บทที่ 92 ตกน้ำ

ในเวลานี้ใบหน้าของฉู่เนี่ยนซีแดงก่ำ และดูลุกลี้ลุกลน แต่ไม่สามารถโต้แย้งได้

จุดเปลี่ยนนี้ไม่เพียงแต่ทำให้ฉู่หว่านเอ๋อร์หน้าแดง แต่ยังทำให้คนที่สงสัยฉู่เนี่ยนซีเมื่อครู่ก้มหน้าลงด้วยความอับอาย

แต่เมื่อคิดว่าหากไม่ใช่เพราะหญิงผู้นี้ พวกเขาจะดูถูกฉู่เนี่ยนซีได้อย่างไร และอดไม่ได้ที่จะมองนางด้วยสายตาโกรธเคือง

ตอนนี้ความจริงเปิดเผยแล้ว ฉู่หว่านเอ๋อร์โกหกโดยสิ้นเชิง

“เดิมทีหญิงผู้นี้ไม่มีจิตสำนึก นึกไม่ถึงเลยว่าจะใส่ร้ายพี่น้องของตัวเอง!”

“หากไม่ใช่เพราะความเฉลียวฉลาดของพระชายาหลี เกรงว่าในตอนนี้คงไม่สามารถชำระล้างตัวเองได้ด้วยการกระโดดลงไปในแม่น้ำเหลือง!”

“พระชายาหลีจิตใจดี มิน่าเล่าก่อนหน้านี้ถึงได้ถามนางซ้ำๆ ว่านางเคยเห็นบทกลอนเหล่านี้จริงๆ หรือไม่ ในตอนนั้นคงต้องการจะให้โอกาสนางกลับใจ!”

“ใช่ ในตอนนั้นฉู่หว่านเอ๋อร์กล่าวอย่างฉะฉาน แต่ตอนนี้พูดอย่างไม่มีมูลความจริง! คนประเภทนี้ควรถูกลงโทษอย่างสาสม!

“ใช่ ลงโทษ...... ”

ผู้คนต่างพากันร้องตะโกน ราวกับว่าพวกเขาเป็นผู้ที่ถูกใส่ร้าย เกรงว่าหากไม่พูดอะไรสักคำ จะไม่สามารถคลายความโกรธได้

เมื่อฉู่หว่านเอ๋อร์ได้ยินคำพูดของผู้คน ร่างกายก็ไม่สั่นสะท้านแม้แต่น้อย นางโบกมืออย่างลุกลี้ลุกลน “ไม่ใช่เช่นนั้น พี่หญิง พระชายา ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าจำผิด ข้าจำผิด! หว่านเอ๋อร์ไม่อยากถูกลงโทษ……”

ฉู่เนี่ยนซีมองไปยังฉู่หว่านเอ๋อร์ที่ดึงแขนเสื้อของนางไว้แน่น และไม่มีอารมณ์อื่นใดในดวงตา นอกจากความเยือกเย็น

นางไม่ใช่พระโพธิสัตว์ และไม่สามารถให้อภัยคนที่ต้องการทำให้นางพ่ายแพ้อย่างยับเยินได้ นางดึงมือกลับไปอย่างเงียบๆ หันหลังเดินไปที่หน้าต่างและดูคลื่นที่ลอยออกไปนอกเรือ โดยไม่สนใจนาง

เมื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าของฉู่หว่านเอ๋อร์ก็หม่นหมอง และกำหมัดแน่น

นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะไม่ยกโทษให้ข้า เช่นนั้นข้าก็จะทำให้เจ้าไม่มีความสุข!

ในขณะพูดฉู่หว่านเอ๋อร์ก็ฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครสนใจ วิ่งเข้าไปหาฉู่เนี่ยนซี และใช้แรงทั้งหมดกระแทกไปที่นางอย่างรุนแรง

สายตาของเย่เฟยหลีจ้องมองไปที่ฉู่เนี่ยนซีอยู่ตลอดเวลา และเป็นคนแรกที่ตอบสนอง รูม่านตาของเขาเบิกกว้างในทันที เคลื่อนไหวไปข้างหน้านางอย่างรวดเร็ว และกอดนางไว้แน่นในอ้อมแขน

และเนื่องจากด้านหลังของฉู่หว่านเอ๋อร์ไม่มีที่กำบัง นางออกแรงมากเกินไป จึงตกลงไปในแม่น้ำโดยตรง

เสียง “ตูม” น้ำในแม่น้ำสาดกระเด็นเป็นวงกว้าง เมื่อคนอื่นๆ เห็นเช่นนี้ก็ตกใจ และรีบตะโกนให้คนลงไปช่วย

เย่เฟยหลีจ้องเขม็งไปยังคนที่ร้องขอความช่วยเหลืออยู่ในน้ำ และกลิ่นอายอันเยือกเย็นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

“ใครกล้าช่วย!” เสียงทุ้มและแหบของเย่เฟยหลีกระจายไปทั่วเรือ

แม้แต่คนที่อยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน

เย่เหลียนขมวดคิ้ว ชำเลืองมองคนที่ดิ้นรนอยู่ในแม่น้ำ อดไม่ได้ที่จะมองไปทางอื่น และหยิบน้ำชาขึ้นมาจิบอย่างพิถีพิถัน

ท่าทีของท่านอ๋องทั้งสองทำให้ผู้คนตื่นตระหนก ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นชีวิตคน หากแผ่กระจายออกไปก็จะต้องแบกรับชื่อเสียงที่ว่าเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วย

ในขณะที่ผู้คนลังเลอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ฉู่เนี่ยนซีก็ดึงเย่เฟยหลีขึ้นมา “ชีวิตของนางเพียงชีวิตเดียว จะปล่อยพวกเราแบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดีไม่ได้!”

เย่เฟยหลีมองไปที่ฉู่เนี่ยนซีด้วยสายตาอันอบอุ่น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรตั้งแต่ต้นจนจบ

ฉู่เนี่ยนซีมองไปที่คนอื่นๆ อีกครั้ง และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและเคร่งขรึม “รบกวนผู้ที่ว่ายน้ำเป็นมาช่วยหน่อย”

พระชายาหลีเอ่ยปาก ท่านอ๋องทั้งสองก็ไม่ได้ขัดขวาง ตอนนี้มีคนผูกเชือกรอบเอว และรีบลงไปในน้ำโดยตรง

หลังจากนั้นไม่นาน ฉู่หว่านเอ๋อร์ก็ถูกนำตัวขึ้นมา

ในเวลานี้ฉู่หว่านเอ๋อร์เปียกโชกไปทั้งตัว และหมดสติไปแล้ว