บทที่ 77 คนที่คุณชายของข้าต้องการช่วยชีวิต แม้แต่ยมบาลก็เอาไปไม่ได้

“ท่านแม่! ท่านอย่าพูดอีกเลย! ท่านพ่อบอกแล้วว่ามีเพียงคุณชายซีเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้! ท่านกำลังทำร้ายท่านพ่อ!” จ้าวเฉิงฉายยิ่งได้ยินแม่พูดก็ยิ่งเกินไป ทำให้เขาทั้งร้อนใจทั้งกลัดกลุ้ม

เมื่อเห็นเขาพูดเช่นนี้ นางจ้าวก็หยุดชะงักชั่วคราว

อดกลั้นสีหน้าไว้ไม่อยู่ ในใจของนาง บุตรชายมีความกตัญญูมาตลอด ในตอนนี้ไม่คิดว่าจะพูดกับตนเองเช่นนี้ “เจ้าพูดอะไร ข้าทำร้ายท่านพ่อของเจ้าอย่างไร คนที่ทำร้ายท่านพ่อขอเจ้าคือลูกอกตัญญูเช่นเจ้า เจ้าไม่ไปขอร้องหมอเทวดาเฮ่อหลัน แต่กลับตามคุณชายน้อยผู้หนึ่งมา จะมีประโยชน์อะไร! ข้าเคารพนอบน้อมเช่นนี้เพื่อใคร หากไม่ใช่เพราะหวังว่าท่านพ่อของเจ้าจะหายโดยเร็ว!”

ในขณะพูด นางจ้าวก็รู้สึกผิดมากขึ้นเรื่อยๆ และน้ำตาไหลพราก

“แล้วก็ท่านพ่อของเจ้า หากไม่ใช่เพราะเงินที่ได้จากหอชุบชีวิตแต่ก่อน ถูกใช้เพื่อช่วยเหลือคนขอทานเหล่านั้นจนหมด ในตอนนี้คงไม่ต้องคิดที่จะขายทุกอย่างเพื่อจ่ายค่ารักษา”

“ข้าผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาด้วยกันกับเขา แต่ไม่เคยบ่นสักคำ เขาป่วย ข้าคิดหาหนทางที่จะรักษา เจ้าเป็นบุตรชาย แต่ตอนนี้กลับบอกว่าข้าทำร้ายท่านพ่อของเจ้า!”

“ชาติที่แล้วข้าไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้!”

นางจ้าวยิ่งพูดก็ยิ่งน้อยใจ จนกระทั่งท้ายที่สุดก็ตบต้นขาและร้องไห้โฮ

ฉู่เนี่ยนซีอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองนาง ที่แท้บ้านของเถ้าแก่จ้าวก็เป็นเช่นนี้ ช่วยเหลือขอทาน นึกไม่ถึงเลยว่าเถ้าแก่จ้าวจะมีด้านนี้ด้วย

เมื่อเห็นแม่เป็นเช่นนี้ จ้าวเฉิงฉายก็ตื่นตระหนกในทันที และรีบคุกเข่าลงข้างๆ แม่ “ท่านแม่ ลูกไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น! ลูกหมายความว่า......”

“นี่เป็นบ้านของเถ้าแก่จ้าวใช่หรือไม่” จ้าวเฉิงฉายยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงถามมาจากด้านนอกประตู ทันใดนั้นก็มีคนสองคนเดินเข้ามา

“นายท่าน! ในที่สุดก็หาท่านพบแล้ว คิดว่าเถ้าแก่จ้าวผู้นี้ บ้านจะเป็นจวนที่วุ่นวาย นึกไม่ถึงเลยว่าจะอาศัยอยู่ในสถานที่ห่างไกลเช่นนี้”

เมื่อหยูหนานเห็นฉู่เนี่ยนซี ดวงตาก็เป็นประกาย และบ่นไม่รู้จบ

ในขณะนี้ดวงตาของหมอเทวดาเฮ่อหลันเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา เมื่อนึกถึงการได้เห็นฉู่เนี่ยนซีรักษาอีกครั้ง เขาก็ไม่สามารถกดเก็บความดีอกดีใจได้

“ข้าเอายามาแล้ว ยังไม่เริ่มใช่หรือไม่”

เดิมทีสีหน้าของนางจ้าวดูทุกข์ใจ แต่เมื่อเห็นคนสองคนที่เข้ามา นางก็ตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง นางดูไม่แปลกใจเลยจนกระทั่งหมอเทวดาเฮ่อหลันพูดขึ้นมา

นี่คือ......หมอเทวดาเฮ่อหลัน......นางเคยเห็นภาพวาดของหมอเทวดาเฮ่อหลันในห้องหนังสือของสามี

นางตอบสนองด้วยความตื่นเต้น ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันตอบสนอง นางก็คุกเข่าลงตรงหน้าเขา “หมอเทวดาเฮ่อหลัน! ท่านได้โปรดช่วยสามีของข้าด้วย ได้โปรดช่วยสามีของข้าด้วยเถิด”

หมอเทวดาเฮ่อหลันมองไปยังหญิงที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา สีหน้าของเขาดูงุนงง “ฮูหยินจ้าว นี่มันอะไรกัน! คุณชายซีรับปากว่าจะรักษาเถ้าแก่จ้าวแล้วไม่ใช่หรือ?”

“นี่......คุณชายซี...... ” ฮูหยินจ้าวก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ในที่สุดก็นึกถึงสามีที่ยังคงนอนอยู่บนเตียง และใจเต้นแรงในทันที “แม้ว่าฝีมือการรักษาโรคของคุณชายซีจะสูงส่ง แต่สามีของข้าเป็นโรคประหลาด ท่านมากประสบการณ์ บางทีอาจจะเคยเห็นมาก่อน นี่จะไม่เป็นการช่วยประหยัดเวลาในการรักษาหรือ? หรือว่าต้องขอร้องให้หมอเทวดาเฮ่อหลันให้โอกาสสามีของข้าได้มีชีวิตอยู่”

จ้าวเฉิงฉายต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลัวว่าแม่จะคิดมาก จึงทำได้เพียงถอนหายใจและหันหลังกลับไป

ในที่สุดหมอเทวดาเฮ่อหลันก็เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น ความดีอกดีใจในตอนที่เข้าประตูมาหายไปอย่างไร้ร่องรอย และถูกแทนที่ด้วยความกลัดกลุ้มในทันที

ในโลกนี้มีคนน้อยมากที่ชื่นชมเขา ไม่ว่าจะเป็นฝีมือในการรักษาโรคหรือด้านอื่นๆ แต่ฉู่เนี่ยนซีเป็นเพียงคนเดียวที่ชื่นชมเขาทั้งในด้านของการปฏิบัติตัวและฝีมือในการรักษาโรค

ดังนั้นเขาจึงเคารพนางจากก้นบึ้งของหัวใจ และการเคารพนี้ไม่เกี่ยวกับอายุ และยิ่งเกี่ยวกับฐานะ!

“เจ้าหมายความว่าคุณชายของข้า ไม่คู่ควรที่จะรักษาสามีของเจ้าหรือ?”

หมอเทวดาเฮ่อหลันใช้คำว่าคุณชายของข้า ไม่ใช่คุณชายซี นี่หมายความว่าเขาอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของฉู่เนี่ยนซีโดยปริยาย