บทที่ 94 คำสัญญาของเย่เฟยหลี

ฉู่เนี่ยนซียิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ แม้กระทั่งเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาก็ยังพูดเต็มปากว่าไม่สนใจ เพียงเพื่อให้นางสบายใจ ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกปรากฏขึ้นในใจนาง ในขณะพูดความรู้สึกเศร้าโศกก็เกิดขึ้นเอง และเบ้าตาแดงโดยไม่รู้ตัว

หลังจากออกเรือน นี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นฉู่เนี่ยนซีเป็นเช่นนี้ แม้ว่าคราวก่อนไทเฮาจะจะเสด็จกลับวังเพื่อเซ่นไหว้ ตอนที่จะถูกโยนเข้าไปในกองไฟ นางก็ไม่เคยเป็นเช่นนี้

สิ่งนี้ทำให้ทุกคนในบ้านอดไม่ได้ที่จะกระวนกระวายใจ

เย่เฟยหลีขมวดคิ้ว ตบหลังของนางเบาๆ และไร้เสียงปลอบโยนใดๆ

เมื่อฉู่เฉิงเซี่ยงเห็นบุตรสาวเป็นเช่นนี้ เขาก็ดูเหมือนเด็กที่ทำผิด “พ่อผิดไปแล้ว! แค่กๆ......พ่อไม่ควรปิดบังเจ้า! แค่กๆ......ต่อไปมันจะไม่เกิดขึ้นอีก!” ฉู่เนี่ยนซีเงยหน้าขึ้น สูดหายใจเข้าลึกๆ และมองไปที่ฉู่เฉิงเซี่ยงอีกครั้ง “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าเป็นบุตรสาวของพวกท่าน ไม่ใช่แค่ยามที่พวกท่านสุข แต่ในยามทุกข์ยาก ข้าก็ยังเป็นเหมือนเดิม”

“ดังนั้น หากมีอะไร ไม่ว่าเรื่องอะไร พวกท่านต้องบอกข้า!”

“ตกลง! ตกลง! แค่กๆ...... ”

เมื่อเห็นท่าทางที่อ่อนแอของฉู่เฉิงเซี่ยง ฉู่เนี่ยนซีก็ก้าวไปข้างหน้าและลูบหลังของเขาในทันที จากนั้นนั่งลงยองๆ ที่ด้านหน้าของเตียง หยิบเข็มเงินออกมาและกล่าวว่า “ความเจ็บป่วยของท่านเป็นผลมาจากการทำงานหนัก ไม่ใช่แค่ก่อตัวขึ้นในช่วงไม่กี่วันมานี้ แต่อาการป่วยที่สะสมมาตามกาลเวลา และอาการป่วยของท่านอยู่ในระยะเริ่มต้นของวัณโรคแล้ว หากวันนี้ลูกไม่มา และยังดึงดันต่อไป จะยิ่งแย่เข้าไปใหญ่! ดังนั้นต่อไปจะต้องพักผ่อนให้มาก อีกสามวันลูกจะมาฝังเข็มให้ท่านพ่อ หลังจากนี้กินยาให้ตรงตามเวลาก็พอ”

เมื่อทุกคนได้ยินคำว่าวัณโรค ต่างก็พากันตกตะลึง วัณโรคไม่มีทางรักษา!

แต่เมื่อฉู่เฉิงเซี่ยงได้ยินเช่นนี้ สีหน้าก็ซีดขาวยิ่งขึ้น และปิดปากในทันที

“พวกเจ้ารีบออกไป! โรคนี้เป็นโรคติดต่อ! พ่อจะตายก็ตายไป อย่าให้โรคร้ายต้องติดพวกเจ้าไปด้วย!”

“ท่านพ่อ!” ฉู่เนี่ยนซีคว้ามือที่โบกไปมาของฉู่เฉิงเซี่ยงในทันที และทำอะไรไม่ถูก “ท่านพ่อ ข้าบอกแล้วว่าโรคนี้สามารถรักษาได้ เดี๋ยวข้าจะสั่งยายับยั้งให้พวกเขา ไม่เป็นอะไรหรอก”

“แต่……”

“ไม่มีแต่! ท่านเชื่อข้า!” ดวงตาของฉู่เนี่ยนซีแวววาว สีหน้าท่าทางจริงจัง ทำให้ทุกคนรู้สึกผ่อนคลาย เมื่อเห็นสายตาของนาง ฉู่เฉิงเซี่ยงก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำ “เหมือน! เหมือนจริงๆ!” ฉู่เหนียนซีอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง “ท่านพ่อ ท่านพูดว่าอะไรนะ?”

เมื่อเห็นเช่นนี้ เฉิงเซี่ยงฮูหยินก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก และรีบกล่าวว่า “ท่านพ่อของเจ้ากลัวจนพูดเพ้อ รีบถอนเข็มออกเถอะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉู่เนี่ยนซีก็พยักหน้า จากนั้นก็ถอนเข็มออก และฝังเข็มลงบนที่จุดฝังเข็มที่รวบรวมสติ และใช้วิธีการฝังเข็มแบบพิเศษ เพียงชั่วครู่สีหน้าของฉู่เฉิงเซี่ยงก็ดีขึ้น

หลังจากผ่านไปสักพัก ฉู่เนี่ยนซีก็ถอนเข็มออก จากนั้นก็ค่อยๆ ลุกขึ้น “ท่านแม่ ท่านอยู่เป็นเพื่อนท่านพ่อที่นี่ ข้าจะไปทำอาหารในครัว”

“เรื่องเช่นนี้ให้คนรับใช้ไปทำก็ได้!” นางฉู่รีบคว้ามือของฉู่เนี่ยนซี “เจ้าอยู่เป็นเพื่อนท่านพ่อของเจ้าที่นี่ แม่จะไปที่ห้องครัว แล้วให้คนรับใช้ทำอาหารที่เจ้าชอบเยอะๆ”

ในขณะพูดนางก็มองไปยังเย่เฟยหลีที่อยู่ข้างๆ “จริงสิ มิทราบว่าท่านอ๋องหลีชอบกินอะไร? ข้าจะให้คนทำด้วยกัน”

“ซีเอ๋อร์ชอบกิน ข้าก็ชอบ ท่านแม่ยายเรียกข้าว่าเฟยหลีเถิด” เย่เฟยหลีดูจริงจัง