บทที่ 84 ในที่สุดก็ได้พบกัน

เขาค้นหาไปทั่วทุกห้องของชั้นสาม ในที่สุดก็หยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องสุดท้าย เขาถือขวดผงยาพิษไว้ในมือ และค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปจู่โจม

สิ่งที่ปรากฏในสายตาคือโต๊ะๆ หนึ่ง ภายในเป็นเตียงนอน และในขณะนี้ชายสวมชุดขาวคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง

ชายผู้นั้นผิวพรรณขาวผ่องดุจหยก ดวงตาทั้งคู่ปิดสนิท ขนตาราวกับพัดขนนกที่ทอดเงาใต้ดวงตา จมูกเป็นสัน และริมฝีปากสีแดงชมพู บอบบางราวกับผู้หญิง แต่ใบหน้าที่เชือดเฉือนกลับให้ความรู้สึกถึงความเป็นชาย

คนผู้นี้คือฉู่เนี่ยนซีที่ปลอมตัวเป็นชาย

ชายที่สวมผ้าคลุมหน้าจ้องมองไปยังฉู่เนี่ยนซีที่อยู่บนเตียงด้วยความตะลึง ในขณะที่กำลังหลงใหล ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความตกใจ

“ท่านแม่เจ้าใหญ่!”

เสียงพูดเบาๆ ด้วยความตกใจ ทำให้ฉู่เนี่ยนซีที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงรู้สึกงงงวย

แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ในตอนนี้ เข็มเงินหลายเล่มก็ปรากฏขึ้นในมือของนาง ในขณะที่คนผู้นั้นยังคงงุนงง เข็มเหล่านั้นก็แทงเข้าไปที่จุดฝังเข็มบนร่างของเขาอย่างมั่นคง

ทันใดนั้นคนผู้นั้นก็อ่อนแรงไปทั้งตัว จนทรุดตัวลงนั่งบนพื้น และมองไปทางฉู่เนี่ยนซีด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“เจ้าไม่ได้ถูกพิษ!”

ฉู่เนี่ยนซีปัดฝุ่นตามร่างกายออก ค่อยๆ ยืนขึ้นและมองไปยังคนที่นั่งอยู่บนพื้น พร้อมกับยกมุมปากขึ้น เผยให้เห็นความชั่วร้ายเล็กน้อย

“หากไม่บอกว่าข้าถูกพิษ พวกเราจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้หรือ?”

ในขณะที่ฉู่เนี่ยนซีพูด นางก็ก้มลงและค่อยๆ ยกผ้าคลุมหน้าขึ้นด้วยนิ้วอันเรียวยาวของนาง

“เจ้าไม่ใช่เขา!” เพียงแค่เห็นหน้าตาที่จิ้มลิ้มของคนผู้นี้ ดวงตาที่เปียกชื้นก็ฉายแววของความผิดหวัง

แน่นอนว่าฉู่เนี่ยนซีไม่เคยผิดพลาดเรื่องอารมณ์ในดวงตาและเสียงพูดเบาๆ ของนาง ในใจรู้สึกประหลาดใจ “เจ้ากำลังพูดถึงใคร?”

“ไม่มีใคร! เจ้ารีบปล่อยข้า คราวนี้เป็นข้าที่ประมาท เรามาเริ่มกันใหม่” ในระหว่างนั้น คนผู้นั้นทำหน้าตาบูดบึ้งด้วยใบหน้าที่มีเสน่ห์

ฉู่เนี่ยนซีเลิกคิ้วขึ้น ยืดตัวตรง ความเรียบง่ายก่อนหน้านี้ก็กลับมา และค่อยๆ เอ่ยปาก “ปล่อยเจ้าไปก็ได้ แต่......ทำไมผู้หญิงดีๆ เช่นเจ้าถึงจงใจหาเรื่องข้า? ข้าต้องรู้เหตุผล”

“ข้า......” ในเวลานี้คนผู้นี้ไม่สามารถพูดได้ชั่วขณะ ครุ่นคิดและน้ำตาไหลในทันที ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงอยู่แล้วก็ยิ่งอ่อนแรงเหมือนไม่มีกระดูก และฉวยโอกาสนอนลงบนพื้น กัดริมฝีปากเบาๆ ด้วยใบหน้าจิ้มลิ้มที่ท่าทีประจบสอพลอ “ไม่ใช่ว่าข้าเลื่อมใสศรัทธาคุณชายซีมานานแล้ว เพียงแค่อยากได้รับความสนใจจากคุณชายด้วยวิธีนี้”

“โอ๊ย~ บ่าวปวดเมื่อยขามาก~” ในขณะพูด คนผู้นั้นก็พยายามชูมือขึ้นมาอย่างอ่อนแรง ลูบขาของตัวเอง จากนั้นก็หว่านเสน่ห์ด้วยท่าทางเขินอาย “คุณชายไม่มาช่วยข้าหรือ? บนพื้นนี่หนาวจัง!”

ทุกการเคลื่อนไหวของคนผู้นี้ล้วนเซ็กซี่ และน้ำเสียงก็ยิ่งทำให้คนรู้สึกอ่อนระทวย

หากเป็นคนธรรมดา อาจจะต้องทำตามคำขอของนางตั้งนานแล้ว แต่ฉู่เนี่ยนซีเป็นใคร ไม่ต้องพูดถึงว่าตัวนางเองเป็นหญิง เดิมทีก็ไม่มีทางที่จะถูกผู้หญิงล่อลวง

ต่อให้ผู้ที่อยู่ตรงหน้าฉู่เนี่ยนซีในตอนนี้จะเป็นผู้ชาย เช่นชายรูปงามอย่างเย่เฟยหลีที่นางต้องเผชิญตลอดทั้งวัน นางก็ไม่มีทางถูกล่อลวง

ฉู่เนี่ยนซีนั่งอยู่บนเตียงอย่างสงบนิ่ง และดูการแสดงของนาง แม้ว่าจะทอดถอนใจกับใบหน้าที่ทำเป็นจิ้มลิ้มของนาง แถมยังหว่านเสน่ห์ออกมาได้อย่างเต็มที่อีกด้วย แต่ใบหน้ายังคงพูดด้วยความเมินเฉย “ใบหน้าอันจิ้มลิ้มของแม่นาง หากแสดงความน่าเอ็นดูความน่ารัก บางทีข้าอาจจะใจอ่อน แต่ตอนนี้เจ้าเป็นเช่นนี้ ไม่เหมาะกับใบหน้าของเจ้าเลยจริงๆ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของคนผู้นั้นก็แข็งทื่อในทันที จากนั้นเมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของเขา ความรู้สึกคับแค้นใจก็แล่นเข้าสู่หัวใจและร้องไห้ออกมา

ฉู่เนี่ยนซีตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และปล่อยแขนที่กอดอกลงในทันที ลุกขึ้นยืนและเดินไปหานางด้วยความตื่นตระหนก “เจ้าร้องไห้ทำไม! ข้าเพิ่งเปิดสำนักการแพทย์แห่งนี้ได้ไม่นาน ก็ถูกเจ้ากระทำการเช่นนี้ คนที่ควรร้องไห้ควรเป็นข้าถึงจะถูก”