บทที่ 38 ออกหน้าให้ซ่างกวนเย็น

ซ่างกวนเย็นเช็ดซับน้ำตา เฟยจู้เอาชุดคลุมคลุมบนร่างกายนาง กล่าวพูดเกลี้ยกล่อมว่า“แม่นางอย่าเสียใจเลยเจ้าค่ะ บ่าวได้ยินมาว่าเมื่อคืนพระชายาย่างแกะดื่มเหล้าสำราญใจในจวน คาดว่าท่านอ๋องก็ไม่ค่อยได้เจอเหตุการณ์เช่นนี้บ่อยนัก พอได้ยินเสียงเลยไปดู ก็เลยถือโอกาสค้างคืนที่นั่นเจ้าค่ะ”

“ใช่สิ ถือโอกาส”

ซ่างกวนเย็นกำหมัดแน่น ปลายเล็บแทบจะจิกบริเวณฝ่ามือให้เลือดไหล กล่าวว่า“ความสนุกครึกครื้นนี้ ท่านพี่หลีเลยค้างคืนที่เรือนท่านพี่หญิง เดิมทีข้าเองก็อยากไป แต่รอความว่างเปล่าทั้งคืน ก็ไม่ได้มีคนมาแจ้งข้า ข้า…ข้าจะต้องทำอะไรผิด จนทำให้ท่านพี่หญิงไม่พอใจเป็นแน่”

เย่ฉงเซิ่งชะงักงันอยู่สักพักหนึ่งถึงได้สติกลับมา เมื่อคืนเย่เฟยหลีนอนอยู่บนเตียงซ่างกวนเย็นครึ่งค่อนคืน จากนั้นวิ่งไปหาพระชายาหลีหรือ?

ท่านพี่สามรู้สึกดีเช่นนี้กับฉู่เนี่ยนซีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เขาฟังเฟยจู้พูดอีกว่า“แม่นางจะต้องดูแลสุขภาพตนเองให้ดีนะเจ้าคะ พระชายากลั่นแกล้งแม่นางตลอด ไม่แน่วันนี้อาจจะหาสาเหตุอะไรมาหาเรื่องแม่นางก็ได้นะเจ้าคะ!”

ซ่างกวนเย็นรีบห้ามไว้ว่า”เฟยจู้ นางคือท่านพี่หญิง ข้าเป็นน้อง ข้าสามารถเข้ามาในจวนอ๋องหลีได้ก็เพราะท่านพี่หลีเอ็นดู เจ้าอย่ามาพูดลับหลังท่านพี่หญิงเช่นนี้เด็ดขาด นางเป็นพระชายา ส่วนข้าเป็นเพียงนางสนม จะต้องฟังการอบรมสั่งสอนของนางถึงจะถูก”

พอดีกับน้ำเสียงอันนุ่มนวลของนางวนรอบปลายประสาทของชายหนุ่ม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเย่ฉงเซิ่งผู้ซึ่งชอบสาวงาม พอนางพูดเช่นนี้ เย่ฉงเซิ่งยิ่งรู้สึกว่าไม่สมควรแทนนางเลย

สำหรับผู้ชายสำมะเลเทเมาทั้งวันเยี่ยงเขา เรื่องความรู้สึกเป็นสิ่งที่เขาเชี่ยวชาญ เย่ฉงเซิ่งรู้สึกว่าตัวเองดื่มซุปสร่างเมาได้ถูกเวลาจริงๆ หลังจากปลอบประโลมซ่างกวนเย็นแล้ว เขาสาวเท้าเดินไปทางห้องตำราของเย่เฟยหลี

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังออกไปไกลแล้ว เฟยจู้เลยทอดถอนใจอย่างโล่งอก แล้วหันไปพยักหน้าให้ซ่างกวนเย็น

ซ่างกวนเย็นรีบซับน้ำตา กลับไปที่ห้องตนเองกับเฟยจู้ นางกำหมัดแน่นกล่าวว่า“เฟยจู้ ข้าอยากจะเอากริชไปแทงนางให้ตายเสียจริงๆ แค่ฆ่านางได้ ข้าตายก็ตายตาหลับแล้ว!”

“แม่นางอย่าพูดคำอัปมงคลเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ!”เฟยจู้รีบเกลี้ยกล่อม“เมื่อคืนไม่ใช่ว่าเข้านอนเป็นเพื่อนแม่นางแล้วถึงไปหรือเจ้าคะ อีกอย่าง ไม่แน่บาดแผลอันยาวนานของท่านอ๋องอาจกลับมาเป็นใหม่ถึงได้ไปที่เรือนนั้น แม่นางอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง พิษที่ยังตกค้างอยู่ของเขาได้จัดการเรียบร้อยแล้ว ต่อให้บาดแผลเก่าอาการกำเริบก็แค่บาดเจ็บภายนอก เรียกหมอในจวนมาตรวจดู….”

เฟยจู้กัดเม้มริมฝีปากแน่น นางรู้สึกไม่พอใจแทนซ่างกวนเย็นที่ถูกกระทำแบบนี้จริงๆ แต่ปากกลับทำได้เพียงเกลี้ยกล่อมอย่างต่อเนื่องว่า“แม่นางอย่าร้องไห้เจ้าค่ะ ท่านอ๋องดีกับท่านมากเช่นนี้ คือมีความรักอยู่นะเจ้าคะ อีกอย่างท่านสวยงามขนาดนี้ อย่าดูถูกตัวเองเลยเจ้าค่ะ”

“ไม่ ไม่….เจ้าไม่เข้าใจ เจ้าไม่เข้าใจหรอก!”ซ่างกวนเย็นกวาดจอกน้ำชาบนโต๊ะลงพื้น เสียงเครื่องเคลือบแตกกระจุยกระจายดังชัดเจนออกมาด้านนอกในยามเช้า

เฟยจู้ไม่เข้าใจ คนอื่นต่างไม่เข้าใจ มีแค่ตัวซ่างกวนเย็นเองที่เข้าใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะนางขวางกระบี่นั่นแทนเย่เฟยหลีครั้งนั้น เย่เฟยหลีไม่มีทางที่จะสนใจอะไรนางมากมายหรอก และยิ่งไม่มีทางรับนางเข้าจวน ปฏิบัติกับนางอย่างนุ่มนวลเช่นนี้ด้วย

ซ่างกวนเย็นสายตาเย็นชานั่งอยู่ข้างเตียง ปอยผมหลุดรุ่ยลงมา สะท้อนให้เห็นความอึมครึมไร้ความสดใสในดวงตาคู่สวยของนาง

เย่เฟยหลีปฏิบัติกับนาง เพราะบุญคุณมากกว่ารัก

บุญคุณสามารถสร้างขึ้นมาได้ จนกระทั่งสามารถทำมันขึ้นมาให้มันเป็นจริงได้ แต่ความรักทำได้เพียงแสดงออกมาด้วยตนเอง ไม่สามารถปลอมแปลงขึ้นมาได้

แล้วหากเย่เฟยหลีรู้สึกดีกับฉู่เนี่ยนซีจริงๆ…..

ซ่างกวนเย็นหลับตาลง รู้สึกว่าความเกลียดชังเหมือนเข็มเหล่านั้นในมือฉู่เนี่ยนซี ทั้งเล็กทั้งละเอียดแทงเข้ามาที่หัวใจนาง