บทที่ 60 หุบเขายามาร่วมแสดงความยินดีกับการเปิดกิจการ

"เจ้าเป็นเจ้าของของสำนักการแพทย์แห่งนี้หรือ? ยังอายุน้อยเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะทำสิ่งเหล่านี้ เจ้าต้องการเอาชื่อเสียงของหมอเทวดาเฮ่อหลันมาเที่ยวหลอกลวงต้มตุ๋นเสียมากกว่า!"

คนที่เป็นผู้นำคือชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่า สายตาเรียวยาวคู่นั้นเป็นประกาย

ในแววตาของฉู่เนี่ยนซีมีความเย็นชา คนคนนี้เข้ามาด้วยเจตนาไม่ดีเช่นนี้ เกรงว่าจะมาหาเรื่องโดยเฉพาะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมาทางไหน

"ท่านพูดเช่นนี้ ข้ามีสิทธิ์ที่จะนำเจ้ากล่าวฟ้องที่ศาลาว่าการ ว่าปล่อยข่าวลือสุ่มสี่สุ่มห้าและก่อเจตนาร้ายได้นะ"

ชายวัยกลางคนหรี่ตาลงอย่างคาดไม่ถึง ว่านางจะพูดคำพูดนี้อย่างสงบนิ่ง หลังจากตกตะลึง จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา : "หมอเทวดาเฮ่อหลันนี่เป็นคนอย่างไรกัน ถึงได้เชิญคนรุ่นหลังอย่างเจ้ามา มิหนำซ้ำยังมีฐานะนั่งตรวจในนี้ด้วย ช่างน่าขบขันเสียจริง"

เมื่อพูดคำพูดนี้ออกมา ทุกๆ คนราวกับว่ารู้สำนึกขึ้นมาก็ไม่ปาน เสียงวิพากษ์วิจารณ์จึงแพร่ไปทั่วท้องถนน

"ข้าก็ว่าอยู่ ว่าทำไมจู่ๆ หมอเทวดาเฮ่อหลันถึงจะมานั่งตรวจในสถานที่ที่ไม่มีชื่อเสียงเช่นนี้"

"ใช่สิ หากพูดว่าหมอเทวดาเฮ่อหลันเต็มใจจะออกไปรับคำปรึกษา เช่นนั้นเขาจะต้องไปที่หอชุบชีวิตที่อยู่ข้างๆ แล้ว"

"นั่นนะสิ นี่ ไม่ใช่ว่าเถ้าแก่จ้าวของหอชุบชีวิตพูดคุยกับสำนักการแพทย์เจ้าหอคนนั้นหรอกหรือ?"

"ข้าขี้เกียจสนใจแล้วว่าพวกเขาเป็นใคร คนคนนั้นทำตามระบบระเบียบ และยังคิดว่าเป็นของจริง ตอนนี้เสียเวลาไปมากแล้ว ข้าว่านะ ควรจะทุบสำนักการแพทย์ที่เหลวไหลอะไรนี่ทิ้งเสีย"

"ใช่ ทุบมันทิ้งเสีย! หมอเทวดาเฮ่อหลันถูกคนหลอกลวงคนนี้ทำให้ชื่อเสียงด่างพร้อย!"

......

ทันทีที่เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น หยูตงหยูซีเห็นเช่นนั้น ก็มาขวางอยู่ข้างๆ ฉู่เนี่ยนซี

คนที่สายตาเรียวยาวคนนั้น ก็คือหอชุบชีวิตเถ้าแก่จ้าว ฉับพลันบนใบหน้าก็มีความลำพองใจ หึ เพื่อแข่งขันกิจการกับเขา เขาได้บอกลูกน้องให้มาสังเกตการณ์ และเห็นว่าหมอเทวดาไม่เคยปรากฏตัวเลย ดังนั้นเขาจึงได้พาคนมาก่อกวน

ตอนนี้ สำนักการแพทย์แห่งนี้เกรงว่าจะต้องปิดก่อนเปิดเสียแล้ว

"ทุกๆ คนรอเดี๋ยว ฟังข้าก่อน" หอชุบชีวิตเถ้าแก่จ้าวโบกไม้โบกมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความองอาจผึ่งผาย "ข้าคือหมอท่านหนึ่ง และที่เกลียดที่สุดคือการที่ไม่เดินในเส้นทางที่ถูกต้องเช่นนี้ คนที่ใช้ชื่อผู้อื่นเพื่อให้ตัวเองได้รับผลประโยชน์ แต่อย่างไรเสียก็คืออาชีพเดียวกันสำนักการแพทย์ยังมีครอบครัวเล็กๆ อีกด้วย จึงทำให้เขาโลภในชื่อเสียงโชคลาภ เดินออกนอกลู่นอกทาง"

เถ้าแก่จ้าวพูดจบ ก็หยุดชั่วขณะ มองดูการแสดงออกของทุกๆ คน และกล่าวต่อว่า "ทุกๆ คนเพื่อเป็นการไว้หน้า ก็จะไม่ทำร้ายใคร ให้เขาปิดกิจการด้วยตนเองก็พอ! เพื่อเป็นการตอบแทน วันนี้หอชุบชีวิตจะให้ส่วนลด 10% เกี่ยวกับยาและการตรวจสำหรับทุกท่าน!"

"เถ้าแก่จ้าวเป็นคนดีจริงๆ เดิมทีสำนักการแพทย์แห่งนี้ต้องการแข่งขันกิจการกับเขา คาดไม่ถึงว่าเขายังจะใจกว้างเช่นนี้"

"นั่นนะสิ ข้าเห็นว่า ต่อไปนี้จะไปหาหมอหรือไปเอายา ก็จะไม่ไปที่ไหนแล้ว จะไปที่หอชุบชีวิตเท่านั้น!"

การพูดชื่นชมหอชุบชีวิตและการพูดกระทบกระเทียบสำนักการแพทย์นั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิง สายตาของฉู่เนี่ยนซีเย็นชา ราวกับดวงดาวที่อยู่ห่างไกล สวยงามแต่กลับเย็นไปถึงกระดูก

"เถ้าแก่จ้าวอาจจะจ้องมองที่นี่มาตลอดทั้งเช้า เพียงแต่นี่เป็นเวลาที่เหมาะสมจริงๆ ที่สามารถปลุกปั่นทุกๆ คนได้ และยังสามารถดึงภาพลักษณ์ของคนใจบุญสุนทานได้ด้วย!"

ฉู่เนี่ยนซีมองเขา และพูดทีละถ้อยทีละคำ

เถ้าแก่จ้าวถูกพูดถึงเช่นนี้ เขายังคงไม่หวั่นไหว ยังคงมีใบหน้ายิ้มแย้ม และพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพและมีเหตุผลว่า "เจ้าพูดถึงอะไรกัน ข้าเห็นว่าเจ้าอายุไล่เลี่ยกับคนในครอบครัวหรอก จึงได้เข้ามาพูดเพื่อโน้มน้าว ข้าทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้เจ้าทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจ้ายังอายุน้อย และมีเวลาอีกมากที่จะแสวงหางานทำ ทำไมถึงได้มาเที่ยวหลอกลวงเช่นนี้ล่ะ"

"ข้าไม่ได้หลอกลวงใคร หมอเทวดาเฮ่อหลันมาถึงก็จะทราบเอง เพียงแต่ว่าท่านก็พูดถูกจริงๆ ว่าข้ายังอายุน้อย มีเวลาอีกมากที่จะไปแสวงหางานทำ เพียงแต่ว่า หากเถ้าแก่จ้าวไม่หาหมอเทวดามารักษาให้ดีๆ เกรงว่าจะมีเวลาอีกไม่มาก!"