บทที่ 93 ฉู่เฉิงเซี่ยงป่วย

เมื่อเห็นเช่นนี้ ผู้คนรอบข้างที่ยังไม่ได้จากไปก็มองด้วยความอิจฉา แทนที่จะพูดถึงรสนิยมของอ๋องหลี พวกเขากลับชื่นชมความรักของอ๋องหลีสองสามีภรรยาที่รักกันอย่างลึกซึ้งด้วยความตกตะลึง

ฉู่เนี่ยนซีอดไม่ได้ที่จะตระหนักว่าเย่เฟยหลีต้องการที่จะแสดง อย่างไรก็ตาม นางไม่อยากจะสนใจซ่างกวนเย็นอยู่พอดี ดังนั้นจึงตัดปัญหาด้วยการไม่ไปกับนาง

เมื่อคิดเช่นนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะผ่อนคลายร่างกายที่ตึงเครียด ทำให้เย่เฟยหลีอดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปาก ส่งเสียงดังแล้วม้าก็ควบไปข้างหน้า

ซ่างกวนเย็นกัดฟันแน่น เล็บของนางแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่แผ่นหลังของพวกเขาอย่างดุดัน และตั้งสติไม่ได้อยู่นาน

จนกระทั่งมีเสียงผู้ชายดังมาจากด้านหลัง

“เจ้าบอกว่าเย่เฟยหลีชอบเจ้าไม่ใช่หรือ? วันนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เช่นนั้น”

ซ่างกวนเย็นได้สติกลับมา หันไปมองสายตาที่ยั่วเย้าของเย่เหลียน และอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “อ๋องเหลียนก็ไม่ใช่ว่าไม่ชอบฉู่เนี่ยนซีหรือ? วันนี้ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่!”

อ๋องเหลียนหุบยิ้มในทันที สีหน้าเศร้าหมอง และใช้นิ้วมือบีบคอนางไว้แน่น “ใครใช้ให้เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้”

ซ่างกวนเย็นรู้สึกว่าการหายใจของนางหยุดนิ่ง ดวงตาทั้งคู่สั่นไหวด้วยความตื่นตระหนก และพยายามที่จะสงบสติอารมณ์ “หากฆ่าข้า คนที่เป็นหูเป็นตาให้พวกท่านก็จะหายไปหนึ่งคน!”

“อย่าคิดว่าข้ากับฮองเฮาไม่รู้ เจ้าพยายามขัดขวางแผนการลอบสังหารของข้ามาหลายครั้งแล้ว ตอนนี้หัวใจของเจ้าเป็นของเย่เฟยหลี! หากเปลี่ยนเป็นเจ้า ข้าก็จะสามารถจัดการแผนใหม่ได้ทันที!”

“ไม่ใช่......คือ......เย่เฟยหลีไม่รักข้าแล้ว......ตอนนี้ข้าแทบอยากจะ.....ทำให้พวกเขาไม่มีความสุข” ในดวงตาของซ่างกวนเย็นมีสีเลือดและหายใจลำบาก

เย่เหลียนมองดูนางและปล่อยมือในทันที “เจ้าพูดความจริงดีที่สุด แม้ว่าวันนี้ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า แต่หากเจ้าทรยศข้า เจ้าก็รู้ว่าจะมีจุดจบอย่างไร!”

ร่างกายที่หดเกร็งของซ่างกวนเย็นผ่อนคลายลง และหายใจเข้าเฮือกใหญ่

เย่เหลียนกลับมามีสีหน้ายิ้มแย้มอีกครั้ง เพียงแต่ดวงตาฉายแววเศร้าหมอง “กลับไปเถอะ จับตาดูเย่เฟยหลีให้ดี และต้องรายงานให้ข้าหรือฮองเฮาทราบทุกความเคลื่อนไหว!”

“เย่เฟยหลีเริ่มสงสัยในตัวข้าแล้ว เมื่อหลายวันก่อน เขาเริ่มส่งคนมาจับตาดูที่เรือนของข้า เกรงว่าช่วงนี้ข้าจะต้องระวังความปลอดภัยให้มากขึ้น!”

เย่เหลียนมองนางด้วยสีหน้าที่จริงใจ ดูเหมือนจะไม่ได้โกหก และรอยยิ้มอันชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “แม้แต่หัวใจของผู้ชายคนหนึ่งก็ไม่สามารถเอาชนะได้ ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าเสด็จแม่ชอบอะไรในตัวเจ้า!”

ในขณะพูดเย่เหลียนก็ส่ายหัว และก้าวเข้าไปในรถม้าด้วยท่าทางเย้ยหยัน

ความเคารพบนใบหน้าของซ่างกวนเย็นหายไปในทันที และเปลี่ยนเป็นท่าทางที่โหดเหี้ยม!

ดี ดีมาก สักวันความอัปยศอดสูที่ท่านมอบให้ข้า พวกท่านต้องได้คืนกลับไป!

......

อีกด้านหนึ่ง เดิมทีเย่เฟยหลีต้องการพานางไปดูพระอาทิตย์ขึ้น แต่เมื่อเห็นนางง่วงนอนอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง เขาก็ล้มเลิกความคิดนี้ และค่อยๆ ขี่ม้าไปทางจวนอ๋องหลี

เมื่อมาถึงจวนอ๋องหลี ท้องฟ้าก็มืดแล้ว

หยูหนานที่เฝ้าประตูตลอดเวลา เมื่อเห็นทั้งสองคนก็รีบเดินเข้าไป

เย่เฟยหลีทำท่าทางว่าอย่าส่งเสียง และพาฉู่เนี่ยนซีลงจากหลังม้า แต่เมื่อเห็นว่าหยูหนานลังเลที่จะพูด เขาก็ถามว่า “มีเรื่องอะไร?”

“......” หยูหนานมองดูคนที่นอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขา ครุ่นคิดและยังคงตอบกลับว่า “ฉู่เฉิงเซี่ยงป่วย! ข้าน้อยต้องการจะถามนายท่านว่าจะกลับไปเยี่ยมหรือไม่!”

เย่เฟยหลีขมวดคิ้ว สายตาจ้องมองไปที่ใบหน้าของฉู่เนี่ยนซี และในที่สุดก็กล่าวว่า “เรียกรถม้ามา”

เมื่อเห็นเช่นนี้ หยูหนานก็รู้สึกตื่นเต้นในทันที และรีบเรียกรถม้า

รถม้าแล่นออกไป ไม่นานก็มาถึงจวนฉู่เฉิงเซี่ยง