

ริมฝีปากของเย่เฟยหลีขยับ กำลังคิดจะพูดอะไร แต่กลับเห็นว่าร่างกายของฉู่เนี่ยนซีค่อยๆเดินมาถึงหน้า เทเหล้าแก้วหนึ่งให้ตัวเอง และค่อยๆพูดว่า"ร่างกายของสามีข้ายังไม่ได้หายดีอย่างสิ้นเชิง เหล้าแก้วนี้ขององค์ชายสอง น้องสะใภ้กินแทนเพคะ"

พูดจบ นางก็เก็บความน่าสงสารที่โดน"ตบหน้า"ในเมื่อกี้นี้กลับมา ใช้แขนเสื้อปกปิดปาก แล้วกินเหล้าดีกรีสูงในแก้วลงไปหมด จากนั้นคว่ำแก้วไวน์เปล่าลง สะกิดให้เย่เหลียน

การกระทำนี้ไหลลื่นและไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่ง

การกระทำนี้ทำให้เสียงซุบซิบในรอบข้างดังกว่าเดิมอีก

"พระชายาหลีคนนี้......สามารถปรับตัวเข้ากับทุกสถานการณ์เลยจริงๆ"

"ถ้าเจ้าไม่พูดข้าก็ลืมไปแล้วนะ นี่คือลูกสาวของเฉิงเซี่ยงเลยนะ ก่อหน้านี้ข้านึกอยู่ตลอดว่านางเป็นคนที่เย่อหยิ่ง แต่คิดไม่ถึงว่าไม่ได้เจอมาหลายเดือน นางเหมือนแตกต่างกับเมื่อก่อนนะ?"

"ช่างมันเถอะ ยังไงข้าก็รู้สึกว่าหญิงขี้เหร่คนนี้......ไม่ใช่ พระชายาอ๋องหลีคนนี้ ดีกว่าเจี่ยงเส้าหยุนในเมื่อกี้หน่อยนึง"

......

เย่หลีเหล่ตามองนาง ถึงแม้เขาไม่ค่อยคุ้นเคยกับฉู่เนี่ยนซีคนนี้ แต่ได้ข่าวมาว่าพระชายาของเจ้าสามเป็นแค่หญิงโง่ๆที่รู้แต่ตามอยู่ข้างหลังเขาไปวันๆ

แต่พอดูจากตอนนี้แล้ว เขารู้สึกว่าข่าวลือเชื่อไม่ได้เลย

รอยยิ้มของเย่เหลียนเก็บลง ตอบอย่างเย็นชา"คิดไม่ถึงว่าพระชายาของน้องสามจะเป็นนิสัยแบบนี้ สนุกจริงๆ ดูเหมือนว่าข่าวลือเชื่อไม่ได้จริงๆเลย"

สายตาที่เขามองฉู่เนี่ยนซีนั้น ราวกับหมาป่าที่มองเหยื่อ ดูบ้าคลั่งและเย่อหยิ่ง

เย่เฟยหลีขมวดคิ้ว ยื่นมือดึงฉู่เนี่ยนซีกลับมา

"อุ้ย นี่มันพี่สองนี่เอง?"

อยู่ๆเย่ฉงเซิ่งที่กินเหล้าจนเมาไปแล้วก็เดินออกมาอย่างทันเวลา ดึงเย่เหลียนเอาไว้ และพูดด้วยรอยยิ้ม"มาเลย พี่สองอยากกินเหล้าก็หาข้าสิ ตอนเด็กๆข้าจะชอบขโมยเหล้าของเจ้าเป็นประจำ เจ้ายังจำได้ไหม ตอนอายุสิบสามเรา......"

สมชื่อที่เป็นคนคุยเก่งจริงๆเลย เย่ฉงเซิ่งจับเย่เหลียนไว้และไม่ปล่อยมือเลย ดึงเขาออกจากข้างๆของเย่เฟยหลี คำสนทนาของสองคนถูกเสียงดนตรีปิดบังไปส่วนใหญ่

ดวงตาที่เรียวยาวหันไปทางฉู่เนี่ยนซี เสียงทุ้มต่ำกว่าปกติ"เมื่อกี้เจ้าทำอะไรอยู่?"

ฉู่เนี่ยนซีทำเป็นใจเย็นมาก"นี่เป็นสิ่งที่เจ้าบอกข้าไม่ใช่หรือ ต้องระวังคำพูดและพฤติกรรม"

"การระวังคำพูดและพฤติกรรมก็คือให้เจ้ามากินเหล้าแทนข้าหรือ?"

"อยู่ข้างนอก หน้าตาของเจ้าก็คือหน้าตาของข้า ข้าแค่คำนึงถึงหน้าตาของจวนอ๋องหลีและจวนฉู่เฉิงเซี่ยงเท่านั้น เจ้าอย่าคิดมาก และอีกอย่าง ถึงแม้พิษของเจ้าถอนออกมาแล้ว แต่บาดแผลยังไม่ได้หายดีหมด ถึงเวลานั้นหากแผลเก่าเป็นขึ้นมาใหม่อีกครั้ง คนที่ลำบากก็คือข้าอยู่ดี"