บทที่ 91 เจ้าช่างโง่จริงๆ

พูดจบฉู่เนี่ยนซีก็หันหลังเดินไปที่ผู้รับผิดชอบในการจดบันทึก

“รบกวนเจ้าหลบหน่อย!”

เมื่อคนรับใช้ได้ยินเช่นนี้ แม้ว่าจะมีความคิดเห็นบางอย่างเกี่ยวกับการที่พระชายาขโมยความคิดของผู้อื่น แต่ก็ไม่สามารถตำหนินางได้เหมือนคุณชายคุณหนูคนอื่นๆ ทำได้เพียงลุกขึ้นอย่างตรงไปตรงมา

ฉู่เนี่ยนซีนั่งบนที่นั่ง ถือพู่กันและขยับมือไปมาลงบนกระดาษสีขาว

หลังจากนั้นไม่นาน นางก็วางพู่กันลงและถือกระดาษไว้ในมือ

เมื่อเห็นเช่นนี้ ผู้คนก็พากันก้าวไปข้างหน้า และเห็นว่าลายมือบนกระดาษสีขาวนั้นทรงพลัง หากไม่เห็นฉู่เนี่ยนซีเขียนด้วยตัวเอง คงจะคิดว่าเขียนโดยผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการเขียนพู่กันจีน

คำแรกทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ แต่เมื่อนึกถึงเรื่องการขโมยความคิดผู้อื่นของฉู่เนี่ยนซี พวกเขาก็พากันส่ายหัว

ลายมือดี แต่คุณธรรมสูญสิ้น ข้างนอกสุกใส ข้างในเป็นโพรง!

ในขณะที่ผู้คนกำลังถอนหายใจ เสียงของฉู่เนี่ยนซีก็ดังขึ้น “บทกลอนนี้ เจ้าคงเคยเห็น!”

ฉู่หว่านเอ๋อร์ก้าวไปข้างหน้า และเห็นบทกลอนสี่วรรคที่เขียนบนกระดาษสีขาว “บนนภามีดวงจันทร์คราใด ข้าต้องวางจอกสุราแล้วถามไถ่: อยากปีนป่ายขึ้นไปหาก็ทำมิได้ แต่เจ้าก็อยู่เคียงคู่กับผู้คนเสมอมา?”

แม้ว่าจะประหลาดใจ แต่นางก็รีบพยักหน้า “ใช่ หว่านเอ๋อร์ก็เคยเห็นบทกลอนนี้!”

“อ้อ? เช่นนั้นเจ้าจำด้านหลังได้หรือไม่!”

ฉู่หว่านเอ๋อร์ตกตะลึง แน่นอนว่านางไม่รู้ แต่จะเล่นละครแบบจัดเต็มอย่างไร นางดูเหมือนกำลังครุ่นคิดและส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “จำไม่ค่อยได้ แต่หากเขียนบทกลอนทั้งหมดออกมา จะต้องจำได้อย่างแน่นอน!”

“บทกลอนนี้มีทั้งหมดแปดวรรค ด้านหลังยังมีอีกสี่วรรค เจ้าคนเดียวนึกไม่ออกจริงๆ หรือ?”

“ในตอนท้ายมีบทกลอนไม่มากนัก หว่านเอ๋อร์โง่เขลา! แต่พระชายาทรงฉลาดเฉลียว ท่องจำบทกลอนของท่านลุงได้ แม้ว่าบทกลอนนี้ ท่านจะไม่ได้แต่ง แต่ถึงอย่างไรท่านลุงก็เป็นผู้แต่ง บทกลอนที่ดีเช่นนี้ สามารถทำให้ทุกคนอิ่มเอมใจได้ก็เป็นเรื่องดี”

ฉู่หว่านเอ๋อร์พูดด้วยท่าทางที่เข้าอกเข้าใจ ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีขึ้นมาก

นางพูดถูก บทกลอนเช่นนี้ แม้ว่าฉู่เนี่ยนซีจะไม่ได้แต่ง แต่ก็เป็นบทกลอนที่ดีอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

“เหอะๆ......” ฉู่เนี่ยนซีหัวเราะในทันที แม้ว่าดวงตาทั้งคู่จะยิ้ม แต่สายตาก็เย็นชา “เจ้าช่างโง่จริงๆ!”

คำพูดของฉู่เนี่ยนซีทำให้ฉู่หว่านเอ๋อร์ตกตะลึงอยู่ชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นความโกรธก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง “พระชายาทรงหมายความว่าอย่างไร! หว่านเอ๋อร์ไม่ฉลาด และไม่มีทางใช้เอาบทกลอนของผู้คนมาเป็นของตนเอง!”

คำพูดของฉู่หว่านเอ๋อร์เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย แต่ท่าทางของฉู่เนี่ยนซียังคงสงบนิ่ง ดวงตาอันงดงามทั้งคู่มองตรงไปทางนาง

“ข้าบอกว่าเจ้าโง่เพราะ......บทกลอนนี้มีสิบวรรค!”

ในขณะพูด ฉู่เหนียนซีก็กลับไปที่โต๊ะ ภายใต้สีหน้าท่าทางที่งุนงงของฉู่หว่านเอ๋อร์ และสายตาที่จับจ้องของผู้คน นางหยิบพู่กันขึ้นมาแล้วเขียนลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว

“ดวงจันทร์ขาวผ่องดั่งกระจกลอยผ่านวังหลวงสีทองเหลืองอร่าม เมื่อเมฆหมอกจางหายสลายไป พลันแสงจันทร์สกาวก็สาดส่องไปทั่วบริเวณ? แต่เห็น......คนที่เหลือไม่เห็นพระจันทร์รูปเคียว พระจันทร์เต็มดวงยังคงส่องแสงมายังคนที่เหลือ พระจันทร์เต็มดวงเลือนหายไปตามกาลเวลา แต่ความรู้สึกอย่างหนึ่งที่เหมือนกันคือ ถึงอย่างไรก็หวังว่าเวลาเสียงดนตรีเคล้าคลอสุรา แสงจันทร์จะยังคงส่องตรงมายังจอกสุรา”

น้ำหมึกสาดกระเซ็น และเขียนประโยคด้านหลังอีกสิบสองวรรค

เมื่อเห็นเช่นนี้ ผู้คนต่างก็ประหลาดใจ ในมือถือกระดาษราวกับถือทองคำหนึ่งพันแผ่น

ในเวลานี้ใบหน้าของฉู่หว่านเอ๋อร์เขียวปั๊ด และกระวนกระวายใจ แต่เมื่อมองดูโดยรอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนและซักถาม นางก็กำมือแน่นและใช้ความเจ็บปวดบังคับตัวเองให้สงบลง

นางพยายามที่จะเบิกตากว้าง ราวกับว่าสามารถปกปิดความตื่นตระหนกในใจของตนเองได้ และกล่าวอย่างชอบธรรมว่า “บางทีอาจจะนานเกินไป หว่านเอ๋อร์จึงลืมไปแล้ว ตอนนี้มาคิดดูแล้ว มีทั้งหมดสิบหกวรรค!”

“เจ้าลืมจริงๆ หรือ?”

“ใช่! ตอนนี้นึกขึ้นมาได้แล้ว!”

เมื่อเห็นเช่นนี้ ฉู่เนี่ยนซีก็พยักหน้า หยิบบทกลอนในมือของพวกเขามาส่งให้ฉู่หว่านเอ๋อร์ และพูดทีละคำ “เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าเคยเห็นทั้งหมดนี้แล้ว หากจำไม่ค่อยได้หรือ หรือมีจุดประสงค์อื่น ก็เพียงแค่บอกทุกคนมาตามตรง ข้าจะได้ไม่ต้องถูกกล่าวหาว่าขโมยความคิดผู้อื่น!”

เมื่อเห็นท่าทางที่จริงใจของนาง ฉู่หว่านเอ๋อร์ก็รู้สึกภูมิใจในทันที

ฉู่เนี่ยนซีกลัวแล้วใช่หรือไม่?

นางกลัวเสียชื่อเสียงและอับอายผู้คน!