บทที่ 45 ข้าจะเป็นลูกน้องให้แม่นาง

“พอแล้วๆ ข้าว่า”ซ่างกวนเย็นพลิกมือมาตบนางเบาๆ ท่าทางจนปัญญา กล่าวอย่างนุ่มนวลว่า“เมื่อครู่…..”

นางเอาสิ่งที่เย่เหลียนกับฉู่เนี่ยนซีคุยกันบนงานเลี้ยงเมื่อครู่นี้มาพูดอีกรอบหนึ่ง โดยเฉพาะเรื่องเย่เหลียนพูดกับฉู่เนี่ยนซีว่าให้นางแยกทางแล้วจะเปลี่ยนการเรียกชื่อ และยิ่งแต่งเสริมเติมเรื่องมากขึ้น

ทันใดนั้นฉู่หว่านเอ๋อร์ก็เหมือนกับสิงโตบ้าคลั่ง กำหมัดแน่น กล่าวขึ้น“มีสิทธิอะไร! นางมีสิทธิอะไร! เป็นฉู่เนี่ยนซีอีกแล้ว เป็นนางอีกแล้ว”

“เจ้าอย่าตะโกน ด้านนอกมีคน เจ้าใจเย็นหน่อย”

“จะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร ข้าชอบท่านอ๋องเหลียนมาตั้งแต่เด็ก นางแย่งสิ่งของจากข้าไปมากมายแล้ว ตอนนี้ยังอยากจะแย่งท่านอ๋องเหลียนไปหรือ”

“เจ้าสวยกว่าฉู่เนี่ยนซีไม่รู้ตั้งกี่เท่า เหตุใดถึงไม่มั่นใจในตัวเอง บางที….บางทีท่านอ๋องเหลียนอาจเพียงแค่ไม่ถูกกันกับท่านอ๋องหลี ถึงได้เพิ่มความลำบากใจให้เขา”

ซ่างกวนเย็นพูดเกลี้ยกล่อมไม่หยุด ฉู่หว่านเอ๋อร์น้ำตาไหลพรากมองนาง ราวกับหาเสาหลักเจอ ถามด้วยน้ำเสียงอิดโรยว่า“จริงหรือ?”

“แน่นอน ถ้านางไม่ใช่พระชายาหลี คาดว่าท่านอ๋องเหลียนไม่ชายตามองนางอะไรขนาดนั้นหรอก แล้วยังจะจัดการนางทันทีด้วย ถึงอย่างไรวันนั้นก็อยู่บนท้องพระโรง นางเคยลบหลู่ท่านอ๋องเหลียน”

ฉู่หว่านเอ๋อร์ฟังคำพูดของนาง กำลังคิดอะไรบางอย่าง จากนั้นสายตาปรากฏความระมัดระวังกล่าวว่า“เหตุใดท่านถึงช่วยข้า?ถึงตอนนั้นข้าได้อภิเษกสมรสกับท่านอ๋องเหลียน ท่านก็เป็นคนจวนท่านอ๋องหลี แบบนี้ไม่เป็นผลดีต่อท่านเลย”

“ศัตรูของศัตรูก็คือมิตรสหาย เรื่องของผู้ชายระหว่างท่านอ๋องหลีกับท่านอ๋องเหลียนเกี่ยวอะไรกับเรา พวกเราสองคนมีศัตรูคนเดียวกันก็พอแล้ว คนที่เจ้าต้องการคือท่านอ๋องเหลียน ข้าต้องการตำแหน่งพระชายาหลี ศัตรูของเจ้าคือฉู่เนี่ยนซี ศัตรูข้าก็คือนางเช่นกัน”

ซ่างกวนเย็นพูดออกมาตามตรง ฉู่หว่านเอ๋อร์ก็ได้เบากังวลใจลง ใบหน้าปรากฎรอยยิ้มออกมา

“เป็นข้าที่คิดมากไป เช่นนั้นตอนนี้ข้าต้องทำอะไรบ้าง?”

“รอ รอโอกาส เพียงแค่พวกเราร่วมมือกัน เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ก็เอาถึงแก่ชีวิตละ”

ซ่างกวนเย็นพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความมาดร้ายทำลายคนอื่นสบสายตากันกับฉู่หว่านเอ๋อร์

อีกด้านหลังจากหมอเทวดาเฮ่อหลันออกมาจากเรือนของฉู่หว่านเอ๋อร์แล้ว ก็ไปที่ห้องโถงเพื่อไปพบฉู่เนี่ยนซี พูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องสำนักการแพทย์ที่นางพูดกับเขา

ภายใต้สายตาประหลาดใจของผู้คน ฉู่เนี่ยนซีได้ถูกเฮ่อหลันเชิญออกไปด้วยความเคารพ

ทั้งสองเดินมาถึงศาลาในสวนหย่อมด้านหลังจึงได้หยุดลง เฮ่อหลันกล่าวขึ้นก่อนว่า“แม่นางเนี่ยนซีข้าตอบรับคำร้องขอของท่าน แต่ข้าเหมือนกับท่านอาจารย์คือไม่ชอบการควบคุม เกรงว่าจะอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน”

“หมอเทวดาไม่ต้องกังวล ท่านแค่แขวนชื่อเท่านั้นเอง ไม่ต้องนั่งตรวจ ส่วนค่าตอบแทนของท่านจะได้ร้อยละสิบของรายได้ทั้งหมด”

สำนักการแพทย์ไม่เพียงแค่ตรวจรักษาโรคยังทำการค้ายาสมุนไพรด้วย เทียบกับร้านขายยาขนาดใหญ่ของสำนักการแพทย์ได้เลย ถ้าหากถึงสมัยหลัง ร้อยละสิบนี้จะถือว่าเป็นจำนวนมหาศาลไม่ถูกเลย

“เพียงแค่แขวนชื่อ? “หมอเทวดาแปลกใจ แต่นึกถึงทักษะทางการแพทย์ของฉู่เนี่ยนซีที่เหนือกว่าเขา การลงตรวจไม่จำเป็นต้องมีเขา ก็จะต้องรักษาโรคที่ซับซ้อนได้แน่นอน

พอนึกถึงตรงนี้ นัยน์ตาเขาเลยเปล่งประกายขึ้นมาทันที เขาลูบหนวดเครา กล่าวขึ้นอีกว่า“นี่ถือว่าเป็นหนึ่งในสามเงื่อนไขที่ข้าพนันแพ้ครั้งนั้นใช่หรือไม่?”

“แน่นอนว่าไม่นับ เนี่ยนซีไม่บังคับใคร”

“ได้!”หมอเทวดาเหมือนได้รับคำตอบที่ต้องการ ตบขาใหญ่ขึ้นทันที“ในเมื่อไม่ใช่หนึ่งในเงื่อนไข เช่นนั้นข้ามีข้อเรียกร้องหนึ่ง”

เห็นฉู่เนี่ยนซีไม่พูด เฮ่อหลันเลยกล่าวอย่างต่อเนื่องว่า“ข้าไม่ชอบตั๋วเงินตั้งแต่ไหนแต่ไรมา แน่นอนว่าไม่ได้ต้องการร้อยละสิบ สิ่งที่ต้องการคือตอนแม่นางรักษา เพียงอนุญาตให้ข้าอยู่ข้างกายก็พอ”

หมอเทวดาเฮ่อหลันกลัวว่านางจะไม่เห็นด้วย เลยกล่าวพูดอีกว่า“ถึงแม้เทคนิคทางการแพทย์ข้าจะสู้แม่นางไม่ได้ แต่ยังไงก็รักษามาหลายปี เป็นลูกน้องก็ย่อมได้”

หมอเทวดาท่าทางยืนหยัดแน่วแน่ ถ้าให้คนปกติทั่วไปเห็น จะต้องตกใจอ้าปากค้างแน่นอน คิดไม่ถึงว่าจะมีคนทำให้หมอเทวดาเฮ่อหลันที่มีชื่อเสียงยินยอมเป็นลูกน้องได้ แล้วแบบนี้คือยังเป็นการขอด้วยตนเองด้วย

ฉู่เนี่ยนซีก็จนปัญญา รีบหันมองบริเวณโดยรอบ แล้วรีบตอบรับ

“หมอเทวดาอยากจะดูก็ดู แต่ไม่ทราบว่าหมอเทวดารู้หรือไม่ว่าที่ไหนทำการค้ายาสมุนไพร ตอนนี้สำนักการแพทย์ต้องการยาสมุนไพรแต่ละชนิด”

“มีนั่นมันมีแหละ ที่นั่นน่าจะมียาทุกชนิดที่ท่านต้องการ แต่ที่นั่นอันตราย ไม่เพียงแค่มีพิษปกคลุม ยังมีอารักขาป้องกันอยู่ คนทั่วไปไม่สามารถเข้าได้”