บทที่ 51 ความฉลาดของแซ่ฉู่

เย่เฟยหลีเห็นเช่นนี้จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว มองไปยังฮองเฮาอย่างเย็นชา ฉู่เนี่ยนซีที่อยู่ข้างๆ ดึงเขาเล็กน้อย "ไม่เป็นไร"

ฉู่เนี่ยนซีเพิ่งจะพูดจบ ก็เห็นว่าฉู่เฉิงเซี่ยงที่ยืนอยู่ข้างๆ เป็นเวลานานจู่ๆ ก็คุกเข่าลง "ฝ่าบาท ฮองเฮา คิดทบทวนดูก่อนพ่ะย่ะค่ะ เป็นเพราะกระหม่อมค่อนข้างให้ท้ายบุตรสาว จึงทำให้นางเอาแต่ใจ ไม่รู้จักอะไรควรไม่ควรเช่นนี้ เลี้ยงดูแต่ไม่สั่งสอนเป็นความผิดของพ่อแม่ การเฆี่ยนห้าสิบทีนี้ให้มาลงที่กระหม่อมแทนเถิด ส่วนอ๋องหลี เป็นบุตรเขยที่กระหม่อมเลือกมาเอง ก็ให้มาลงที่กระหม่อมเช่นเดียวกัน การเฆี่ยนทั้งหมดหนึ่งร้อยที ให้เฆี่ยนมาที่ข้าเถิด"

ฉู่เนี่ยนซีได้ฟังเช่นนี้ก็หลุดหัวเราะ จึงรีบปิดปาก

ฉู่กุ้ยเฟยที่อยู่ข้างๆ ที่ร้อนใจมาก เห็นนางยังสามารถหัวเราะออกมาได้ ทันใดก็ตีนางด้วยความโกรธเคืองเล็กน้อย "เด็กคนนี้เจ้ายังหัวเราะออกมาได้อีกหรือ!"

ฉู่เนี่ยนซีไม่ได้อธิบาย บนใบหน้าก็รีบกลับมาเคร่งขรึมเหมือนเดิม

"นี่คือฉู่เฉิงเซี่ยงคิดที่จะอาศัยที่ตนมีอายุมากเป็นผู้อาวุโสหรือ! ไหนเลยฝ่าบาทกับข้าจะสามารถทำตามการใช้อำนาจคุกคามของเจ้าได้!" ฮองเฮาตบโต๊ะทันที และตะโกนออกไปด้วยความโกรธเคือง

"พอได้แล้ว! ทั้งหมดออกไปเถิด" ฮ่องเต้ตะโกนด้วยเสียงที่อ่อนแรง ทำให้พระตำหนักหย่างซินสงบลงมา

"ฝ่าบาทเช่นนั้นพวกเขา......." ฮองเฮาเห็นฮ่องเต้พูดเช่นนี้ จึงรีบกล่าวถาม

"นี่คือฮองเฮาอยากทำให้ทุกคนรู้ว่า เลี้ยงดูแต่ไม่สั่งสอนเป็นความผิดของพ่อแม่หรือ? หรือจะให้ฉู่เฉิงเซี่ยงตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้ถูกเฆี่ยนตีจริงๆ!" ถึงแม้ว่าเสียงฮ่องเต้จะไม่มีกำลัง แต่แสดงออกถึงความน่าเกรงขามที่ไม่อาจต้านทานได้ เขาพยายามระงับความหงุดหงิดภายในใจแล้วเอ่ยปากขึ้นอีกครั้งว่า "เพียงแต่........การเฆี่ยนสามารถหลีกเลี่ยงได้ แต่บทลงโทษยังคง.........."

"เสด็จพ่อ ซีเอ๋อร์สามารถทำให้เสด็จพ่อหายเป็นปกติได้เพคะ!" ฉู่เนี่ยนซีพูดตัดบทคำพูดของเขาได้ทันเวลา ล้อเล่นหรือเปล่า นางไม่อยากถูกลงโทษหรอกนะ

ถึงอย่างไรเรื่องที่นางมีทักษะทางการแพทย์ก็ไม่สามารถปิดบังได้อยู่แล้วอีกทั้งบ่อนพนันก็เปิดให้บริการตามปกติ อีกสองวันสำนักการแพทย์ก็จะเปิดบริการแล้ว เพียงแค่ส่งผลกระทบเข้าไป ถึงเวลานั้นนางก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่อย่างอกสั่นขวัญแขวนอีกต่อไป

"จริงหรือ? ซีเอ๋อร์ เช่นนั้นเจ้ารีบทำให้ฝ่าบาทเห็นเร็วเข้า!" ฉู่กุ้ยเฟยได้ยินเช่นนี้ อันดับแรกก็เอ่ยปากด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็ดึงนางไปยังข้างๆ ของฝ่าบาท

ฉู่เนี่ยนซีเดินตามนางไปยังตรงหน้าของฮ่องเต้ แล้วพูดด้วยเสียงเบาๆ ว่า "เดี๋ยวซีเอ๋อร์จะช่วยนวดหลังให้กับท่าน ตรงไหนเจ็บปวด รู้สึกเจ็บปวดอย่างไรให้บอกซีเอ๋อร์เพคะ"

ฮ่องเต้ได้ยินเช่นนี้ ก็กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นท่าทีที่ตั้งใจของฉู่เนี่ยนซี และความกังวลบนใบหน้าของฉู่เนี่ยนซีแล้ว เขาก็ระงับคำพูดในปาก อดทนต่อความเจ็บปวดและยืดตัวตรง

ฮองเฮาเห็นเช่นนี้จึงกำหมัดแน่น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ฮ่องเต้ก็ได้บอกเป็นนัยแล้วว่า ขืนนางพูดมากอีก ก็จะต้องพบกับความเกลียดชัง

หมอหลวงค่อนข้างมีอายุที่อยู่ข้างๆ เห็นการกระทำของฉู่เนี่ยนซี จึงรีบเดินเข้าไป "ช้าก่อนพระชายาหลี ฝ่าบาทเคล็ดขัดยอก และได้ทายาไปแล้ว ไม่สามารถกดนวดตามอำเภอใจได้ เช่นนั้นจะยิ่งเพิ่มอาการเจ็บปวด เกรงว่าจะทำให้พระวรกายได้รับบาดเจ็บพ่ะย่ะค่ะ"

"ทายาแล้ว แต่ยังไม่หาย เช่นนั้นก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่ายาของเจ้าใช้ไม่ได้ผล" ฉู่เนี่ยนซีกล่าวอย่างไม่รีบร้อน และมีสีหน้าไม่ใส่ใจ

"กระหม่อมอยู่ในสำนักหมอหลวงมากว่าสามสิบปี ถึงแม้ว่าจะเทียบกับหมอเทวดาเฮ่อหลันไม่ได้ แต่ความเชี่ยวชาญทางการแพทย์ในพระราชวังก็ไม่เป็นสองรองใคร..........."

"เช่นนั้นเพราะเหตุใดฝ่าบาทถึงยังไม่หายล่ะ?" ความไม่แยแสบนใบหน้าของฉู่เนี่ยนซี ในสายตาของหมอหลวงท่านนี้กลายเป็นการฉีกหน้าและดูถูก

นี่จึงทำให้ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเคืองในชั่วพริบตา แต่ถึงอย่างไรสถานะในที่นี้ของฉู่เนี่ยนซี เขาก็ไม่ควรที่จะกำเริบเสิบสาน จึงต้องอดทนต่อความโกรธเคือง

"นี่พระชายาหลีคิดว่านี่คือการติดเชื้อไข้หวัดธรรมดาทั่วไปหรือ? การที่ร่างกายได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงไหนเลยจะหายได้อย่างง่ายดาย หมอเทวดาเฮ่อหลันที่ข้าเคารพและศรัทธามาโดยตลอด ไม่คาดคิดว่าจะรู้จักกับคนที่ค่อนข้างแย่เช่นนี้"

ฉู่เนี่ยนซีชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชา สวมเครื่องแต่งกายเช่นนี้น่าจะเป็นหัวหน้าของสำนักหมอหลวง ไม่คาดคิดว่าจะมีความรู้น้อยเช่นนี้

"เจ้าแซ่อะไร?"

"อะไรนะ?" หมอหลวงแสดงสีหน้างุนงง

บนใบหน้าของฉู่เนี่ยนซีปรากฏความหงุดหงิดเล็กน้อย เหนื่อยมาทั้งวัน ตอนนี้นางเพียงแค่อยากจะจบสิ้นโดยเร็วและกลับไปนอน

"ฉันถามคุณว่า แซ่อะไร!"