บทที่ 86 เที่ยวทะเลสาบ

“ข้าโตขนาดนี้แล้ว ยังจะให้ตัวเองหายได้อีกหรือ!” เหยียนตั่วทำหน้าบูดบึ้งด้วยความไม่พอใจ

“มิใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ เพียงแต่ที่นี่ไม่ใช่เมืองปู้เย่ที่นายท่านคุ้นเคย หากพบคนไม่ดีจะทำอย่างไร”

“คนไม่ดี? จะทำอะไรข้าได้?” เหยียนตั่วเลิกคิ้วและอดไม่ได้ที่จะเบะปาก “เอาล่ะ ข้าเพียงแค่อยากรู้ว่าพี่ชายมอบลูกหลงเสียนให้ผู้ใด ในตอนนี้รู้แล้ว และกลับมาแล้วไม่ใช่หรือ? ไปกันเถอะ”

ในขณะพูดเหยียนตั่วก็เดินนำไปข้างหน้า สาวใช้หลายคนต่างมองหน้ากันและรีบตามไป

จากการรับปากของเหยียนตั่ว สำนักการแพทย์จึงกลับมาเปิดทำการอย่างเป็นทางการ เถ้าแก่จ้าวอาการดีขึ้นหลังการรักษา เนื่องจากเขานึกถึงบุญคุณของฉู่เนี่ยนซีอยู่เสมอ ดังนั้นจึงรีบปิดหอชุบชีวิตและมาช่วยงานที่สำนักการแพทย์

และการกระทำนี้ นำประเด็นพูดคุยมากมายมาสู่ประชาชน

ทางด้านเย่ฉงเซิ่ง ตั้งแต่ออกจากสำนักการแพทย์และไปที่จวนอ๋องหลี เขาก็เริ่มศึกษาเล่าเรียนอย่างจริงจัง การเปลี่ยนแปลงของเขาทำให้ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และคนในราชวงศ์ต่างชำเลืองตามอง หลังจากสอบถามก็รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดของซีซานเชิง ทำให้ฝ่าบาทอดไม่ได้ที่จะเริ่มสนใจซีซานเชิง

ส่วนทางด้านเย่เฟยหลี ฉู่เนี่ยนซีจะไปรักษาและทำแผลให้เขาทุกวัน ประกอบกับสาเหตุทางร่างกาย ดังนั้นเวลาในการฟื้นตัวจึงสั้นกว่าที่คาดไว้

และจะสามารถเคลื่อนไหวได้ตามปกติภายในสิบวัน ขอเพียงไม่ใช้กำลังภายในและใช้แรง โดยพื้นฐานแล้วไม่มีปัญหาร้ายแรง แต่ยังคงต้องกินยา

วันนี้ฉู่เนี่ยนซีมาส่งยาตามปกติ ทันทีที่มาถึงลานบ้าน นางก็พบกับซ่างกวนเย็น

“ท่านพี่ มาส่งยาให้ท่านอ๋องหรือเพคะ?”

ฉู่เนี่ยนซีมองไปที่ยาในมือ และอดไม่ได้ที่จะกลอกตา ยาถ้วยใหญ่ขนาดนี้ไม่เห็นหรือ? แล้วยังจะถามอีก? พยายามจะหาเรื่องคุย

“ไม่ใช่ ข้ามาส่งอาหาร!”

ฉู่เนี่ยนซีกล่าวอย่างเย็นชา พูดจบก็ตรงไปที่ห้องบรรทมของเย่เฟยหลี

รอยยิ้มบนใบหน้าของซ่างกวนเย็นดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย แต่ก็ยังขวางอยู่ตรงหน้านาง “ท่านพี่ เอายามาให้ข้าเถิด วันนี้ท่านอ๋องบอกว่าจะพาเย็นเอ๋อร์ไปล่องเรือเที่ยวทะเลสาบ ข้าจะได้นำยาเข้าไปด้วยพอดี”

ซ่างกวนเย็นมองนางด้วยสีหน้าลำพองใจ ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เย่เฟยหลีมักจะถามเย่ฉงเซิ่งว่าจะเอาใจผู้หญิงที่ชอบได้อย่างไร และถามเคล็ดลับมากมายจากเขา

เมื่อวานเย่ฉงเซิ่งบอกนางว่าเป็นเพราะก่อนหน้านี้ท่านอ๋องคิดว่านางเย็นชาเกินไป ดังนั้นจึงวางแผนว่าวันนี้จะไปล่องเรือเที่ยวทะเลสาบกับนาง

ด้วยเหตุนี้ วันนี้ซ่างกวนเย็นจึงแต่งตัวเป็นพิเศษและมาที่นี่แต่เช้า

ฉู่เนี่ยนซีตกตะลึง ความรู้สึกแปลกๆ ปรากฏขึ้นมาในใจ แต่ไม่นานนางก็ระงับไว้ได้ และมองไปที่นางอย่างเฉยเมย “ไม่ต้อง ไปเที่ยวทะเลสาบเป็นเรื่องของพวกเจ้า แต่หารเอายามาให้เป็นหน้าที่ของข้า”

ในขณะพูดนางก็ก้าวไปข้างหน้า โดยไม่สนใจซ่างกวนเย็น

แม้ว่าในใจจะไม่สบอารมณ์ แต่ยานี้จะให้นางเอาไปให้ไม่ได้ ถึงเวลานั้นหากใส่อะไรลงไป ก็คงยากที่จะอธิบายให้ชัดเจน

ถึงอย่างไรอาการบาดเจ็บส่วนใหญ่ของเย่เฟยหลีก็เป็นเพราะนาง

เมื่อมาถึงในห้องบรรทม เย่เฟยหลีก็กำลังนอนตะแคงอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพอใจ และมีผลไม้วางอยู่บนโต๊ะ ในขณะนี้เขากำลังถือหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ในมือ อ่านด้วยความสนใจอย่างมาก และพยักหน้าด้วยความเข้าใจเป็นครั้งคราว

ฉู่เนี่ยนซีก้าวไปข้างหน้า แต่เย่เฟยหลีไม่ได้สังเกต สีหน้าของนางเยือกเย็น และวางถ้วยยาลงบนโต๊ะโดยตรง

การเคลื่อนไหวนี้ทำให้เย่เฟยหลีตกใจ เมื่อเห็นคนที่มา ความตื่นตระหนกก็ฉายแววในดวงตา เขารีบลุกขึ้น ปิดหนังสือ เอามือปิดหน้าปกแล้ววางหนังสือไว้ข้างๆ

“อะแฮ่ม.....” เย่เฟยหลีไออย่างไม่เป็นธรรมชาติสองครั้ง

ฉู่เนี่ยนซีกังวลว่าอาการบาดเจ็บเก่าของเขาจะกำเริบ ดังนั้นจึงรีบก้าวไปข้างหน้า และจับชีพจรของเขา หลังจากไม่พบความผิดปกติ นางก็ปล่อยเขา

มุมปากของเย่เฟยหลีอดไม่ได้ที่จะยิ้ม และลังเลว่าจะพูดอย่างไร

ฉู่เนี่ยนซีเป็นฝ่ายพูดก่อน “วันนี้ท่านจะไปเที่ยวทะเลสาบหรือ?”

“เจ้ารู้แล้วหรือ?” เย่เฟยหลีมองเขาด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ และดูประหลาดใจ